Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy podnosząc w uzasadnieniu, iż wnioskodawczyni- pomimo wezwania- nie wyjaśniła wielu istotnych dla oceny wniosku okoliczności dotyczących jej sytuacji materialnej.
W piśmie z dnia 3 grudnia 2007 r. skarżąca poinformowała o sytuacji finansowej i majątkowej swojej rodziny, wskazując m.in., iż łączny ich dochód netto wynosi 1.847, 61, a miesięczne wydatki kształtują się następująco: opłata za gaz- 70 zł; za energię elektryczną- 60 zł; za wywóz śmieci, wodę i czynsz- 64 zł; koszt lekarstw- 550 zł.
We wniosku złożonym w dniu 21 stycznia 2008 r. na urzędowym formularzu skarżąca wyjaśniła, iż pismo z dnia 3 grudnia 2007 r. nie jest sprzeciwem od ww. postanowienia ale nowym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jej mąż jest osobą niepełnosprawną I grupy inwalidzkiej, cierpiącym na chorobę Parkinsona, a sama leczy się na chorobę serca. Dodała, iż nie uzyskują pomocy finansowej z zewnątrz, nie posiadają również zdolności kredytowej. Wśród posiadanych składników majątkowych skarżąca wymieniła mieszkanie o pow. 32 m2.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Mając na uwadze przedstawioną w sposób wyczerpujący i należycie udokumentowaną aktualną sytuację materialną rodziny skarżącej uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z przedstawionych we wniosku okoliczności, znajdujących potwierdzenie w złożonych dokumentach, wynika bowiem, że poniesienie przez nią kosztów sądowych czy kosztów wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego mogłoby pozbawić ją środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.