Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 9 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał D. W. prawo pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł ustanawiając adwokata, odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Następnie postanowieniem z dnia 10 lutego 2010 r. referendarz sądowy, po rozpoznaniu kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, umorzył postępowanie w zakresie wniosku o ustanowienia adwokata zwolnienie z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Sprzeciw od powyższego postanowienia złożyła skarżąca domagając się jego uchylenia i przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca nie wskazał, żadnych okoliczności dotyczących swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek D. W. o przyznanie prawa pomocy zakresie całkowitym.
Na podstawie art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do postanowień art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku dla siebie i rodziny, w zakresie zaś częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym skarżąca wskazała, że łączny dochód jej rodziny wynosi 2.360 zł. Wśród posiadanych składników majątkowych wymieniła -udziały we własności działek gruntu o powierzchni [...] m2. W piśmie z dnia 7 lutego 2010 r. wnioskodawczyni oświadczyła, że spłaca kredyt, a oboje z mężem nie korzystają z pomocy finansowej opieki społecznej ani osób trzecich. Dodała, że posiadane przez nich udziały w nieruchomości wynoszą po 1/4 i nie mogą ich zbyć, bo "nie sprzedaje się rodziny". Podniosła, że jedną emeryturę wydatkują na opłaty sądowe, korespondencję z Sądem i dojazdy do niego. Natomiast z pozostałej kwoty opłacają prąd (ok. 150-200 zł), gaz (50 zł), oraz lekarstwa (200 zł)
Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie zasługuje na uwzględnienie. Mając bowiem na uwadze, że postanowieniem z dnia 9 marca 2009r Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał D. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata oraz zwolnienie z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł i uprawnienie to jest nadal aktualne, w tej sytuacji postępowanie wszczęte ponownym wnioskiem skarżących w tym zakresie należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe (punkt 1 sentencji).
Przesłanką do uwzględnienia kolejnego wniosku strony o przyznanie prawa pomocy może być tylko stwierdzenie, że od chwili wydania poprzedniego postanowienia w tym przedmiocie uległa zmianie (na niekorzyść) sytuacja materialna skarżącej. To na wnioskodawczyni ciążył obowiązek wskazania takich zmienionych okoliczności i wykazania, że te zmienione okoliczności uzasadniałyby obecnie przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądów. W niniejszej sprawie taki warunek nie został spełniony, bowiem skarżąca takiego rodzaju okoliczności nie wskazała zarówno we wniesionym w dniu 8 stycznia 2010 r. ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również w sprzeciwie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 orzeczono jak w sentencji (punkt 2).