Uzasadnienie
Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z wnioskiem M. K., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty D. z dnia [...] r. nr [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego na [...] wraz z rozbudową, na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisane na wstępie postanowienie wniosła M. K., zastępowana przez pełnomocnika będącego adwokatem. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna.
Na wstępie trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie Wojewody D. wydano na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), który stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie zaś z art. 61a § 2 k.p.a. na ww. postanowienie służy zażalenie.
Jak wynika z akt administracyjnych przekazanych sądowi, strona skarżąca nie złożyła zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (por. art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) na opisane na wstępie postanowienie, lecz wniosła skargę do sądu administracyjnego. Innymi słowy, skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, które służyły jej w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie.
Oczywiście sąd rozpoznający skargę dostrzegł, iż na s. 2 zaskarżonego postanowienia organ stwierdził, że "niniejsza decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji", po czym na s. 3 pouczył, że na decyzję przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zdaniem sądu tak sformułowane pouczenie jest błędne, jednak nie może spowodować otwarcia stronie drogi sądowoadministracyjnej. Błędne pouczenie przez wojewodę o trybie wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie nie oznacza, iż postanowienie rzeczywiście podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Innymi słowy, o uprawnieniu do wniesienia skargi nie może przesądzać oczywiście błędne pouczenie o dopuszczalności takiego środka (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt I OZ 769/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto kwestia ewentualnej zmiany błędnego pouczenia pozostaje na obecnym etapie również poza zakresem rozważań sądu administracyjnego.
Biorąc pod uwagę powyższe, należało stwierdzić, że skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna i jako taka – w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – podlega odrzuceniu. Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji znajduje podstawę w art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.