Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 14 lutego 2013 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z wpisu sądowego od skargi albowiem pomimo wezwania skarżącego go złożenia wniosku na urzędowym formularzu (odpowiedni formularz został mu doręczony) skarżący odmówił wykonania tego obowiązku. W związku z tym, że skarżący wraz ze sprzeciwem wniesionym od ww. zarządzenia nie złożył nadal wniosku w wymaganej formie postanowieniem z dnia 6 marca 2013 r. Sąd pozostawił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie skarżącego na ww. orzeczenie uznał rozstrzygnięcie tut. Sądu za prawidłowe (postanowienie z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 259/13).
W odpowiedzi na ponowne wezwanie Sądu o uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (doręczone skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2013 r.), skarżący pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. wystąpił kolejny raz o zwolnienie go z tej opłaty.
Zarządzeniem z dnia 7 maja 2013 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (stosowny formularz wniosku został mu ponownie doręczony). Referendarz w zarządzeniu precyzyjnie wyjaśnił podstawę tego obowiązku i wskazał, że konsekwencją odmowy wykonania ww. obowiązku będzie pozostawienie wniosku o zwolnienie z wpisu sądowego w aktach sprawy bez rozpoznania, a w dalszej kolejności odrzuceniu podlegać będzie skarga.
Skarżący w piśmie z dnia 19 maja 2013 r. używając obraźliwych słów oświadczył m.in., że "nie będzie składał żadnego wniosku i formularza lustracyjnego i majątkowego, bo to go nie obowiązuje".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ skarżący nie uiścił w terminie należnego wpisu sądowego od skargi.
Zgodnie z art. 219 § 1 w zw. z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej "p.p.s.a." (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.) wnoszący pismo wszczynające postępowanie jest zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego. W przypadku nie uiszczenia należnego wpisu sądowego od skargi nie jest możliwe nadanie skardze dalszego biegu i wyznacza się wówczas skarżącemu termin do usunięcia tego braku. Bezskuteczny upływ wyznaczonego terminie obliguje Sąd do odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 259/13) ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł doręczono skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2013 r. (k. 46). Ostateczny termin do uiszczenia przedmiotowego wpisu upływał w dniu 2 maja 2013 r. W tym terminie wymagany wpis sądowy nie został uiszczony. Zamiast tego skarżący wystąpił po raz kolejny i znów w niewłaściwej formie (nie na urzędowym formularzu) o zwolnienie go z tej opłaty sądowej.
Sąd działając w interesie skarżącego nie odrzucił mu od razu skargi tylko wezwał go aby w terminie 7 dni złożył wniosek o prawo pomocy na urzędowym formularzu (odpowiedni formularz został mu doręczony) i należycie go uzasadnił. Skarżący kategorycznie odmówił złożenia wniosku w wymaganej formie, choć jednocześnie opisał okoliczności obrazujące jego sytuację materialną. W tej sytuacji nie można uznać, iż jego pismo z dnia 29 kwietnia 2013 r. (wniesione w odpowiedzi na wezwanie o uiszczenie wpisu sądowego) wszczęło postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy i wywołało jakieś skutki prawne. Taka postawa skarżącego uniemożliwiła rozpoznanie (być może nawet słusznego) jego żądania w zakresie prawa pomocy i w konsekwencji obliguje Sąd do zastosowania rygoru określonego w art. 220 § 3 p.p.s.a.. Blokowanie postępowania w kwestii wpisu sądowego od skargi (skarżący nie uiszcza wpisu sądowego, a jednocześnie odmawia złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w wymaganej formie) stanowi nadużycie prawa przez skarżącego, skutkuje nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i uniemożliwia rozpoznanie skargi.
Zaznaczyć przy tym należy, że z pism skarżącego wynika, iż nie istnieją przeszkody, które uniemożliwiałyby mu wypełnienie i przesłanie do Sądu doręczonego mu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ustawodawca założył, iż formularz wniosku ma pomóc wnioskodawcy należycie uzasadnić żądanie przyznania prawa pomocy. Jest to wzór urzędowy i Sąd nie jest uprawniony do zwalniania kogokolwiek z obowiązku składania tego formularza (art. 252 § 2 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.