Uzasadnienie
A. F. i B. F. (dalej: skarżący) reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika złożyli skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] września 2016 r. (Nr [...]) w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie wskazując, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu.
W piśmie procesowym z 27 sierpnia 2024 r. pełnomocnik skarżących wskazał, że do skarg wnoszonych w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym zastosowanie ma art. 53 § 2 p.p.s.a. i jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie. W ocenie pełnomocnika to jednak dowiedzenie się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności ma kluczowe znaczenie dla zarzutu uchybienia terminowi. Co więcej przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. jednoznacznie określa termin do wniesienia skargi na kwestionowaną czynność i nie wiąże rozpoczęcia biegu terminu od wydania wyroku sądowego w innej sprawie (wpisu do wojewódzkiej ewidencji zabytków).
Nadto wskazano, że skarżący zlecili profesjonalnemu pełnomocnikowi złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź na wezwanie organ doręczył pełnomocnikowi w dniu 15 maja 2024 r. Jednocześnie wskazano, że organ nie zawarł w odpowiedzi stosownych pouczeń o przysługujących środkach zaskarżenia, co określono jako naruszenie art. 8 k.p.a. Dalej podkreślono, że pełnomocnik skarżących przekazał odpowiedź organu na wezwanie skarżącym przesyłką listową, przy czym otrzymali oni ten list pomiędzy 22 a 23 maja 2024 r., a ze względu na pożar domu skarżących nie są oni wskazać precyzyjnej daty.
Niezależnie, w ocenie pełnomocnika, datą tą nie jest 15 maja 2024 r. W rezultacie wskazano, że termin, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. został zachowany. Końcowo wskazano, że pożar domu (będący efektem podpalenia) doprowadził do poważnego uszczerbku psychicznego i miał określone skutki postrzegania rzeczywistości i skupiania się na swoich sprawach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W świetle art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 609 ze zm., dalej jako "u.s.g."), w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie powyższy przepis w cytowanym wyżej brzmieniu, co wynika z art. 17 ust. 2 w zw. z art. 18 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Stosownie do tych przepisów, art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz przepisy ustawy o samorządzie gminnym, w ich brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po 1 czerwca 2017 r.
Zaskarżona uchwała podjęta została przed zmianą art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 53 p.p.s.a., co determinuje uznanie, że skarżący zobowiązani byli do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i do zachowania terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.
Podkreślić należy jednocześnie, że autorowi skargi umyka, że art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. przewidywał, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rezultacie nie ma racjonalnego uzasadnienia odwoływanie się do obecnie obowiązującej treści art. 53 § 2 p.p.s.a., co wydaje się czynić pełnomocnik skarżących wskazując na okoliczność: "uzależnienia biegu terminu od dowiedzenia się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności".
Przechodząc zatem do oceny terminowości wniesionej skargi zauważyć należy, że jak wskazuje się zarówno w piśmiennictwie i orzecznictwie skargę można złożyć w dowolnym czasie pomiędzy dniem następującym po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa a 60. dniem po tym wezwaniu, o ile organ nie udzieli odpowiedzi. Bowiem w momencie doręczenia odpowiedzi na wezwanie zostaje przerwany bieg 60-dniowego terminu a otwiera się nowy 30-dniowy termin (zob. np. postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2231/13, publ. CBOSA; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 286-287). Powyższe oznacza, że okolicznością mającą istotny wpływ na sposób liczenia terminu do wniesienia skargi jest udzielenie przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Dokumentacja zgromadzona w niniejszej sprawie potwierdza, że skarżący dopełnili obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, co uczynili pismem z dnia 8 kwietnia 2024 r. Na powyższe wezwanie organ udzielił odpowiedzi przy piśmie z dnia 6 maja 2024 r. doręczonym pełnomocnikowi skarżących w dniu 15 maja 2024 r. Od tej daty rozpoczął bieg 30-dniowy termin do wniesienia skargi, który upływał z dniem 14 czerwca 2024 r. Skarga tymczasem została wniesiona dopiero 19 czerwca 2024 r. (data stempla pocztowego – koperta k. 12 akt sądowych), a więc po upływie ustawowego terminu. Aktualne jednocześnie pozostają poczynione wcześniej uwagi na temat wadliwości stanowiska autora skargi zakładającego, że bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczyna się z chwilą dowiedzenia się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Treść przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. wyraźnie wyklucza bowiem taką możliwość.
W związku z powyższym, Sąd uznał, że przedmiotowa skarga została wniesiona po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r.), a tym samym podlegała ona odrzuceniu.
Końcowo wskazać należy, że kwestia braku bądź niewłaściwego pouczenia w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o trybie i terminie do wniesienia skargi nie może stanowić podstawy do uznania, że skarga została wniesiona w terminie.
Z powyższych względów, na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.