Uzasadnienie
Postanowieniem nr [...], wydanym na podstawie art. 59 § 1 i 2 kpa, po zbadaniu wniosku I. P. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., którym wstrzymano prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego na posesji nr [...] przy ul. [...] w [...] o drewniany taras i nałożono na I. P. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 kwietnia 2021 r. określonych w postanowieniu dokumentów, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej PINB w [...]) wstrzymał roboty budowlane polegające na rozbudowie przez I. P. budynku mieszkalnego na posesji nr [...] przy ul. [...] w [...] o drewniany taras i nałożył obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 kwietnia 2021 r. określonych w ww. postanowieniu dokumentów a mianowicie: 1 cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi;
- 2. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [...][...] obręb [...];
- 3. zaświadczenia Burmistrza Miasta [...] o zgodności rozbudowy budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie to zostało odebrane przez J. S. dorosłego domownika dnia [...] sierpnia 2020 r. W dniu [...] września 2020r. w siedzibie PINB w [...] złożone zostało osobiście zażalenie I.P. na postanowienie PINB nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Po analizie wniosku oraz przekazanych do organu akt sprawy, [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestnika postępowania. Zgodnie z art. 58 K.p.a.: § 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. § 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. § 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. W związku z tym z art. 58 § 1 i 2 K.p.a. wynikają cztery przesłanki do przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, aby można było reaktywować możliwość zaskarżenia aktu administracyjnego. Pierwszą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez zainteresowanego braku swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do dokonania czynności jest więc wykluczone w razie zaistnienia choćby winy nieumyślnej czy niedbalstwa zainteresowanego. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.
Pozostałe przesłanki to: dochowanie przez zainteresowanego 7-dniowego terminu (nieprzywracalnego) do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. Zgodnie ze stanowiskiem judykatury przesłanką, która musi obligatoryjnie zaistnieć w pierwszej kolejności, aby w ogóle możliwe było badanie okoliczności podniesionych we wniosku i ewentualne przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania (zażalenia), jest złożenie takiego żądania w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Przesłanka dochowania siedmiodniowego terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Z treści art. 58 § 2 k.p.a. wynika jednoznacznie, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1476/17, LEX nr 2433840).
Ustanie przyczyny uchybienia terminu to ustanie przeszkody do dokonania danej czynności procesowej, niemożliwej do przezwyciężenia przez osobę zainteresowaną, która dołożyła należytej staranności w tym zakresie. Ocena, czy strona dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu należy do organu administracji publicznej (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. akt l SA/Po 592/19, LEX nr 2755013).
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż zaskarżone postanowienie zostało doręczone dnia [...] sierpnia 2020 r., zatem termin do wniesienia zażalenia na postanowienie upłynął z dniem [...] sierpnia 2020 r. Zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenia terminu do jego wniesienia zostało złożone osobiście w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] dnia [...] września 2020 r. Jako przeszkodę, uniemożliwiającą sporządzenie terminowego zażalenia od postanowienia PINB nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. I. P. wskazała zagraniczną podróż w dniach [...] do [...] sierpnia 2020 r. na potwierdzenie czego przedłożyła kopię biletów lotniczych. Termin do złożenia wniosku o przewrócenie terminu do wniesienia zażalenia upływał dnia [...] września 2020 r., w związku z czym należy wskazać, że I. P. złożyła wniosek z zachowaniem 7-dniowego terminu do jego wniesienia.
Kolejną przesłanką konieczną dla uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu jest brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku. Wiąże się ona z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do dokonania czynności jest więc wykluczone w razie zaistnienia choćby winy nieumyślnej czy niedbalstwa zainteresowanego. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz B. Adamiak i J. Borkowski 7. wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck z 2005 r. str. 334).
W konsekwencji to na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia I. P. wskazała, że postanowienie PINB w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. otrzymała dnia [...] sierpnia 2020 r. dzień przed zaplanowanym urlopem - wyjazdem zagranicznym, swoją podróż wnioskodawczyni udokumentowała kserokopiami biletów lotniczych. Nie kwestionując okoliczności, iż wnioskodawczyni wyjeżdżała na zagraniczny urlop w dniu [...] sierpnia 2020 r. organ wskazuje, iż okoliczności tej nie można przypisać cech okoliczności nie do przezwyciężenia, a już na pewno nie przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Istotne jest przy tym, że I. P. znała treść postanowienia PINB w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. i nie godziła się z jego treścią.
