Uzasadnienie
Gmina S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2009r., Nr [...], którą uchylono w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2009r., Nr [...], ustalającą J.W. opłatę adiacencką, w wysokości 92325 zł, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 80/5, spowodowanego podziałem tej nieruchomości na działki gruntu oznaczone ewidencyjnie nr 80/18-80/30, AM-5, obręb S., i umorzono postępowanie pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Z powyższego przepisu wynika zatem, że wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego podporządkowane jest zasadzie skargowości tzn. może być wszczęte tylko na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Gmina S. reprezentowana, przez Burmistrza Miasta i Gminy S., wniosła skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. uchylającą decyzję wydaną przez tego Burmistrza jako organu administracji publicznej pierwszej instancji.
W ocenie Sądu, skarżąca Gmina nie należy do drugiego kręgu podmiotów uwzględnionych w powołanym wcześniej przepisie art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a to oznacza, że aby mogła wnieść skutecznie skargę musi mieć w złożeniu skargi interes prawny, rozumiany jako istnienie związku pomiędzy sferą jej indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga bowiem może dotyczyć tylko jej "własnej" sprawy administracyjnej, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny pomiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi.
Wskazać w tym kontekście należy, że pozycję prawną gminy powinno się rozpatrywać w dwóch kategoriach: jako podmiotu, któremu przepisami prawa przyznane są określone kompetencje do realizowania władztwa administracyjnego, i który w związku z tym działa jako organ administracji publicznej, a w postępowaniu administracyjnym zajmuje pozycję organu prowadzącego /sfera imperium/ oraz jako osoby prawnej, której przysługują określone prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa materialnego i która dochodząc realizacji tych praw może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony /sfera dominium/. Te dwa zakresy występowania gminy w obrocie prawnym nie mogą być wykorzystywane zamiennie według uznania reprezentujących ją organów.
Powierzenie gminie wykonywania zadań publicznych, obejmujących sprawowanie administracji publicznej w zakresie zadań własnych oraz zadań zleconych i w konsekwencji prowadzenie przez jej organy postępowań administracyjnych w konkretnych sprawach ogranicza zakres uprawnień procesowych tej jednostki samorządu terytorialnego jako osoby prawnej. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on /ani też żaden z pozostałych organów tej jednostki/ uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Gmina nie może bowiem zajmować różnej pozycji /tzn. raz organu wydającego decyzję, a raz strony postępowania/ w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej.
Zdaniem Sądu – podzielającego pogląd prezentowany w jednolitym w tym zakresie orzecznictwie sądowoadministracyjnym – gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tej sprawie /np. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r; sygn. akt OSK 1017/04, publ. Lex nr 171164; wyrok NSA z dnia 15 lutego 2005r; sygn. akt OSK 460/05, publ. Lex nr 193976; uchwała NSA z dnia 9 października 2000r., sygn. akt OPK 14/00, publ. ONSA 2001/1/17; postanowienie NSA z dnia 15 października 1990r., sygn. art. SA/Wr 990/90, publ. ONSA 1990/4/7; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 30 lipca 2007r., sygn. akt II SA/Gd 527/07, publ. Lex nr 299305/.
Marginalnie należy wskazać, że wydane w niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi jest kontynuacją linii orzeczniczej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu /patrz sprawy: sygn. akt IISA/Wr 169/06, IISA/Wr 85/08, IISA/Wr 86/08, IISA/Wr 87/08, IISA/Wr 88/08, IISA/Wr 428/09, IISA/Wr 500/09/.
Ze względów powyżej przedstawionych skarga wniesiona w niniejszej sprawie -jako niedopuszczalna - podlegała odrzuceniu, stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.