Uzasadnienie
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Po rozpatrzeniu wniosku T. K. ("skarżący") o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, PINB dla miasta [...] postanowieniem z [...].01.2019r. (nr [...]) odmówił uwzględnienia tego wniosku dowodowego.
Wydaną w tym samym dniu decyzją nr [...] PINB dla miasta [...] nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej o nazwie: [...] przy ul. [...] nr [...] w [...] z siedzibą przy ul [...][...] w [...], w skład której wchodzą: T. K. i Gmina [...], rozbiórkę części nieużytkowanego obiektu budowlanego przy ul. [...][...] w [...].
Zarówno postanowienie jak i decyzja zostały doręczone skarżącemu [...].01.2019 r.
W dniu [...].02.2019 r. skarżący złożył w siedzibie organu pismo zatytułowane odwołanie od decyzji z [...].01.2019 r. nr [...] w sprawie stanu technicznego nieruchomości zabudowanej przy ul. [...][...] w [...]. W treści odwołania skarżący podało, że zaskarża także postanowienie nr [...] z [...].01.2019 r. o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych. Wobec tego wniósł o łączne rozpoznanie odwołania od decyzji oraz postanowienia.
DWINB postanowieniem z [...].06.2019 r. (nr [...]) stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącego na postanowienie PINB dla miasta [...]z [...].01.2019 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że na postanowienie dowodowe nie służy zażalenie (vide: art. 78 § 2 i art. 123 k.p.a.). Według DWINB okoliczność ta stanowi przesłankę do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, ze nie może się odnieść do merytorycznej części postanowienia i okoliczności w nim podnoszonych, gdyż nie mogło to być przedmiotem rozważań w przypadku stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
We wniesionej do WSA we Wrocławiu skardze na postanowienie DWINB z [...].06.2019 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia
W piśmie przygotowawczym ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 142 k.p.a. wyrażające się w orzeczeniu o niedopuszczalności zażalenia, podczas gdy skarżący skorzystał z prawa do wniesienia zażalenia niesamoistnego. W konsekwencji organ odwoławczy powinien był w toku postępowania odwoławczego rozważyć ponownie zasadność wniosku dowodowego skarżącego i przydatność zaproponowanych przez niego dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy, a następnie odnieść się do tych kwestii w uzasadnieniu decyzji. Nie istniały natomiast żadne podstawy prawne do wydania zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Oceniając zaskarżone postanowienie według kryteriów legalności sąd uznał, że narusza ona prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jako wydane z naruszeniem art. 142 k.p.a. Przepis ten stanowi, że postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
W rozpoznawanej sprawie, skoro zarzuty przeciwko postanowieniu o odmowie uwzględniania wniosków dowodowych skarżącego zostały podniesione w piśmie – zatytułowanym odwołaniem, należy uznać je za złożone "w odwołaniu od decyzji" w rozumieniu art. 142 k.p.a. Za taką oceną przemawia również okoliczność pismo to zostało złożone z zachowaniem terminu ustawowego do wniesienia odwołania.
Brak samodzielnego bytu postanowienia w przedmiocie (odmowy) przeprowadzenia wniosków dowodowych, powoduje możliwość jego oceny jedynie wraz z decyzją, której dotyczyło. Kontrola legalności przedmiotowego postanowienia może zostać przeprowadzona na podstawie art. 142 k.p.a. wraz z kontrolą tej decyzji, której dotyczył wniosek dowodowy. Organ odwoławczy nie wydaje na skutek takiego zaskarżenia odrębnego postanowienia (rozstrzygnięcia). Wobec powyższego zarzuty dotyczące postanowienia dowodowego powinny zostać potraktowane przez organ odwoławczy jako element odwołania od decyzji. Organ powinien się ustosunkować do zarzutów skierowanych przeciwko postanowieniu niepodlegającemu odrębnemu zaskarżeniu w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Uwzględnienie podnoszonych w odwołaniu od decyzji zarzutów odnoszących się do postanowienia, na które nie służy zażalenie, znajduje swój wyraz w uwzględnieniu odwołania i związanym z tym rozstrzygnięciem, przewidzianym w art. 138 k.p.a. Stanie się tak jednakże tylko wtedy, gdy naruszenie prawa przy wydaniu postanowienia, na które nie służy zażalenie, miało wpływ na wynik sprawy. Jednakże uznając postanowienie dowodowe za prawidłowe, organ odwoławczy również nie wydaje odrębnego postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia.
Ponownie rozpatrując sprawę organ drugiej instancji uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu wyroku. Organ będzie miał na względzie obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w jej całokształcie, tj. po rozpatrzeniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji.
Na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 2 pkt 1 i oraz § 4 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68), Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie za udzieloną z urzędu pomoc prawną, w wysokości 295,20 zł.