W ocenie organu, fakt wyjazdu w okresie kiedy przysługuje stronie prawo wniesienia środków zaskarżenia nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia wniesienie zażalenia. Osoba świadoma tego, że w określonym, dłuższym okresie nie będzie przebywać w swoim miejscu zamieszkania, powinna przed przewidywanym wyjazdem odpowiednio zabezpieczyć swoje interesy (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II FZ 911/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 730/12, Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 536/17). Strona właściwie dbająca o swoje obowiązki procesowe i wiedząca, że toczy się postępowanie, którego jest stroną, powinna mieć pełną świadomość ciążących na niej wymagań (zob. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 329/19).
Skarżąca w dniu [...] sierpnia 2020 r. zapoznała się z treścią postanowienia PINB w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., i wbrew jej twierdzeniom, miała również możliwość złożenia zażalenia na to postanowienie. W ocenie organu nieprzekonujące jest uzasadnienie wnioskodawczyni, iż miała ona zbyt mało czasu na sporządzenie zażalenia, szczególnie, iż ustawodawca nie określił szczególnej formy dla zażalenia, zgodnie z art. 144 K.p.a. w związku z art.128 K.p.a. z treści zażalenia musi wynikać wyłącznie, iż strona jest niezadowolona z rozstrzygnięcia organu orzekającego w sprawie.
Jednocześnie trzeba mieć również na uwadze, że strona postępowania na każdym jego etapie może działać samodzielnie lub przez pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, organ wskazuje, że nie może uwzględnić wniosku I. P. z dnia [...] sierpnia 2020 r. (złożonego osobiście w siedzibie PINB w [...] dnia [...] września 2020 r.) o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...].08.2020 r. z uwagi na brak realizacji przesłanki braku winy, co zobligowało organ do wydania postanowienia odmownego. Na marginesie organ nadmienia, iż jeżeli strona wnosi zażalenie po terminie i składa prośbę o przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, to badanie okoliczności związanych z terminowością zażalenia, a także związanych z uchybieniem terminu i zasadnością jego przywrócenia następuje wyłącznie w ramach trybu określonego w art. 58 i 59 § 2 K.p.a. Wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia czyni wówczas zbędnym celowość i konieczność wydawania postanowienia w oparciu o art. 134 K.p.a. Odmowa przywrócenia terminu załatwia nie tylko sprawę wniosku o przywrócenie terminu, ale jednocześnie potwierdza, że wniesienie zażalenia nastąpiło z uchybieniem terminu, czyli rozstrzyga również o tym, co jest przedmiotem postanowienia z art. 134 Kpa." (sygn. akt IV SA/Wr 506/11).
Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...].10.2020, złożyła I. P. Wniosła o:1 uchylenie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...].10.2020 w całości i uwzględnienie zażalenia na postanowienie PINB w [...] nr [...] z dnia [...].08.2020 r., a w jego następstwie umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie samowolnego wybudowania tarasu, jako postępowania bezprzedmiotowego. W motywach skarga przytoczyła zasadnicze motywy rozstrzygnięcia, następnie podniosła, że DWINB w swoim uzasadnieniu wykazał, iż strona zainteresowana spełniła wszelkie założenia wynikające z art. 58 k.p.a., konieczne do przywrócenia terminu. Zdaniem DWINB wątpliwe jest wypełnienie § 1 przywołanego przepisu. W efekcie skarżąca analizuje § 1 art. 58 k.p.a. Podnosi, że w § 1 art. 58 k.p.a. jest mowa o uprawdopodobnieniu, iż uchybienie nastąpiło bez winy zainteresowanego.
