Uzasadnienie
Dnia [...], R. K. działając we własnym imieniu oraz jako pełnomocnik J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu m.in. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] nr [...] w przedmiocie wskazanym w sentencji.
Postanowienie to, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy, zostało doręczone R. K. jako pełnomocnikowi J. K. w postępowaniu administracyjnym w dniu [...].
Skarga została wywiedziona do Sądu, za pośrednictwem skarżonego organu, w dniu [...] (data nadania w urzędzie pocztowym - k. 14 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu. Przyczyny były jednak odmienne w przypadku każdego ze skarżących.
Skarga R. K. okazała się być niedopuszczalną z innych przyczyn. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę niedopuszczalną z innych przyczyn. Do,,innych przyczyn" niedopuszczalności skargi należy m.in. wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot, tzn. taki, który nie może być skarżącym (nie posiada legitymacji procesowej). Dotyczy to podmiotu, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest legitymowany (uprawniony) do jej wniesienia. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Wykładnia art. 50 § 1 p.p.s.a., wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że w wyniku zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia R. K., które polegałoby na istnieniu związku między skarżonym rozstrzygnięciem organu administracji, a własną indywidualną sytuacją prawną skarżącego, wynikającą z przepisów prawa. Z akt administracyjnych załączonych do sprawy, jednoznacznie wynika, że R. K. na etapie postępowania administracyjnego nie był stroną tego postępowania, lecz był pełnomocnikiem swojego ojca J. K. W zaskarżonym postanowieniu nr [...] jednoznacznie wskazuje się, że R. K. działał jako pełnomocnik strony tego postępowania – swojego ojca J. K. Syn podejmował zatem jedynie czynności procesowe na rzecz swojego mocodawcy. Wobec tego nie legitymuje się on: własnym, aktualnym, konkretnym oraz odrębnym od mocodawcy interesem prawnym, który uprawniałby go do złożenia we własnym imieniu skargi na zaskarżone postanowienie.
Z tych powodów skarga R. K., wobec braku posiadania przez niego interesu prawnego do jej złożenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., została odrzucona z uwagi na jej niedopuszczalność. O czym orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia.
Skarga J. K. podlega odrzuceniu jako spóźniona.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Termin ten wynosi 30 dni i liczony jest od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jest ono równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu.
Zaskarżone postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...]. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu [...] (z uwagi na fakt, że 30 dzień od dnia doręczenia postanowienia – tj. [...] wypadał jednocześnie w niedzielę oraz drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia, które to dni są ustawowymi dniami wolnymi od pracy). Natomiast skarżący przesłał wywiedzioną skargę drogą pocztową dzień później – [...]. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że uchybiono terminowi do wniesienia skargi. Skutkuje to koniecznością odrzucenia środka zaskarżenia jako wniesionego po upływie terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Z tego względu Sąd w punkcie II sentencji postanowienia skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.