Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta J. G. stosując przepis art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 29 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku E. Z. z dnia 8 sierpnia 2011 r. umorzył postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr[...], położonej w J. G. przy ul. C. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr[...], AM-[...] obręb [...] –C. [...] – określonej przez stronę linią koloru czerwonego na mapie stanowiącej uzupełnienie wniosku, wszczęte postanowieniem Prezydenta Miasta J.G. z dnia [...] r.
Nr[...].
W uzasadnieniu decyzji organ orzekający podał, że E.Z., będący współużytkownikiem wieczystym opisanej na wstępie nieruchomości zwrócił się wnioskiem z dnia 12 marca 2011 r. o ponowny podział nieruchomości,,[...] przy ul. C. – działki obecnie oznakowanej nr[...]".
Wobec niedostarczenia przez wnioskodawcę – na wezwanie organu – niezbędnej dokumentacji Prezydent Miasta J. G. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił dokonania podziału przedmiotowej nieruchomości. Orzeczenie to zostało uchylone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. Nr [...] z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Orzekając kasacyjnie organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu na konieczność wyjaśnienia rozbieżności w żądaniu wnioskodawcy i sprecyzowania, czy domaga się on podziału czy rozgraniczenia nieruchomości opisanej we wniosku.
W dalszej części uzasadnienia Prezydent Miasta J.G. wyjaśnił, że w piśmie z dnia [...] r. – stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu – E. Z. oświadczył, że wnosi o,,rozgraniczenie nieruchomości [...] przy ul. C.". Następnie - w dniu 18 sierpnia 2011 r. – zwrócono się do wnioskodawcy o wskazanie nieruchomości, ewentualnie granic, które mają być objęte postępowaniem rozgraniczeniowym i w dniu [...]r. E. Z. doprecyzował wniosek żądając rozgraniczenia nieruchomości położonej przy ul. C. [...] po liniach oznaczonych kolorem czerwonym na załączonej mapie ewidencyjnej, pokrywający się w przybliżeniu z granicami działki nr [...] w celu wyodrębnienia dawnej nieruchomości[...].
Ponadto z uzasadnienia wynika, że decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchyloną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. Nr [...] z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia – Prezydent Miasta J. G. odmówił wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego.
Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta J.G. wydał - zgodnie z zaleceniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. -postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego nr [...] z dnia [...] r.
Strony postępowania zostały powiadomione o możliwości zapoznania się z dokumentacją zebraną w sprawie. Z przysługującego prawa skorzystał E. Z. Oświadczył, że jego żądanie dotyczy granic nieistniejącej działki nr[...], której był dzierżawcą w latach 1986-2001 i na której nadbudował budynek dawniej nr[...]. W zakończeniu uzasadnienia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że stosownie do zapisów art. 29 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych. Rozgraniczeniu podlegają w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami.
Wnioskodawca wskazał w swoim wniosku o rozgraniczenie granice nieruchomości, które przestały istnieć w wyniku ponownych podziałów oraz połączenia działek.
W dniu złożenia wniosku nie istniał przedmiot rozgraniczenia, tzn. nieruchomość określona przez wnioskodawcę, co skutkowało bezprzedmiotowością prowadzonego postępowania administracyjnego.
Od opisanej powyżej decyzji wniósł odwołanie E. Z. Domagając się jej uchylenia. Jednocześnie wniósł aby Prezydent Miasta J.G. ponownie podjął postępowanie administracyjnego na wniosek złożony w dniu 12 marca 2011 r., który nie został zgodnie z żądaniem rozpoznany na podstawie ustawy o podziale nieruchomości zgodnie z ustawą z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne i naprawił popełnione błędy w tym likwidacji wydzielonej nieruchomości gruntowej [...] z 1987 r. Podał również, że wniosek ten dotyczył podziału nieruchomości gruntowej, która została wydzielona i zabudowana w latach 1988-1993 zgodnie z obowiązującymi przepisami tej ustawy 17 maja 1989 r. Uzasadniając odwołanie E. Z. podał, że domaga się ponownego podziału nieruchomości gruntowej przynależnej do wybudowanego budynku[...], który stanowił samodzielną wyodrębnioną do 2001 r. nieruchomość. Według odwołującego decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta J. G. z rażącym naruszeniem prawa własności wymazał z ewidencji i mapy istniejącą wybudowaną własność - dom [...] - a stworzył lokal komunalny zaadaptowany nr[...].
