Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 61a § 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty D. z dnia [...] r. nr [...].
W pouczeniu zawartym w tym postanowieniu podano: "Niniejsza decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Na decyzję przysługuje stronie postępowania prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. (...)".
Pismem z dnia 24 lipca 2013 r. skarżąca M.K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści przepisów art. 52 §1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej u.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W myśl art. 53 § 1 u.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Wniesienie skargi jest zatem dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia organu II instancji.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca, stosując się do pouczenia zawartego w skarżonym postanowieniu, złożyła skargę na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...].
Powyższe postanowienie, podjęte na podstawie art. 61a § 1 kpa, jest rozstrzygnięciem zapadłym w pierwszej instancji, a pouczenie w nim zawarte jest błędne. W pouczeniu tym podano wadliwą informację, że jest to decyzja, która jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i że przysługuje na nią stronie postępowania prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wbrew temu nieprawidłowemu pouczeniu zaskarżone rozstrzygnięcie jest postanowieniem wydanym w I instancji.
W tej sytuacji skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a.
O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 u.p.s.a.