Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie wraz ze skargą na ww. decyzję strona skarżąca złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, że P. liczy 2015 wiernych, wśród których większość stanowią osoby ubogie, a 20 % zaliczyć można do osób biednych. Poinformowano, że dochodu P. starczają tylko na bieżące jej potrzeby, a zgromadzona na rachunku bankowym kwota 15.000 zł stanowi ofiarę P. i przeznaczona jest na remont świątyń należących do P.. Dodano, że P.nie posiada majątku, który mogłaby spieniężyć.
W piśmie z dnia 10 grudnia 2008 r. strona skarżąca oświadczyła, że przy obecnym obciążeniu wydatkami remontowymi P. nie może przeznaczyć na opłaty sądowe więcej niż 1000 zł.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienia pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Podniesione przez stronę skarżącą w toku postępowania okoliczności wskazują na zasadność uwzględnienia wniosku ale tylko w części. Konieczność partycypowania przez stronę skarżącą w kosztach sądowych znajduje uzasadnienie w posiadanej przez nią sytuacji finansowej, w szczególności, iż sam strona wnioskująca przyznała, że jest w stanie uiścić opłaty sądowe w kwocie 1000 zł.
Prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, znajdującą zastosowanie tylko w stosunku do podmiotów pozbawionych w ogóle możliwości uzyskania środków na ich pokrycie. Z treści wniosku i z przedłożonych do akt dokumentów wynika, iż strona skarżąca posiada dostęp do określonych środków finansowych. Koszty sądowe należy traktować na równi z innymi wydatkami strony wnioskującej i w tej sytuacji nieuzasadnione jest jej twierdzenie, że nie może skorzystać z tych środków, gdyż przeznaczone zostały na inne wydatki.
Istotne znaczenie na również fakt, iż na obecnym etapie strona skarżąca nie jest zobowiązany do poniesienia żadnych innych kosztów poza wpisem od skargi i w tej sytuacji odmowa uwzględnienia wniosku w całości nie pozbawia strony skarżącej prawa do sądu.
W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 245 § 3 i § 4 w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.