Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta O. ustalił na rzecz skarżącego J.Ś. odszkodowanie za powierzchnię gruntu, który przeszedł na własność Miasta O..
Wysłana na adres skarżącego przesyłka zawierająca powyższą decyzję była dwukrotnie awizowana w dniach 12 i 22 grudnia 2014 r.
W dniu 31 grudnia 2014 r. skarżący osobiście odebrał od organu przedmiotową decyzję.
Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji w dniu 14 stycznia 2015 r.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. na podstawie art. 134 kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 13 maja 2015 r.
W dniu 20 maja 2015 r. J.Ś. złożył osobiście wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący podał, że nie otrzymał ani jednego awiza dotyczącego przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] r. Oświadczył, że o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania dowiedział się dopiero w dniu 13 maja 2015 r., kiedy odebrał postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. na podstawie art. 59 § 2 kpa, po rozpatrzeniu powyższego wniosku J.Ś., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu organ odwoławczy za nieprawdziwe uznał twierdzenia skarżącego, zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, że o uchybieniu terminu dowiedział się dopiero w dacie odbioru postanowienia Wojewody D. z dnia [...] r., to jest w dniu 13 maja 2015 r., bowiem wcześniej kierowana była do niego korespondencja, w której podnoszono kwestie daty i okoliczności doręczenia przedmiotowej decyzji. Dlatego – zdaniem organu – skarżący nie dochował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W opinii Wojewody, spóźniony wniosek o przywrócenie terminu powoduje, że organ stosownie do art. 59 § 2 kpa odmawia przywrócenia terminu, co oznacza, że nie może dokonywać oceny istnienia przesłanki z art. 58 § 1 kpa w postaci istnienia bądź braku winy w uchybieniu terminu w sytuacji, gdy sam wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygnaturze VI SA/Wa 1387/12.
Na powyższe postanowienie J.Ś. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił obrazę art. 58 kpa i wniósł, aby Wojewoda D. uchylił zaskarżone postanowienie i przyjął odwołanie skarżącego do merytorycznego rozpoznania, ewentualnie aby Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżone postanowienie i nakazał Wojewodzie D. przyjąć odwołanie skarżącego do merytorycznego rozpoznania.
Polemizując ze stanowiskiem zawartym w kwestionowanym rozstrzygnięciu skarżący podniósł w szczególności, że organ I instancji wprowadził go w błąd doręczając mu decyzję w dniu 31 grudnia 2014 r. (w skardze błędnie podano 2015 r.).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem podlegała uwzględnieniu.
Przepis art. 58 § 1 kpa stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
Wedle § 2 tego artykułu, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.
W myśl art. 59 § 2 kpa, o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.
W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną jest to, w jakim terminie skarżący mógł skutecznie wnieść prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty O. z dnia [...] r. nr [...].
Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, datą początkową biegu terminu do wniesienia podania o przywrócenie terminu może być również dzień, w którym strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminowi. Dotyczy to sytuacji, w których strona nie miała świadomości przekroczenia terminu i dokonując czynności działała w subiektywnym przeświadczeniu, że robi to w ustawowym terminie. Przyjmuje się przy tym, że datą tą, w przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jest data doręczenia postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do dokonania tej czynności (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 234/15 - LEX nr 1733857).
Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.
Skarżący w niniejszej sprawie uważał bowiem, że złożył odwołanie w terminie. Na powyższe jednoznacznie wskazuje treść jego pisma z dnia 2 lutego 2015 r., a więc kierowanego do organu przed wydaniem postanowienia z dnia [...] r. Do tego dnia po stronie skarżącego zachodził zatem brak świadomości przekroczenia terminu i dopiero treść postanowienia Wojewody D. z dnia [...] r. uzmysłowiła skarżącemu, że przedmiotowe odwołanie złożył z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w tym konkretnym przypadku należy zatem liczyć od dnia doręczenia skarżącemu postanowienia Wojewody D. z dnia [...] r., to jest od dnia 13 maja 2015 r.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem 58 § 2 kpa.
Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.