Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją uchylono wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy S. decyzję ustalającą na rzecz K.N. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze do sądu administracyjnego Gmina zarzuciła tej decyzji naruszenie art. 138 § 2 oraz art. 7 i art. 77 k.p.a., uzasadniając obszernie wadliwość prawną decyzji organu odwoławczego.
Organ wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej przez podmiot do tego nielegitymowany, nie mający żadnego interesu prawnego, w rzeczywistości będący organem I instancji, który wydał uchyloną przez SKO decyzję.
W ocenie Sądu wniesienie skargi było niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające Dz. U. Nr 153, poz. 1271). Skoro przepis art. 50 § 1 powołanej ustawy w sposób identyczny co poprzednio obowiązująca ustawa o NSA określa przesłankę legitymacji do zaskarżenia decyzji w postaci posiadania interesu prawnego, to zachowały aktualność tezy prawne o niedopuszczalności skargi gminy lub organu gminy na decyzję rozstrzyganą w I instancji przez organ gminy w sprawie dotyczącej interesu prawnego innego podmiotu (uchwala NSA OPK 14/00 ONSA 2001/1/17 z cyt. tam orzecznictwem, por. uzasadnienie wyroku TK z 12.04.2004r. K 8/98 OTK 2000/3/87 część VIII i IX).
W nin. sprawie Gmina nie była stroną. Nie wyjaśniła również pomimo wezwania (k. 13-18) jaki posiada interes prawny w zaskarżeniu decyzji SKO powołanej w skardze (por. wyrok SN z 7.06.2001r. III RN 104/00 z glosą w OSP 2002/10/133).
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.