Strona podnosi, że nie poprzestała na uprawdopodobnieniu, ale dołączyła do wniosku o przywrócenie terminu dowód w postaci biletów lotniczych. Organ natomiast wyznacza jeszcze jakieś kryteria winy. K.p.a. nie określa żadnych wskaźników winy. Zdaniem skarżącej są one nadinterpretacją DWINB zapisów k.p.a. Organy nadzoru budowlanego są organami administracji publicznej, a zatem zgodnie z art. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 k.p.a. a contrario, do postępowania przed tymi organami stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy nadzoru budowlanego działają na podstawie przepisów prawa. Jak wynika z art. 7 k.p.a., w toku prowadzonego przez siebie postępowania organy nadzoru budowlanego stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Prowadząc to postępowanie organy nadzoru budowlanego zobowiązane są stosownie do art. 8 § 1 k.p.a. czynić to w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie jego uczestników do władzy publicznej - organów nadzoru budowlanego, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Jedną z form wyrazu zasady obowiązku pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej jest ochrona jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienie terminu dla podjęcia czynności procesowej, a zatem przywrócenie terminu zgodnie z art. 58 k.p.a., czyli w sytuacji, gdy zainteresowana strona spełni wszystkie warunki określone w tym artykule. DWINB analizując "winę" strony stwierdza, iż o jej braku można mówić jedynie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.
Dalej organ stwierdza, iż wyjazd zagraniczny nie jest okolicznością nie do przezwyciężenia, ponieważ zdaniem organu, nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym. Stanowisko organu strona rozumie w ten sposób, iż powinna zrezygnować nawet z opłaconego już wyjazdu z rodziną. Strona podkreśla, iż jest pielęgniarką. Bieżący rok, jak ogólnie wiadomo, jest szczególnie trudny dla pracowników służby zdrowia, są wyjątkowo przemęczeni i zestresowani, strona nie miała do chwili wyjazdu ani jednego dnia wolnego, pracowała ponad siły. Cały ten okres nieznane były również zasady organizacji urlopów wyjazdowych, wszystko zmieniało się z dnia na dzień, a zatem nie planowała niczego z wyprzedzeniem. Strona zwraca uwagę na terminy, które się nałożyły na siebie i w efekcie uniemożliwiły złożenie zażalenia w terminie, co składa się właśnie na przeszkodę o charakterze nadzwyczajnym. W dniu [...] sierpnia postanowienie PINB w [...] nr [...], zostało odebrane przez prawie 90 - letnią matkę strony.
W tym samym dniu opłaciła rodzinny wyjazd zagraniczny, który zaplanowany był na [...] sierpnia, wylotem o godz. 5 rano z [...]. W związku z tym do Wrocławia strona i jej rodzina zmuszeni byli wyjechać dzień wcześniej, czyli [...] sierpnia. Tuż przed wyjazdem matka przekazała stronie pismo z postanowieniem PINB w [...]. W efekcie strona "nie dała rady" już zareagować, ponieważ nie było już czasu na złożenie zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji. Strona polemizuje także ze stanowiskiem DWINB, który uważa, iż ustawodawca nie określił szczególnej formy dla zażalenia. Ale jakiekolwiek pismo nie pisze się w ciągu kilku minut, nie wystarcza również tego czasu na ustanowienie pełnomocnika. Skarżąca dodaje, że nie jest osobą, która na co dzień zajmuje się prawem budowlanym, dlatego też nawet na zrozumienie i przeanalizowanie pisma PINB w [...] potrzebowała więcej czasu.
Przez wzgląd na powyższe, zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest prawidłowe.
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki sąd administracyjny zważył:
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1006 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa o jakim mowa w powołanym art. 145 § 1 P.p.s.a.
Dalej trzeba powiedzieć, że w myśl art. 58 § 1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do treści art. 58 § 2 K.p.a. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Powyższe zasady odnoszą się również do terminów procesowych (§ 4). Z powyższego jednoznacznie wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić jedynie przy kumulatywnym spełnieniu trzech przesłanek, tj.
1) złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny jego uchybienia, 2) dopełnienie czynności, dla której określony był termin, 3) uprawdopodobnienie uchybienia terminu bez winy wnioskującego, zaś brak spełnienia którejkolwiek z nich skutkuje niemożnością zastosowania przez organ omawianej instytucji.
