Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 lipca 2019 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych prowadzonych w warunkach samowoli budowlanej przez Państwo B. i J. R. w budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym w K. – Z. przy ul. B. (...), polegających na rozbudowie i przebudowie obiektu.
Ponadto organ I instancji nałożył obowiązek dostarczenia w terminie do 30 czerwca 2019 roku czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr (...) obręb B.) na cele budowlane, zaświadczenia burmistrza miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżący wskazują, że termin wykonania obowiązku już minął, zatem brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia będzie skutkować wydaniem postanowienia nakazującego skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd. Wiąże się to z rozbiórką budynku mieszkalnego, a tym samym z dużym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz powstania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez zniszczenie nieodwracalnie substancji budowlanej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - w skrócie "p.p.s.a.", stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W analizowanej sprawie wskazać należy, że wykonalność zaskarżonego postanowienia może być rozumiana w dwóch aspektach. Pierwszy odnosi się do kwestii wstrzymania prowadzonych robót budowlanych. W tym zakresie Sąd zauważa, że postanowienie to nie ma charakteru kończącego postępowanie i załatwiającego co do istoty kwestię legalizacji. Celem wstrzymania prowadzenia robót jest w istocie rozważenie przez organ jakie nakazy, względnie zakazy w odniesieniu do prowadzonej budowy powinny zostać wydane. Dopiero skutkiem wydania zaskarżonego postanowienia będzie przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji postępowania w przedmiocie legalizacji wykonanych robót budowalnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. II SA/Lu 811/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że nie można wstrzymać wykonania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, ponieważ wydanie takiego postanowienia dopiero uruchamia tryb postępowania naprawczego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. II SA/Rz 1342/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Drugi aspekt wykonalności zaskarżonego postanowienia odnosi się do nałożonych na inwestorów obowiązków. Na gruncie niniejszej sprawy obowiązek taki stanowi konieczność przedłożenia wskazanych przez organ dokumentów i złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Sądu również wykonanie tego obowiązku nie jest związane z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody ani też nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.