Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2010 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie m.in. ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika skarżącego została wyznaczona w dniu 8 listopada 2011 r. radca prawna M.G..
Pełnomocnik w skardze kasacyjnej z dnia 6 grudnia 2010 r. wniosła o zasądzenie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu15 grudnia 2010 pełnomocnik skarżącego złożyła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2010 r. odrzucające skargę kasacyjną.
Pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego ponownie zawnioskowała o orzeczenie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w łącznej wysokości 369 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 15 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz pkt 2 lit. "b" i lit. "d" w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. z 2011 r., Dz. U. Nr 177, poz.1054 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.