Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 października 2015 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, wskazując, że obecnie przebywa w Zakładzie Karnym w S., zaś pobyt w nim zakończy się w 2017 r.; że nie posiada żadnych środków finansowych, więc nie stać go na uiszczenie wpisu sadowego w kwocie 100 zł oraz na adwokata.
Na wezwanie referendarza sądowego w dniu 9 listopada 2015 r. skarżący nadesłał formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym podniósł, że nie posiada żadnych dochodów ani możliwości podjęcia prac; że posiada mieszkanie o powierzchni 48,2 m2 przy ul. [...] w L., o które prowadzona jest sprawa o podział majątku. Ponadto, do wniosku skarżący dołączył zaświadczenie Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w S. z dnia 2 listopada 2015 r., z którego wynika, że skarżący przebywa w jednostce karnej od dnia 18 maja 2015 r., początek kary - 29 kwietnia 2015 r., koniec kary - 9 kwietnia 2017 r., zaś uprawnień do warunkowego przedterminowego zwolnienia skazany nabędzie po dniu 9 kwietnia 2015 r.. W chwili obecnej z powodu braku miejsc pracy skarżący pozostaje bez zatrudnienia. Do dyspozycji osłodzonego pozostają środki pieniężne w wysokości 0,03 zł, a kumulacja wynosi 291,02 zł.
Zarządzeniem z dnia 23 listopada 2015 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", w związku z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z treści powyższego przepisu wynika, że to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Zatem to wnioskodawca zobowiązany jest do dokładnego i zgodnego z prawdą przedstawienia własnej sytuacji majątkowej oraz wykazania, że spełnia przesłanki do przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wykazanie powyższych okoliczności, powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia (art. 252 § 1 P.p.s.a.). Jeżeli zaś oświadczenie strony okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, zgodnie z art. 255 P.p.s.a. strona obowiązana jest złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Niedostarczenie żądanych przez Sąd danych, przedstawienie ich w sposób niekompletny lub mało czytelny powoduje, że oświadczenie wnioskodawcy pozostaje niepełne i niewystarczające do wydania pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia.
Oceniając okoliczności wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz przedłożone zaświadczenie Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w S., Sąd doszedł do przekonania, że stanowią one podstawę uzasadniającą przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wykazane zostało bowiem, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zgodnie z przepisem art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a..
Stąd orzeczono na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 P.p.s.a..