Uzasadnienie
Pismem złożonym w dniu 15 lipca 2013 r. w Urzędzie Miejskim w S. W. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Miejskiej w S.z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wniosku z dnia 22 kwietnia 2013 r. o zmianę uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wyrażenia stanowiska wobec wniosku z dnia 23 października 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty. Skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
W skardze i kilkudziesięciu załącznikach opisano stan faktyczny sprawy związanej z problemem zwrotu bonifikaty udzielonej w związku nabyciem przez babkę skarżącej lokalu mieszkalnego w S. przy ul. S. [...]. Skarżąca stwierdziła, że uchwała z dnia [...] r. została podjęta w związku z pismem skarżącej z dnia 22 kwietnia 2013 r., w którym zwróciła się o usunięcie naruszenia prawa, do którego doszło – w ocenie skarżącej – poprzez podjęcie uchwały z dnia [...] r. nr [...]. Z treści zaskarżonej uchwały wynika, że pismo z dnia 22 kwietnia 2013 r. potraktowano jako "wniosek o zmianę uchwały z dnia [...] r.". Podjętą w tej sprawie uchwałą z dnia [...] r. Rada Miejska S. podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w uchwale z dnia [...] r. i nie wyraziła zgody na odstąpienie przez Burmistrza S. od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty w kwocie 98.828,64 zł. W ocenie skarżącej z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że tym razem rada wzięła pod uwagę przedstawioną przez skarżącą okoliczność ustanowienia dożywotniej służebności mieszkania na rzecz babki, a tym samym usunęła wskazane przez skarżącą naruszenia prawa zaistniałe w uchwale z dnia [...] r. Jednak mimo to podjęte rozstrzygnięcie jest dla skarżącej niekorzystne, a wręcz krzywdzące. Nadto rada w żaden sposób nie uzasadniła podjętego w zaskarżonej uchwale rozstrzygnięcia, do czego według skarżącej, była zobowiązana.
Odpowiadając na skargę organ gminy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania od strony skarżącej. Stwierdzono, że Rada Miejska w S. nie wyraziła zgody na zwolnienie skarżącej z obowiązku zwrotu bonifikaty udzielonej przy wykupie lokalu mieszkalnego, ponieważ przesłanki zwolnienia od obowiązku zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, wymienione w art. 68 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) mają zastosowanie do pierwotnych nabywców nieruchomości wskazanych w art. 68 ust. 2 ustawy, a nie do osób im bliskich (art. 68 ust. 2 lit. b ustawy), na rzecz których zbyły nieruchomość (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2010 r. V CSK 15/10).
Następnie stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie Rada Miejska w S. wyraziła swoje stanowisko w uchwałach: 1) nr [...] z dnia [...] r. w sprawie niewyrażenia zgody na odstąpienie od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty;
2) nr [...]z dnia [...] r. w sprawie wyrażenia stanowiska wobec wniosku z dnia [...] roku o ponowne rozpatrzenie sprawy odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty oraz 3) nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wniosku z dnia 22 kwietnia 2013 r. o zmianę uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wyrażenia stanowiska wobec wniosku z dnia [...]r. o ponowne rozpatrzenie sprawy odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty. Dodano, że uchwały powyższe są ostateczne i nie zostały zaskarżone ani uchylone przez organ nadzoru. Wobec powyższego brak jest podstaw prawnych do odstąpienia od zwrotu udzielonej bonifikaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z powodu tego, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i inne akty podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.). Jednak do skargi na uchwałę wnoszonej do sądu administracyjnego przez osobę fizyczną zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) oraz art. 53 § 2 p.p.s.a.
Skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest prawidłowo złożona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Przedmiotem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o czym mówi art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest uchwała organu gminy podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. Takie wezwanie jest czynnością procesową (formalną), powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu zmianę lub uchylenie uchwały organu gminy.
Następnie godzi się wyjaśnić, iż z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że w normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie, a następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. nr [...]. W § 1 tej uchwały stwierdzono, że "Rada Miejska podtrzymuje stanowisko wyrażone w Uchwale Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wyrażenia stanowiska wobec wniosku z dnia [...] r. o ponowne rozpatrzenie sprawy odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty". Treścią zaś wzmiankowanej uchwały z dnia [...] r. było zaś stwierdzenie, że rada "na wniosek Komisji Budżetowej i Gospodarki Mieniem Rady Miejskiej, podtrzymuje stanowisko wyrażone w Uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] roku, że nie wyraża zgody na odstąpienie przez Burmistrza S. od żądania zwrotu bonifikaty (...)". Jak zatem wynika z przytoczonych okoliczności faktycznych sprawy po raz pierwszy Rada Miejska w S. zajęła stanowisko wobec odstąpienia od żądania zwrotu bonifikaty w drodze uchwały nr [...] z dnia [...] r. Kolejne uchwały – z dnia [...] r. i z dnia [...] r. – podejmowano w związku z kolejnymi pismami i wnioskami skarżącej.
Jak wynika z treści dokumentacji przedstawionej wraz ze skargą, skarżąca niezmiennie nie zgadza się w istocie z treścią uchwały nr [...] z dnia [...] r. Środkiem do ewentualnego kwestionowania tej uchwały było wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które nota bene złożono w organie gminy w dniu [...] r. Od tej daty należałoby liczyć termin (30- lub 60-dniowy) do wniesienia ewentualnej skargi do sądu administracyjnego, jednakże skargi takiej wówczas nie złożono. Natomiast na obecnym etapie kluczowe znaczenie ma to, że zaskarżoną uchwałę z dnia [...] r. – co wynika już z jej tytułu – podjęto na skutek wezwania skarżącej z dnia 22 kwietnia 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa, do którego miało dojść poprzez podjęcie uchwały z dnia [...] r.
Zdaniem sądu rozpoznającego skargę, uchwała podjęta na skutek złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa ma charakter jedynie proceduralny i stanowi – w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym warunek formalny skutecznego wniesienia skargi na inną uchwałę, to jest uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Sama jednak w sobie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ sąd administracyjny może rozpatrywać wyłącznie skargi na uchwały podjęte w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stanowisko to jest zbieżne z poglądami wyrażanymi już w orzecznictwie, na przykład w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r. (sygn. akt II OSK 1724/06, orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że przedmiotem zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być wyłącznie uchwała z zakresu administracji publicznej naruszająca interes prawny wnoszącego, a uchwała będąca jedynie odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia, stanowi spełnienie wymogów formalnych do wniesienia skargi i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Z powyższych względów należało skargę odrzucić, jako niedopuszczalną.
W związku z odrzuceniem skargi, sąd nie rozpoznawał wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Nadto sąd nie był uprawniony do merytorycznego rozpoznania zarzutów skarżącej dotyczących odmowy odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty. Uwzględniając treść art. 200 p.p.s.a. sąd nie orzekał w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania.
Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.