Uzasadnienie
Organ pierwszej instancji wydał postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016).
Według zawartego w postanowieniu pouczenia, nie służyło od niego odwołanie. Skarżąca wniosła od tego postanowienia odwołanie. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia, które nie przysługuje na postanowienie z art. 48 ust. 2 prawa budowlanego. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca, jako właścicielka sąsiedniej nieruchomości, twierdziła że organ odmówił jej prawa do zaskarżenia samowolnej budowy. Po wyznaczeniu rozprawy, skarżąca pismem z dnia 22.11.2006 r. cofnęła skargę. W przytoczonych okolicznościach sprawy cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne, bowiem nie zmierzało ono do obejścia prawa oraz nie spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności (art. 60 p.s.a.). Z art. 141 § 1 k.p.a. wynika bowiem zasada niezaskarżalności postanowień, od której wyjątki ustanawia ustawa.
Przykładem postanowienia wydanego na podstawie prawa budowlanego, od którego służy zażalenie, jest postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych wydane na podstawie art. 50 tej ustawy, o czym stanowi w sposób wyraźny art. 50 ust.
5. W art. 48 prawa budowlanego nie przewidziano możności złożenia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie tego przepisu. Postanowienie to jest zatem nieostateczne i możliwe do zaskarżenia w ramach odwołania od decyzji o nakazie rozbiórki (art. 48 ust. 1 sprawa budowlanego), zgodnie z art. 142 k.p.a. W przypadku niedopuszczalności zażalenia organ stwierdza tę okoliczność na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., jak to uczynił w nin. sprawie. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, zaś jej skuteczne cofnięcie wywołało skutki procesowe wynikające z art. 161 § 1 pkt 1 i art. 232 § 1 pkt 2 p.s.a., o których orzeczono na wstępie.