Uzasadnienie
Skarżąca złożyła skargę bez dołączenia jej odpisów dla ich doręczenia pięciu (poza organem) uczestnikom postępowania.
W dniu 2 września 2013 r. doręczono skarżącej osobiście zarządzenie przewodniczącego wzywające ją do nadesłania 5 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarżąca do tej pory nie dołączyła odpisów skargi.
Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom. Pismo strony, które wymaga doręczenia ich odpisów innym stronom, złożone bez tych odpisów, posiada braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. przewodniczący wzywa wówczas stronę do uzupełnienia pisma w terminie siedmiu dni. W przypadku pisma będącego skargą rygor niewykonania wezwania polega na odrzuceniu skargi (art. 57 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), o czym skarżąca została pouczona. Brak odpisów skargi uniemożliwia sądowi dokonanie dalszych czynności sądowych na jej podstawie, do których należy doręczenie ich pozostałym stronom i wyznaczenie rozprawy. Doręczenie odpisu skargi i odpowiedzi na skargę umożliwia uczestnikom postępowania podjęcie obrony ich sfery prawnej w postępowaniu sądowym. Powinność dołączenia odpisów obciąża stronę i bezpodstawne byłoby obciążenie tą powinnością sądu. To strona powinna dostosować formę i termin podejmowanych czynności procesowych do wymagań ustawowych, tym bardziej po pouczeniu o treści tych wymogów i rygorze ich niespełnienia.
Skutkiem niewykonania przez stronę wezwania do uzupełnienia skargi w sposób umożliwiający nadanie jej dalszego biegu, jest pozostawienie tego pisma bez dalszego biegu, co w procedurze sądu administracyjnego przybiera postać odrzucenia skargi.
Nie istnieją jakiekolwiek pozaustawowe względy, przemawiające za niestosowaniem tego rygoru (patrz glosa P. Brzozowskiego do postanowienia I OSK 1623/09 w Lex oraz postanowienia I OSK 2351/11, II OSK 1759/11, II OSK 1744/11, II OSK 1745/11, II GSK 1654/11 i OSK 2269/10 w Lex).
Dlatego i ponadto zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.