Uzasadnienie
Dnia [...] lipca 2019 r. do Urzędu Miasta [...] wpłynęło pismo J. J., w którym zażądał uchylenia decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] listopada 2016 r., na mocy której został wymeldowany z lokalu przy ul. [...][...] w [...]. Ze względu na mnogość i różnorodność zarzutów zawartych we wskazanym piśmie, Burmistrz Miasta [...] pismem z [...] sierpnia 2019 r. wezwał J. J. do sprecyzowania żądania, w jakim trybie wzruszania decyzji ostatecznych organ powinien rozpatrzyć sprawę. W odpowiedzi na to wezwanie J. J. w piśmie, które wpłynęło do Urzędu Miasta [...][...] sierpnia 2019 r. sprecyzował, że wnosi o wznowienie postępowania.
Ponadto "z ostrożności" podniósł zarzut nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem przepisów obowiązującego prawa z przyczyn leżących po stronie urzędu. Nie podał jednak żadnych szczegółów dotyczących tychże naruszeń, twierdząc, że ich ujawnienie naraziłoby go na odpowiedzialność karną z art. 241 Kodeksu karnego.
Burmistrz Miasta [...], dnia [...] września 2019 r. nr [...] wydał postanowienie odmawiające wznowienia postępowania w przedmiocie wymeldowania J. J. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...][...] w [...]. J. J. w ustawowym terminie złożył zażalenie na wskazane rozstrzygnięcie organu gminy.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] uchylił w całości postanowienie Burmistrza Miasta [...] i odmówił wznowienia postępowania w sprawie z uwagi na upływ terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. J. J. (dalej jako: "skarżący", "wnioskodawca"), zakwestionował wskazane postanowienie Wojewody [...] (dalej jako: "Wojewoda").
Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że z decyzją Burmistrza Miasta [...] nie zapoznał się dnia [...] sierpnia 2018 r., w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym, w jego ocenie bezzasadnie stwierdzono naruszenie terminu do wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku zapoznania się przez skarżącego z decyzją Burmistrza Miasta [...] to wskazać należy, że przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia mu decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Dla zachowania terminu liczy się data faktycznego dowiedzenia się o treści decyzji, która jest okolicznością obiektywną. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13, CBOSA). Dowiedzenie się nie oznacza precyzyjnego określenia decyzji. Wystarcza wiedza o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 528/12, CBOSA).
Jak jednoznacznie wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych oświadczenia skarżącego zapoznał się on zarówno z zebranym w sprawie materiałem dowodowym jak i decyzją w dniu [...] sierpnia 2018 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do Urzędu Miasta [...] w dniu [...] lipca 2019 r. W konsekwencji należy stwierdzić, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, wniosek skarżącego o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu do jego wniesienia.
W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku ustalenia stanu faktycznego to wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, wojewoda, wnikliwie rozpatrzył stan faktyczny tej sprawy, szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia oraz przekonująco je uzasadnił.
Sąd nie podzielił wyrażonego przez skarżącego zarzutu polegającego na braku wszczęcia postępowania nieważnościowego przez wojewodę urzędu. W zażaleniu bowiem sformułowane zarzuty sprowadzają się w istocie do wskazania "uzasadnionego podejrzenia popełnienia szeregu przestępstw zarówno przez uczestników postępowania, jak również przez funkcjonariuszy publicznych z Burmistrzem Miasta [...] panem R. G.". Nie wskazał tym samym skarżący zarzutów, które w sposób dostateczny uzasadniałyby wszczęcie postępowania nieważnościowego z urzędu.
Kierując się całością przedstawionej argumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, wywiedzioną w sprawie skargę w całości oddalił.