Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 maja 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w pkt. 1 uchylił zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Sądu I instancji w pkt 3 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, w pkt. 2 orzekł w przedmiocie kosztów postępowania.
W piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżących wniósł o stwierdzenie prawomocności wyroku NSA z dnia 25 maja 2018 r. (sygn. akt II OSK 1648/16) i doręczenie orzeczenia ze stwierdzeniem prawomocności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy.
Z kolei art. 169 § 1 p.p.s.a. stanowi, że prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony oraz w przypadku, o którym mowa w art. 286 § 1, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym. Postanowienie doręcza się tylko stronie, która złożyła wniosek. W § 2 przepisu kodeks stanowi, iż postanowienie stwierdzające prawomocność orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego może wydać referendarz sądowy.
Na gruncie niniejszej sprawy należało uznać wniosek pełnomocnika skarżących za niedopuszczalny.
Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy.
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera natomiast przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Skoro zatem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z mocy prawa, nie stwierdza się ich prawomocności, a wniosek w tym zakresie należy uznać za niedopuszczalny (por. postanowienie NSA z dnia z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 502/08).
Z uwagi na powyższe, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I postanowienia. O zwrocie opłaty orzeczono w pkt II postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.