Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 I 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 604/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę D. K. (dalej jako: "skarżąca") o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 VII 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 539/19 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania
W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że skarżąca, mimo stosownego wezwania, w wyznaczonym przez Sąd terminie nie uzupełniła braku formalnego skargi polegającego na przesłaniu 20 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Skarżąca przesłała bowiem 12 egzemplarzy odpisów skargi.
Przesyłką nadaną dnia 25 II 2021 r. (data stempla pocztowego) wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi wraz z brakującymi odpisami skargi (akta sądowe – k. 74, 75).
W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżąca nie zakwestionowała faktu niewykonania wezwania Sądu, jednakże wskazała, że nieuzupełnienie braku formalnego było spowodowane błędnym odczytaniem wezwania, co z kolei miało być konsekwencją stanu psychofizycznego skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. Prawo o postęowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") uchybiony termin należy przywrócić na wniosek strony, jeżeli zostaną kumulatywnie spełnione następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5) powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.
Przystępując do oceny zasadności wniosku należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. terminie.
W przedmiotowej sprawie moment powzięcia wiadomości o powstałym uchybieniu należy odnieść do daty doręczenia postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi tj. do dnia 18 II 2021 r.
Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 25 II 2021 r., zatem nie ulega wątpliwości, że skarżąca dochowała siedmiodniowego terminu na złożenie niniejszego wniosku. Jednocześnie należy zauważyć, że razem z wnioskiem o przywrócenie terminu strona dopełniła czynności dla której termin został ustanowiony.
W przedmiotowej sprawie – w ocenie Sądu – skarżąca nie uprawdopodobniła jednak okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Brak zaś spełnienia jednej z wyżej wymienionych przesłanek, wyklucza możliwość pozytywnego rozpoznania wniosku. Przez uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy podmiotu, który uchybił terminowi należy rozumieć wskazanie okoliczności, których wystąpienie było niezależne od jego woli i uniemożliwiło mu dopełnienie czynności procesowej w terminie, inaczej mówiąc – wskazanie przeszkody, której strona nie była w stanie przezwyciężyć nawet przy dochowaniu najwyższej staranności w zakresie prowadzenia swoich spraw, przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przeszkoda powodująca uchybienie terminu musi mieć charakter nagły. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy zalicza się w szczególności przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z 19 IX 2006 r., II OSK 1087/07 - CBOSA).
Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę, jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z 1 XII 2015 r., II OZ 1223/15 - CBOSA).
Sąd podziela utrwalony już w judykaturze pogląd, że brak winy strony w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Co istotne, dla przyjęcia winy wystarczy nawet lekka postać niedbalstwa w trosce o swoje sprawy, co z kolei stoi na przeszkodzie przywróceniu terminu do jej dokonania.
W okolicznościach sprawy nieuzupełnienie braków formalnych skargi spowodowane było błędnym odczytaniem wezwania (na co wskazała sama skarżąca), co miało być z kolei skutkiem stanu psychofizycznego skarżącej. Jednak przedstawione przez skarżącą dokumenty (zaświadczenie lekarskie i psychologiczne) w żaden sposób nie wskazują na to, by w przypadku skarżącej wystąpiły jakieś nagłe i nieprzewidywalne okoliczności. Wskazana przez skarżącą przeszkoda w dochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie była wynikiem nadzwyczajnego zdarzenia o charakterze nagłym, lecz efektem trwającej od dłuższego czasu i dobrze znanej skarżącej złej kondycji zdrowotnej (wieloletnie zaburzenia depresyjne nawracające). Przy tym nie jest to również stan, którego skutkom procesowym skarżąca nie mogłaby zapobiec. Świadomość złego stanu własnego zdrowia i związanych z tym ograniczeń, nakazywała osobie należycie dbającej o własne sprawy i interesy, odpowiednio zorganizować kwestię bieżącego udzielania odpowiedzi na przychodzące pisma sądowe np. poprzez ustanowienie pełnomocnika lub zwrócenie się do Sądu o przyznanie takiego pełnomocnika w ramach prawa pomocy. Poniechanie tych czynności wskazuje na niedochowanie przez skarżącą należytej staranności, co w konsekwencji wyłącza możliwość przywrócenia terminu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.