Uzasadnienie
R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę B. własności gruntu zajętego pod drogę publiczną, położonego we wsi D. o urządzonej księdze wieczystej nr [...], oznaczonego w operacie ewidencji gruntów obrębu D. jako działka nr [...], [...] o powierzchni 0,0378 ha, żądając uznania jej za niezgodną z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie zważył co następuje
Skarga jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych i umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli działań organów administracji publicznej w określonym ustawowo zakresie.
Podlega ona regulacji zawartej w powołanej powyżej ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 wskazywanego aktu skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie /chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich/, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Regulację tę postrzegać też należy jako dostosowaną do przepisu art. 16 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiącego że "Decyzje mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonym w odrębnych ustawach".
Z treści przywołanych poprzednio przepisów art. 52 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że w sprawach, w których obowiązuje postępowanie dwuinstancyjne, a do takich należy sprawa, w której wydana została zaskarżona decyzja – przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być wyłącznie decyzja wydana przez organ odwoławczy, czyli organ orzekający w sprawie w drugiej instancji /poza przypadkami określonymi w przepisie art. 127 § 3 kpa, w których zachodzi tożsamość właściwego organu/.
Przyjęcie takiej zasady w ustawie normującej postępowanie przed sądami administracyjnymi sprawia, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi przez osobę mającą w tym interes prawny na decyzję wydaną w sprawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Konsekwencją procesową takiej czynności, podjętej przez uprawniony podmiot jest – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – odrzucenie skargi.
Niezależnie od tego należy – zdaniem Sądu – zwrócić uwagę, że w sprawie, rozumianej w sposób o jakim ustawodawca mówi w przepisie art. 135 powoływanej ustawy, orzekł już prawomocnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2005 r. /sygn. akt I SA/Wa 1470/04/, oddalającym skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody D. z dnia [...] nr [...], zaskarżonej obecnie przez R. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Sytuacja ta stanowi dodatkową okoliczność obligującą Sąd do odrzucenia skargi.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za niedopuszczalną – zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 powoływanej poprzednio ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.