Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28.02.2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) Wojewoda D. uchylił w całości decyzję Burmistrza Miasta L.-Z. z dnia 03.12.2002 r. nr [...] o wymeldowaniu z lokalu przy ul. R. [...] w L.-Z. A. A., wydaną na wniosek jego byłej żony J. A. Sprawę przekazano sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia uzasadniając, iż zebrany materiał dowodowy nie pozwala na wydanie decyzji merytorycznej w świetle sprzecznych oświadczeń stron co do okoliczności trwałego opuszczenia przez A. A. przedmiotowego lokalu, min. co do pozostawienia w tym lokalu przedmiotów osobistego użytku byłego męża skarżącej.
J. A. wniosła w dniu 26.03.2003 r. skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej niezgodność z prawem i naruszenie interesów jej oraz małoletnich dzieci. Zdaniem skarżącej organ pierwszej instancji zdecydował o konieczności uzupełnienia materiału dowodowego opierając się na zeznaniach A. A., które nie były zgodne z prawdą. Skarżąca twierdzi, że jej były mąż nie posiada w przedmiotowym lokalu swoich rzeczy osobistych od czasu swojego pobytu w areszcie w okresie 04.08.2002 r. do 11.12.2002 r. w związku z oskarżeniem o znęcanie się nad rodziną i podnosi jednocześnie, że od czasu opuszczenia aresztu systematycznie nachodził skarżącą i jej małoletnie dzieci dopuszczając się gróźb pod ich adresem.
Ponadto odnosząc się do powołanej przez Wojewodę D. okoliczności wniesienia przez A. A. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji od wyroku w sprawie rozwodowej, orzekającego m.in. o nakazie opuszczenia przez byłego męża przedmiotowego lokalu, skarżąca wskazuje, że wniosek powyższy został przez Sąd oddalony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje.
Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) z dniem 01.01.2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 01.01.2004 r., podlegają rozpatrzeniu - zgodnie z art. 97 § 1 powołanej ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Art. 60 tej ustawy stanowi, że cofnięcie skargi przez skarżącego wiąże sąd, z tym, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zaskarżoną decyzję wydał właściwy w sprawie organ administracji publicznej, decyzję skierowano do stron, a w odniesieniu do powoływanych w uzasadnieniu przesłanek przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji prawidłowo powołano podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy dokonał oceny całości materiału dowodowego w granicach swoich kompetencji i prowadził postępowanie zgodnie z obowiązującą w tej mierze procedurą. Wobec niezaistnienia w przedmiotowej sprawie przesłanek mogących przesądzać o nieważności zaskarżonej decyzji oraz biorąc pod uwagę, że akta sprawy nie wskazują na działanie strony w celu obejścia prawa, należy uznać cofnięcie skargi przez stronę za dopuszczalne.
W konsekwencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu.
Zwrotu połowy wpisu dokonano na podstawie art. 232 § 1 pkt 2) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.