Uzasadnienie
A. K., L. K. i U. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sprzeciw z dnia [...] stycznia 2018 r. od decyzji Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] uchylającej decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], ustalającej na rzecz L. K. i A. K. odszkodowanie w wysokości [...] zł z tytułu pozbawienia prawa własności nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], AM-[...], obręb D., która przeszła na własność Gminy D. w związku z ostateczną decyzją Starosty Powiatu W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], zezwalającą na realizację inwestycji drogowej oraz zobowiązującej Gminę D. do wypłaty odszkodowania na rzecz L. K. i A. K. W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono, że postępowanie w sprawie ustalenia na rzecz A. K. i L. K. odszkodowania z tytułu pozbawienia prawa własności jest przewlekłe – zgodnie z art. 12 ust. 4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 2031; dalej: specustawa), gdyż decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (tj. [...] lipca 2016 r.).
Ponadto wskazano, że przyjęta przez rzeczoznawcę majątkowego metoda wyceny nieruchomości jest nieadekwatna, ze względu na trudność odnalezienia nieruchomości podobnych w stosunku do nieruchomości wycenionej. Wnoszący sprzeciw wskazali, że ustalają cenę rynkową nieruchomości na [...] zł/m² i żądają sporządzenia wyceny nieruchomości na podstawie § 36 ust. 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W sprzeciwie podniesiono również, że zaskarżona decyzja nie została doręczona U. K. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda wniósł o oddalenie sprzeciwu A. K. i L. K. jako bezzasadnego oraz o odrzucenie sprzeciwu U. K. Organ odnosząc się do argumentów skarżących podniesionych w sprzeciwie wskazał, że w toku postępowania nie wnosili oni skargi na przewlekłość organu odwoławczego czy też Starosty.
Odnosząc się do wniesienia sprzeciwu przez U. K., Wojewoda podkreślił, że odszkodowanie przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym, nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Wojewoda wskazał, że w dniu wydania decyzji z akt sprawy wynikało, że współwłaścicielami działki nr [...], której dotyczy przedmiotowe postępowanie byli jedynie A. K. i L. K. U. K. nie była podmiotem, o którym mowa w art. 12 ust. 4f specustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Sprzeciw podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako - "p.p.s.a") do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Treść art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o uprawnieniu we wniesieniu skargi decyduje posiadanie interesu prawnego. O tym, czy dana osoba ma w konkretnej sprawie interes prawny, decyduje przepis prawa. Innymi słowy - o możliwości skutecznego wniesienia skargi decyduje istnienie przepisu prawa materialnego, wskazującego na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zatem w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.
Przedmiotowa sprawa dotyczy ustalenia odszkodowania z tytułu pozbawienia prawa własności nieruchomości w związku z realizacją inwestycji drogowej. Należy podkreślić, że odszkodowanie przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe, zgodnie z art. 12 ust. 4 f specustawy.
Jak wynika z akt sprawy współwłaścicielami działki nr [...], której dotyczy przedmiotowe postępowanie, w dacie wydawania decyzji byli jedynie A. K. i L. K.. U. K. nie była podmiotem, o którym mowa w art. 12 ust. 4f specustawy. Tym samym skarżąca U. K. nie ma w świetle przepisów ustawy żadnego własnego prawa czy obowiązku, który uprawniałby ją do wniesienia sprzeciwu od decyzji II instancji, która uchyliła decyzję przyznającą odszkodowanie na rzecz pozostałych skarżących. Nie ma też interesu prawnego, o jakim mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. art. 64b § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca sprzeciw, jeżeli z innych przyczyn jego wniesienie jest niedopuszczalne.