Uzasadnienie
B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną wyżej decyzję Wojewody D. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej wraz z zagospodarowaniem terenu.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 15 grudnia 2020 r., wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia. Jednocześnie pouczono, że nieuczynienie zadość wezwaniu w wyznaczonym terminie skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została nadana na podany w skardze adres do korespondencji a skarżąca odebrała ją osobiście w dniu 9 stycznia 2021 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Skarżąca nie uiściła wpisu lecz w dniu 15 stycznia 2021 r. wniosła o przyznanie prawa pomocy. Natomiast w piśmie z dnia 17 stycznia 2021 r. oświadczyła, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi.
Stosownie zaś do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku opłatą sądową jest m.in. wpis od skargi (art. 212 § 1 p.p.s.a.).
Jednocześnie stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi warunek, którego spełnienie jest konieczne dla nadania jej dalszego biegu.
W niniejszej sprawie, skarżąca została wezwana do uiszczenie wpisu od skargi, przy czym wezwanie to zostało jej skutecznie doręczone w dniu 9 stycznia 2021 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem w dniu 16 stycznia 2021r. Skarżąca nie uiściła wpisu lecz przed upływem tego terminu – w dniu 15 stycznia 2021 r. - wniosła o przyznanie prawa pomocy, po czym w piśmie z dnia 17 stycznia 2021 r. oświadczyła, że cofa skargę. Z powyższego wynika, że strona, korzystając z przysługujących jej uprawnień procesowych w ramach ochrony swojego interesu prawnego, zrezygnowała z poddania kontroli sądowej zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że skoro skarżąca nie uzupełniła braku fiskalnego skargi i nie jest zainteresowana prowadzeniem postępowania sądowego, to nie można uznać aby wniesiona przez nią skarga wszczęła skutecznie postępowanie sądowe.
W tych okolicznościach, pomimo oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi, brak było podstaw do umorzenia postępowania sądowego. Co prawda ustawodawca przyznaje stronie skarżącej w art. 60 p.p.s.a. prawo cofnięcia skargi ze skutkiem wiążącym dla sądu, jednak należy podkreślić, że cofnięcie skargi jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność określają warunki przewidziane dla czynności procesowych w ogóle i dla tego typu czynności procesowej. Cofnięcie skargi może zatem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc takiej, która wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 291).
W zaistniałych okolicznościach, wobec braku uiszczenia wpisu sądowego powodującego nieskuteczność skargi, wniosek o cofnięcie skargi nie podlegał rozpatrzeniu przez Sąd. Ze względu na nieuzupełnienie braków fiskalnych skargi zachodziły natomiast podstawy do jej odrzucenia.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.