Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem organ (art. 32 p.p.s.a.) utrzymał w mocy postanowienie nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 30.000 zł w związku z zaniechaniem wykonania obowiązku wynikającego z decyzji w przedmiocie stanu technicznego budynku gospodarczo-magazynowego. W uzasadnieniu organ najpierw przedstawił treść decyzji z art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b. Jak następnie ustalił organ, niewątpliwie żaden z nakazów orzeczonych decyzją nie został wykonany, także po wystosowaniu upomnienia i wystawieniu tytułu wykonawczego. Podnoszony przez skarżącego argument, że uzyskał decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę budynku, nie miał w ocenie organu znaczenia w postępowaniu zażaleniowym. Rozbiórka nie została wykonana. Nadal zatem aktualny pozostaje obowiązek skarżącego dbałości o stan techniczny budynku.
Omawiając okoliczności istotne w nin. sprawie organ rozważył kwestię wysokości nałożonej grzywny, uznając ją za odpowiednią i nienaruszającą art. 121 § 2 p.e.a oraz art. 7 § 2 p.e.a. Organ wskazał, że zobowiązany nie przystąpił do wykonania nakazu od niemal 2 lat. Kwestionuje jedynie nałożone obowiązki jako ekonomicznie i gospodarczo bezzasadne. Początkowe tłumaczenia skarżącego, że nie ma dostępu przez drogę publiczną do budynku, nie zostały wykazane, zaś część obowiązków nadawała się do wykonania nawet bez takiego dostępu. Wymierzona grzywna w zestawieniu z wagą niewykonanych obowiązków i postawą skarżącego, spełnia postulat skuteczności. Jest to grzywna nakładana jednorazowo i powinna być odpowiednio uciążliwa. Organ wskazał w końcu na możliwość umorzenia grzywny zgodnie z art. 125 § 1 p.e.a.
W skardze do sądu administracyjnego zarzucono naruszenie art. 8, art. 77 w związku z art. 7 k.p.a. i art. 125 p.e.a., wynikające z pominięcia, że skarżący przystąpił do rozbiórki budynku. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że niezależnie od zażalenia, wniósł do organu egzekucyjnego o umorzenie grzywny. Nie było więc podstaw do stosowania art. 119 i nast. p.e.a. W rzeczywistości obowiązki nałożone decyzją zostały wykonane. Ponadto zastosowano nadmiernie uciążliwy środek egzekucyjny, gdyż należało stosować wykonanie zastępcze. Organ nie wyjaśnił kwestii wykonalności nakazu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
W uzupełnieniu skargi skarżący, reprezentowany prawidłowo przez prezesa zarządu, powtórzył treść skargi sporządzonej przez osobę niemogącą być pełnomocnikiem procesowym w postępowaniu sądowym oraz dodatkowo wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny sprawy o ustanowienie drogi koniecznej w celu uzyskania dostępu do budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zobowiązanym przysługują zgodnie z ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. – Postępowanie egzekucyjne w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 – p.e.a.) rozmaite środki prawne przeciwko egzekucji lub stosowanym środkom egzekucyjnym. Każdy z tych środków prawnych podlega właściwym sobie przepisom p.e.a. i rozpatrywany jest osobno według przewidzianej dla danego środka procedury. Wnosząc jeden z dostępnych środków prawnych, skarżący nie powinien oczekiwać, że w tej danej sprawie organy, a następnie sąd administracyjny, będą rozważały stosowanie przepisów odpowiednich dla innych środków. Przykładowo skarżący był uprawniony do jednoczesnego zażalenia na grzywnę oraz zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 122 § 3 p.e.a.). Mógł osobno wnieść o umorzenie grzywny (art. 125 p.e.a.) lub o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 p.e.a.). Przykładowo w ramach zarzutów skarżący mógł podnosić kwestię wykonania lub niewykonalności obowiązku oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i z tego samego wynika, że nie były to zagadnienia istotne w postępowaniu zażaleniowym.
W nin. sprawie skarżący mógł kwestionować przesłanki stosowania art. 119 p.e.a. lub twierdzić o istnieniu przesłanek art. 120 § 2 p.e.a., podważać wysokość grzywny według art. 121 p.e.a. oraz sposób stosowania art. 122 p.e.a.
Skarżący żadnego z tych zagadnień zażaleniowych nie poruszył.
Sąd nie stwierdził w tym zakresie naruszenia prawa przez organ.
Trafna była argumentacja organu dotycząca zrealizowania wymogów celowości i skuteczności stosowanego środka w postaci grzywny. Twierdzenie skarżącego, że przystąpienie do rozbiórki budynku jest równoznaczne z wykonaniem obowiązku jego remontu, było oczywiście bezzasadne. Pomijając już kwestię, że art. 125 p.e.a. stosuje się do grzywny o ustalonej ostatecznie wysokości, z czym pozostaje w sprzeczności zaskarżenie tej wysokości do sądu administracyjnego. Należy powtórzyć, że w drodze zaskarżenia grzywny poprzez zażalenie i skargę, skarżący nie mógł uzyskać rozważenia przedstawionych argumentów, jako pozostających poza granicami nin. sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a. (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), orzeczono jak w sentencji. Należy dodać, że wniosek o zawieszenie postępowania sądowego był również oczywiście bezzasadny, gdyż kwestia ograniczenia skarżącemu dostępu do budynku nie miała znaczenia dla stosowania art. 119-122 p.e.a., a przez to także dla sądowej kontroli sposobu ich stosowania przez organ.