Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołując się art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zawiesił na zgodny wniosek stron postępowanie sądowe w niniejszej sprawie.
Pismem z dnia 13 kwietnia 2016 r. Burmistrz Stronia Śląskiego poinformował, że uwzględniając zarzuty podniesione w skardze, Rada Miejska Stronia Śląskiego podjęła uchwałę Nr XVIII/111/16 z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych we wsi Nowy Gierałtów - gmina Stronie Śląskie. W piśmie wskazano, że wobec tego postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.
Następnie pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę. W piśmie wskazano, że w ww. uchwale uwzględniono w całości argumentację zawartą w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zawieszone postępowanie sądowe należało podjąć, ponieważ skarżący oświadczył, że cofa skargę. Sąd uznał, że cofnięcie skargi stanowi okoliczność uzasadniającą podjęcie zawieszonego postępowania. Dlatego należało postanowić jak w pkt I sentencji.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności, które uzasadniałyby dalsze prowadzenie postępowania sądowego pomimo cofnięcia skargi. Wobec jednoznacznego oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi i wobec braku merytorycznej przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji.