Uzasadnienie
Na wstępie należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest zaś pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1).
Po myśli zaś art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje natomiast orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności wymienione w art. 3 § 2 tej ustawy.
W rozpatrywanej sprawie Spółka A z/s we W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zażalenia na bezczynność Prezydenta W. w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę hali magazynowo-handlowej, przewidzianej do realizacji na działkach nr 2/12 i nr 2/6, AM-3 przy ul. [...], obręb R. we W.. Zostało ono zatem podjęte na skutek zażalenia skarżącej Spółki na niezałatwienie w terminie przez Prezydenta W. sprawy udzielenia pozwolenia na budowę. Podstawą prawną jego podjęcia są przepisy art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Należy tutaj zaznaczyć, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. nie spełnia kryteriów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie służy na nie zażalenie, nie kończy ono postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 13 marca 2001 r., sygn. akt I SAB 246/00, publ. LEX nr 78952).
Stosownie do treści § 1 art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienie sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (§ 2). Przy czym wniesienie zażalenie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne.
Natomiast stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, publ. ONSA 2002/3/116).
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem skarga na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. jest niedopuszczalna (zob. postanowienia NSA: z dnia 12 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 3920/01, publ. LEX nr 76109; z dnia 27 września 2001 r., sygn. akt I SAB 177/01, publ. LEX nr 84483 oraz z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, publ. ONSA 1996, Nr 1, poz. 39).
Należy jedynie wskazać, że kwestionowane postanowienie zawiera nieprawidłowe pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do sądu administracyjnego.
W świetle powyższych rozważań skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało uznać za niedopuszczalną i jako taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała odrzuceniu. Stąd orzeczono jak w punkcie I sentencji.
Zgodnie zaś z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) powyższej ustawy należało zwrócić stronie skarżącej cały uiszczony wpis od skargi. Z tych powodów orzeczono jak w punkcie II sentencji.