Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 lutego 2006 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., działając na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przekazał według właściwości Staroście Powiatowemu w B. wniosek Prezydenta Miasta B. z dnia 2 lutego 2006 r. o stwierdzenie zgodności użytkowania budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działce nr 265 obr. VII przy ul. S. [...] w B. z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego miasta B. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w obecnym stanie prawnym PINB nie posiada kompetencji do prowadzenia postępowania wykraczającego poza art. 83 ustawy prawo budowlane.
Na powyższe postanowienie, w ustawowym terminie, zażalenie wniósł Prezydent Miasta B. Podnosi on, że ustawa – Prawo budowlane w art. 81 ust. 1 lit. "a" jasno i precyzyjnie określa zakres podstawowych obowiązków Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie zgodności realizowanych i użytkowanych obiektów z ustaleniami planu miejscowego. Zdaniem żalącego się, właściwym do rozpatrzenia niniejszej sprawy jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., albowiem niezgodność rodzaju prowadzonej działalności z ustaleniami zawartymi w planie zagospodarowania przestrzennego nie pozwala na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego.
Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2006 r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., na podstawie art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Organ drugiej instancji wskazał, że niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym oraz z przyczyn o charakterze podmiotowym. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia zażalenia przez jednostkę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia.
W badanej sprawie, zdaniem organu, mamy do czynienia właśnie z takim przypadkiem, w którym zażalenie wnosi jednostka nie posiadająca legitymacji do oprotestowania postanowienia I instancji, gdyż Burmistrz Miasta B. (winno być Prezydent Miasta B.) nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z tego faktu wynika, że istota postępowania administracyjnego jest występowanie w nim co najmniej dwóch odrębnych podmiotów prawa,: państwa, reprezentowanego przez organ władzy i posiadającego w procesie stanowisko nadrzędne oraz podmiotu podrzędnego – strony postępowania, która w wyniku postępowania administracyjnego nabywa obowiązek lub uprawnienie do realizacji aktu prawnego, wydanego przez organ władzy.
Z powyższego wynika jednoznacznie, iż Burmistrz Miasta B. (winno być Prezydent Miasta B.) działający w niniejszej sprawie jako organ gminy i w zakresie posiadanych kompetencji wnoszący o podjęcie określonej czynności przez organy nadzoru budowlanego, nie posiada statusu strony postępowania administracyjnego. Nie przysługuje mu zatem uprawnienie do zaskarżania rozstrzygnięć zapadłych w toku tego postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe postanowienie Gmina Miejska B., w której imieniu działał Prezydent Miasta B. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący oświadczył, iż znane jest mu wypracowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że organ gminy, który orzekał w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego.
Podniósł jednakże, iż zażalenie na postanowienie PINB złożył Prezydent Miasta B., reprezentujący Gminę Miejską B. i ten organ nie wydawał decyzji administracyjnej w skarżonej sprawie w I instancji.
Interes prawny skarżącego polega na tym, iż ujawniwszy w procesie kontroli terenu budowy wraz z PINB nieprawidłowości prowadzonej inwestycji z zapisami planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, domaga się od uprawnionego organu żądania podjęcia skutecznych działań zmierzających do doprowadzenia zgodności użytkowanego budynku mieszkalno-usługowego z ustaleniami tego planu, będącego przepisem prawa miejscowego. Jest więc legitymowany do wniesienia zarówno zażalenia na postanowienie I instancji, jak i skargi do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę, pod względem zgodności z prawem, działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest zbadanie, czy organy administracyjne, w toku rozpoznawania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wskazać należy, że orzeczenie organu (decyzja, postanowienie) jest zgodne z prawem, gdy jest zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie przez Sąd orzeczenia następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. "a" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dokonywanej według wskazanych wyżej kryteriów było postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 czerwca 2006r. (NR [...]) stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącego na postanowienie organu I instancji przekazującego wniosek skarżącego do Starosty Powiatowego w B. celem załatwienia według właściwości.