Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] X 2020 r., nr [...], D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., działając na podstawie art. 111 § 1 w zw. z art. 123 kpa, odmówił uzupełnienia własnej decyzji z [...] IX 2020 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Z. W. (dalej: skarżąca) wniosła o poddanie powyższego postanowienia kontroli sądowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: "ppsa", kognicja sądów administracyjnych obejmuje rozpoznawanie skarg na ściśle określone kategorie postanowień, tj.: wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie; rozstrzygające co do istoty sprawy; jak również na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ppsa).
Tym samym, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności należy ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ppsa, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 ppsa).
W świetle powyższego stwierdzić należy, że będące przedmiotem skargi postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji, wydane w trybie art. 111 kpa, nie mieści się w kategorii postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Nie stanowi ono również postanowienia, na które przysługuje zażalenie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Brak jest także jakichkolwiek podstaw prawnych, aby postanowienie wydane na podstawie art. 111 kpa zakwalifikować jako postanowienie kończące postępowanie administracyjne lub rozstrzygające sprawę co do istoty.
Postanowienie w sprawie uzupełnienia decyzji, wydane na podstawie art. 111 kpa, nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią decyzji, której uzupełnienia domaga się strona. Odnosi się to także do postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji. Brak samodzielnego bytu prawnego oznacza brak możliwości kwestionowania go w drodze samodzielnej skargi, stąd skargę taką uznać trzeba za niedopuszczalną w rozumieniu 58 § 1 pkt 6 ppsa.