Uzasadnienie
W dniu [...].02.2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga Z. S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].12.2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z [...].09.2020 r. Na podstawie tej decyzji nałożono na właścicieli budynku mieszkalnego, w tym również na skarżącego, wyszczególnione obowiązki mające na celu doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu technicznego. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dalej: p.p.s.a. Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji wywoła nieodwracalne skutki wynikające z nieuzasadnionych nakładów finansowych. W jego ocenie, orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego orzekły błędnie o nakazie położenia na tarasie dwóch warstw papy, jako zabezpieczenia przed zamakaniem stropodachu (pkt. 5).
Wskazał, że nie jest to właściwy materiał wykończeniowy tarasu. Wykonanie w taki sposób naprawy tarasu jest niezgodne ze sztuką budowlaną i będzie wymagało kolejnych nakładów, których można uniknąć wykonując od razu kompleksową jego naprawę z właściwą warstwą wykończeniową. Ponadto orzekające organy nadzoru budowlanego nie dały skarżącemu możliwości (choćby alternatywy) wyboru materiałów, przy których użyciu mają zostać przeprowadzone prace remontowe. W ocenie wnioskodawcy, zastosowanie mogą znaleźć również tańsze materiały ("zamienniki"), będące dostatecznym substytutem materiałów zakreślonych w decyzji. Okazać się zatem może, że na zakup materiałów/wykonanie prac wskazanych przez organy nadzoru skarżący będzie musiał przeznaczyć więcej środków niż byłoby to niezbędne, gdyby zastosować tańsze materiały. Zawyżony w ten sposób wydatek będzie nieodwracalny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z 20.12.2004 r., sygn. akt GZ 138/2004).
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. Zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak, spełniającego powyższe warunki, uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Oceniając w powyższym kontekście wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że jego uzasadnienie jest bardzo ogólne. Skarżący podał, że nałożone na niego obowiązki mające na celu doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu technicznego są niezgodne ze sztuką budowlaną i ich wykonanie będzie skutkowało koniecznością wydatkowania kolejnych środków finansowych, tym razem niezbędnych do zrealizowania kompleksowej naprawy tarasu z użyciem właściwej warstwy wykończeniowej. Jednakże powyższych twierdzeń skarżący nie udokumentował w żaden sposób. Zdaniem Sądu, wykonania określonych w decyzji robót budowlanych nie można automatycznie kwalifikować jako szkody po stronie zobowiązanego do ich wykonania. Trudno też przyjąć, że skutki wykonania zaskarżonej decyzji będą nieodwracalne względem skarżącego. Następstwem wykonania robót budowlanych jest zawsze zmiana substancji budynku, która niewątpliwie wiąże się z wydatkami. Jednocześnie skarżący w żaden sposób nie uwiarygodnił poglądu o niebezpieczeństwie pogorszenia sytuacji finansowej powodowanej koniecznością wykonania spornych robót budowlanych.
Ponadto zauważyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.
Skoro zatem skarżący nie wykazał w swoim wniosku, na czym miałyby polegać znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.