Uzasadnienie
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji uchylającej decyzję nakazującą wykonanie określonych robót budowlanych i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wnosząc jednocześnie o utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Skarżący podał, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, "ponieważ jej nieodwracalne skutki poprzez ewentualny "nakaz rozbiórki obiektów budowlanych lub ich legalizacja w trybie art. 48 Prawa budowlanego oceniany jest jako najsurowszy sposób likwidacji skutków samowoli budowlanej, który powinien mieć zastosowanie w ostateczności, w sytuacjach, kiedy niemożliwe jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem" (wyrok II SA/OL 302/08 w Olsztynie)".
Decyzja uchylająca decyzję nakazującą wykonanie określonych robót budowlanych i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie nakłada na nikogo żadnych obowiązków, ani nie daje jakichkolwiek uprawnień. Nie może zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć przy tym wypada, że skarżący w istocie nie przedstawił żadnych okoliczności mogących świadczyć o tym, ze w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki, o jakich mowa w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż – wbrew sugestiom zawartym w skardze – w sprawie tej nie orzeczono nakazu rozbiórki. Podkreślić nadto trzeba, że kwestia ewentualnego "utrzymania w mocy decyzji organu I instancji" dotyczy meritum sprawy i nie może być rozstrzygana na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy na rozprawie.
W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącego.
Wobec powyższego – na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji postanowienia.