Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu C. C. zakwestionował legalność decyzji, którą nakazano skarżącemu – właścicielowi lokalu mieszkalnego nr 10 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. J. we W. – przeprowadzenie kontroli ww. lokalu w trybie art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo budowlane, polegającej na sprawdzeniu przewodów kominowych (spalinowych i wentylacyjnych) w zakresie ich podłączeń, stanu technicznego urządzenia grzewczego podłączonego do wewnętrznej instalacji gazowej - kotła gazowego, a także sporządzenie ekspertyzy technicznej dotyczącej podłączeń do przewodów kominowych znajdujących się w obrębie lokalu nr 10, zawierającej inwentaryzację przewodów kominowych wraz z oceną drożności i szczelności przewodów, prawidłowości osadzenia kratek wentylacyjnych, prawidłowości wyprowadzenia przewodów ponad dach i prawidłowości ciągu w przewodach oraz skuteczności działania wentylacji nawiewno-wywiewnej w obiekcie, a także ocenę stanu technicznego kotła gazowego i sprawności instalacji grzewczej centralnego ogrzewania etażowego i ciepłej wody użytkowej; w ekspertyzie należy wskazać w sposób jednoznaczny, jakie roboty należy wykonać w celu doprowadzenia przewodów kominowych, wentylacji nawiewnej, wentylacji wywiewnej oraz instalacji grzewczej z kotłem gazowym do zgodności z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi.
Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się dla niego wiązało ze znacznymi kosztami. Nadto zauważył, że nałożony na niego obowiązek jest niemożliwy do wykonania, gdyż został nałożony na podmiot niebędący stroną postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd oceniając wniosek skarżącego stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd przyjął bowiem, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tymczasem skarżący we wniosku w zasadzie nie podał żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie mogły przemawiać za uwzględnieniem wniosku zarzuty, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do poniesienia przez skarżącego wydatków na nakazaną kontrolę i sporządzenie ekspertyz. Należy bowiem pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano, ograniczając się do wskazania "znacznych kosztów", jakie poniesie skarżący. We wniosku nie wykazano jednak, jakie konkretnie koszty może ponieść skarżący na skutek wykonania zaskarżonej decyzji i nie wskazano, jak koszty te rzutują na sytuację majątkową skarżącego, a co za tym idzie nie wykazano, czy koszty owe będą istotnie "znaczną szkodą" w realiach niniejszej sprawy.
Jeśli natomiast chodzi o argumenty związane z niewykonalnością decyzji i skierowaniem decyzji do niewłaściwego adresata, są to okoliczności związane z kontrolą legalności samej decyzji, a nie z rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od przesłanek udzielenia tzw. ochrony tymczasowej wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zdaniem Sądu nie można również pominąć, że organ nałożył na skarżącego obowiązki w związku ze stwierdzeniem zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska (zagrożenia związane z wentylacją, przewodami kominowymi i instalacją gazową). Należyte uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wymagałoby wobec tego wykazania także, że wstrzymanie wykonania decyzji nie pogorszy owego stanu zagrożenia życia lub zdrowia. Nie uzasadniono jednak we wniosku w żaden sposób, że realizacja nakazanych decyzją działań może być w kontekście ww. zagrożeń takim trudnym do odwrócenia skutkiem, przed którego wystąpieniem należy ochronić skarżącego wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji.
W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że strona skarżąca nie podała okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a więc wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak trzeba, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie determinuje oceny zasadności skargi, do czego Sąd przejdzie po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.