Uzasadnienie
R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w N. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w O. z dnia [...] r. wnoszącą sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania przepustu z rur betonowych pod zjazdem z drogi powiatowej nr [...] na działkę nr [...] położoną w P. (powiat n.).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 239 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 ze zm.) w skład Wód Polskich wchodzą następujące jednostki organizacyjne: 1) Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej z siedzibą w Warszawie;
- 2) regionalne zarządy gospodarki wodnej z siedzibami w Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku, Gliwicach, Krakowie, Lublinie, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie i we Wrocławiu;
- 3) zarządy zlewni;
- 4) nadzory wodne. W myśl art. 240 ust. 5 pkt 3 tej ustawy nadzory wodne prowadzą sprawy dotyczące zgłoszeń wodnoprawnych. Jak wynika z art. 14 ust. 2 Prawa wodnego, do postępowania przed organami Wód Polskich co do zasady stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.). Stosownie do art. 14 ust. 5 Prawa wodnego właściwy dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do kierowników nadzorów wodnych Wód Polskich w sprawach określonych ustawą.
Z powyższych przepisów prawa i analizy treści akt administracyjnych nadesłanych Sądowi przez organ wynika, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w N. jest decyzją ostateczną, która zgodnie z art. 3 § 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zauważyć jednak należy, że w myśl art. 13 § 2 p.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Jak stanowi § 1 pkt 14 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 73, poz. 652 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu jest właściwy dla obszaru województwa dolnośląskiego.
To zaś prowadzi do wniosku, że WSA we Wrocławiu nie jest właściwy do rozpoznania skargi na działalność organu mającego siedzibę w N., a więc na terenie województwa opolskiego. Według § 1 pkt 9 powołanego rozporządzenia do rozpatrywania skarg dotyczących działalności organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa opolskiego właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
Oczywiście Sąd dostrzegł, że pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji zawiera błędną informację o prawie wniesienia skargi do WSA we Wrocławiu, jednak fakt ten nie ma wpływu na konieczność przestrzegania przez Sąd swojej właściwości miejscowej.
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że zastosowanie w sprawie znajdzie art. 59 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Dodać jeszcze można, że czynności stron dokonane w sądzie niewłaściwym pozostają w mocy (art. 59 § 3 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy Sąd postanowił jak w sentencji.