Sformalizowane postępowanie nakłada na strony obowiązek dokonywania określonych czynności w postępowaniu administracyjnym w określonej formie i terminach. Uporządkowana procedura gwarantuje pewność prawa i jego przewidywalność dla uczestników postępowania. Przepisy formalne zapewniają bezpieczeństwo prawne i przejrzystość postępowania. Pełnią więc funkcję ochronną dla uczestników postępowania, zapewniając bezstronność osiąganą przez jednakowe wymagania formalne stawiane obu stronom procesu. Przepisy normujące instytucję przywrócenia terminu jednoznacznie wskazują, jakie przesłanki warunkują możliwość skorzystania z tej instytucji, a nadto precyzują, jakie okoliczności winny być uprawdopodobnione, aby wniosek mógł zostać merytorycznie rozpoznany. Powołane przesłanki i okoliczności muszą zostać spełnione kumulatywnie i żadne przepisy proceduralne w tym zakresie nie przewidują odstępstwa. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w dotychczasowym orzecznictwie tego sądu, że w określonych sytuacjach nawet choroba czy hospitalizacja samej zainteresowanej strony niekoniecznie w sposób automatyczny przesądza o zasadności przywrócenia terminu (np.: wyrok NSA z dnia 8 lipca 2011r.
II OSK 1096/11, wyrok NSA z dnia 11 września 2018r., II OSK 2409/18, wyrok NSA z 20 lutego 2018 r., II FSK 361/16; wyrok NSA 27 października 2017 r., I FSK 233/16; wyrok NSA z 12 kwietnia 2017r., I FSK 2168/15 wszystkie publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykładnia a minori ad maius prowadzi zatem do wniosku, że skoro choroba lub hospitalizacja samej strony niekoniecznie świadczy o braku zawinienia w uchybieniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej wobec możliwości posłużenia się osobami trzecimi, za niewystarczającą należy uznać tym bardziej okoliczność wyjazdu za granicę celem odpoczynku. Ciężar uprawdopodobnienia, że w realiach rozpoznawanej sprawy niemożliwym było posiłkowanie się przez skarżącą osobami trzecimi, nawet niebędącymi profesjonalnymi pełnomocnikami, spoczywał na stronie, brak w tym zakresie prowadzi do konieczności uznania stanowiska organu odmawiającego przywrócenia terminu za słuszne i odpowiadające prawu.
Nie ma powodów w okolicznościach tej sprawy do podważania przez sąd oceny organ istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Wyjazd na który powołuje się strona był nie nagły i nie uniemożliwiał wskazania osoby pełnomocnika lub wysłania zażalenia, choćby z [...], tuż przed wylotem na wakacje. Prawidłowo organ uznał, że zatem nie można uznać, że był to wyjazd nagły uniemożliwiający zorganizowanie doręczania pism procesowych przez organ prowadzący postępowanie. Możliwe było przecież, poza ustanowieniem pełnomocnika, którym w świetle art. 32 K.p.a. przesłanie zażalenia pocztą np. z [...]. Z akt sprawy wynika, że strona była poinformowana o treści postanowienia organu pierwszej instancji przed wyjazdem, przy czym orzeczenie to zostało prawidłowo doręczone dorosłemu domownikowi w sposób odpowiadający wymogom ustawowym.
W ocenie sądu administracyjnego zaniechanie strony w zakresie wysłania do organu środka zaskarżenia z uwagi na wyjazd za granicę, należy uznać za brak staranności w prowadzeniu własnych spraw, co uzasadnia wydanie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] zaskarżonego postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia przez skarżącą zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji, z uwagi na nieuprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu do jego wniesienia. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznając, że skarga nie podlega uwzględnieniu oddalił skargę, stosownie do treści art. 151 ppsa.
Na marginesie można jeszcze dodać, że sąd podziela opinię strony o bardzo trudnych warunkach pracy w Służbie Zdrowia w okresie pandemii, ale sytuacja skarżącej, jaka zaistniała w tym postępowaniu, nie daje podstaw do przewrócenia termnu.