Uzasadnienie
Skarga jest niedopuszczalna bowiem została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniesionej przez J. F. jest decyzja Ministra Budownictwa w W. z dnia [...] Nr [...], którą stwierdzono nieważność zaświadczenia Prezydenta Miasta J. G. Nr [...] z dnia [...] o przysługujących J. F. uprawnieniach do zaliczenia wartości pozostawionego poza granicami państwa polskiego mienia na poczet opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży nabywanych od Skarbu Państwa nieruchomości.
W niniejszej sprawie skarżona decyzja została podjęta w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Przedmiotem postępowania wszczętego na podstawie art. 156 k.p.a., jest ustalenie istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (tu zaświadczenia), a więc jest to nowy przedmiot sprawy w stosunku do tego, którego dotyczyło postępowanie prowadzone wcześniej w trybie zwykłym. W związku z tym decyzja wydana na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z jaką mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, jest decyzją wydaną w I instancji.
Natomiast od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.). Zatem warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie trybu zaskarżenia poprzez wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Należy tylko zaznaczyć, iż skarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie co do środków odwoławczych, z którego zresztą strona skarżąca skorzystała jeszcze przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wśród załączników do skargi znajduje się bowiem wniosek skarżącego z dnia 10 lipca 2006 r. o ponownego rozpatrzenie sprawy skierowany do Ministra Budownictwa.
Na marginesie czynionych wywodów należy wskazać, iż wprawdzie, zgodnie z właściwością miejscową określoną według przepisu art. 13 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania skarg na decyzje podejmowane przez Ministra Budownictwa w W. właściwym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wobec przedwczesności niniejszej skargi Sąd doszedł do przekonania, iż nie miałoby sensu przekazywanie jej temu sądowi.
Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, iż tryb zaskarżenia, przewidziany dla decyzji wydanej w pierwszej instancji w tej sprawie, nie został wyczerpany. Skarga zaś wniesiona od decyzji pierwszoinstancyjnej do sądu administracyjnego, bez wyczerpania takiego trybu zaskarżenia, jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stąd orzeczono jak w sentencji postanowienia.