Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o "anulowanie" zaświadczeń Starosty Powiatu Ś. o samodzielności lokalu nr [...] i [...], położonych w miejscowości R. przy ul. Ś. [...] (gmina Ś. Ś.), jako wydanych z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż od kiedy wystąpiła o wykup budynku przy ul. Ś. [...] w R. będącego własnością Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa rozpoczęły się problemy, bowiem pomimo, iż budynek znajduje się w ewidencji zabytków i posiada jedną księgę wieczystą, bez zgody konserwatora zabytków administrator budynku dokonał w nim wiele przeróbek i samowoli budowlanych, w wyniku czego Starosta Ś. wydał przedmiotowe zaświadczenia. Dodała, iż budynek zawsze był jednorodzinny (w tym nie istniał ganek ani drugie wyjście) i ze względu na wartość architektoniczną budynku niedopuszczalny był podział na dwa samodzielne lokale zwłaszcza, iż budynek ten nie spełnia podstawowych norm metrażowych w stosunku do osób (dwie rodziny), które w nim zamieszkują.
Skarżąca wezwana w dniu 9 sierpnia 2004 r. o sprecyzowanie, jaki akt lub czynność z zakresu administracji publicznej wymieniony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi przedmiot jej skargi, w piśmie z dnia 9 sierpnia 2004 r. opisała stan faktyczny dotyczący przedmiotowego budynku.
Starosta Powiatu Ś. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc w uzasadnieniu, iż wydał przedmiotowe zaświadczenia, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. (administrującej w imieniu właściciela nieruchomości - Skarbu Państwa), bowiem nie znalazł podstaw do odmowy ich wydania. Wskazał również, iż stroną postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia stosownie do treści art. 217 § 1 kpa mogła być tylko ANR Oddz. Terenowy we W. - jako wnioskodawca, a U. C. jako najemcy lokalu w przedmiotowym budynku taki przymiot nie przysługiwał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 u.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samo- sygn. akt II SA/Wr 547/04 rządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań.
Analizując wymieniony katalog spraw należało uznać, iż zaskarżone zaświadczenie Starosty Powiatu Ś. nie należy do aktów podlegających kognicji sądu administracyjnego. Przedmiotowe zaświadczenie bowiem nie przyznaje, nie stwierdza i nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz jest jedyne oświadczeniem wiedzy, tj. organ administracyjny wydając zaświadczenie jedynie stwierdza, co mu jest wiadome, a nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Zaświadczenie o treści żądanej przez wnioskodawcę jest czynnością materialno-techniczną, rodzajem dokumentu urzędowego. Od takiego zaświadczenia nie służy żaden środek zaskarżenia, można jedynie przeprowadzić przeciw niemu przeciwdowód w postępowaniu administracyjnym (art. 76 § 3 k.p.a.), złożyć skargę powszechną w trybie skarg i wniosków do organu wyższego lub zażądać wydania nowego zaświadczenia od organu, który je wydał (nie służy mu bowiem powaga rzeczy osądzonej).
Na marginesie można wskazać, iż zgodnie z orzecznictwem sądowym jedynym rodzajem rozstrzygnięcia wydawanym przez organ z zakresu zaświadczeń podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego (po wyczerpaniu trybu zażaleniowego) jest postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia (w tym także odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści), przy czym uprawnienie to przysługuje jedynie podmiotowi, który ubiegał się o wydanie zaświadczenia.
Nadto należy wskazać, iż zgodnie z art. 50 u.p.s.a. prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje osobie, która ma w tym interes prawny. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca jest tylko najemcą jednego z w/w lokali. W świetle treść art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r., poz. 80, nr 903 ze zm.) oraz przepisów Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzić zatem należy, iż skarżąca nie posiada interesu prawnego w sprawie wydania przedmiotowych zaświadczeń. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się bowiem w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie wynikające z konkretnego przepisu prawa materialnego o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (zob. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 89). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 u.p.s.a., orzekł jak w sentencji.