Tym samym pozbawił go prawa nabytego do wybudowanego budynku [...], likwidując wydzieloną gruntową nieruchomość [...] na działce [...] o pow. 1421 m². Obecnie Prezydent Miasta stworzył działkę o nr [...] z lokalem [...] komunalnym. Zatem odwołujący żąda tylko zwrotu wydzielenia i wyodrębnienia nieruchomości gruntowej [...] do wybudowanego domu. Odwołujący wskazał również, że nieprawdziwe jest twierdzenie Geodety Miasta, że nie dostarczył niezbędnej dokumentacji. Według odwołującego Prezydent Miasta J. G. w rozmowie wyraził zgodę na ponowny podział i wydzielenie samodzielnej nieruchomości gruntowej [...] przy ul. C. Odwołujący zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o ponowną decyzję i wyznaczenie terminu Geodecie Miejskiemu na dokonanie podziału nieruchomości gruntowej, określającej granice nieruchomości gruntowej [...] jako wybudowaną, stanowiącą wydzieloną nieruchomość gruntową o byłym numerze [...].
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławczego w J. G. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 29, art. 30 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 33 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, wcześniej powoływanej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W jej uzasadnieniu kolegium przedstawiło w szczegółowy sposób stan faktyczny sprawy, uwzględniając w nim wszystkie podjęte dotychczas czynności orzecznicze, a następnie – motywując podjęte rozstrzygnięcie – wyjaśniło, że tryb postępowania rozgraniczeniowego reguluje ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453). W tym postępowaniu administracyjnym mają również zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Stosownie do przepisu art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Rozgraniczeniu podlegają w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami.
Rozgraniczenie nieruchomości jest urzędowym ustaleniem przebiegu granicy pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami a jego istotą jest ustalenie, do jakich granic sięga prawo własności. Może ono nastąpić w toku postępowania administracyjnego lub tez w postępowaniu przed sądem powszechnym. Ta dwuetapowość postępowania (administracyjne i sądowe) nie zmienia tego, że sama instytucja prawna rozgraniczenia nieruchomości stanowi jedną całość.
Zgodnie z art. 30 ustawy, wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony (ust. 1). Postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie scalenia gruntów zastępuje postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości (ust. 3). Na postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości nie służy zażalenie (ust. 4).
Następnie Kolegium wskazało w uzasadnieniu, że z zacytowanego przepisu wyraźnie wynika, po pierwsze, że dla uruchomienia postępowania dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości - prowadzonego na wniosek, jak i z urzędu - konieczne jest wydanie postanowienia wszczynającego takie postępowanie po drugie, że postanowienie to - z woli prawodawcy - nie jest zaskarżalne.
Należy wskazać, że rozpatrzenie wniosku o rozgraniczenie nieruchomości może polegać zarówno na zakończeniu sprawy w sposób przewidziany przepisami:
- 1) ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez następujące formy:
- a) ugodę zawartą przed geodetą posiadającą moc ugody sądowej, która w razie jej niekwestionowania przez strony kształtuje stan nieruchomości albo na żądanie strony jest przekazana z aktami sprawy sądowi powszechnemu do dalszego prowadzenia,
- b) decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) o rozgraniczeniu nieruchomości,
- c) decyzji o umorzeniu postępowania, jeżeli nie doszło do zawarcia ugody ani wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. Od decyzji zgodnie z uchwałą Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPK 31/2002 przysługuje odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego,
- 2) Kodeksu postępowania administracyjnego - umorzenie na gruncie ogólnych przepisów.
W dalszej części uzasadnienia Kolegium podało, że jako podstawę umorzenia organ pierwszej instancji wskazał przepis art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z poglądami nauki i judykatury bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się w art. 105 § 1 Kpa, oznaczą że brak jest jednego z elementów stosunku materialnoprawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty. Może mieć ona charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Pierwszy z przypadków zachodzi wtedy, gdy z żądaniem występuje podmiot, któremu nie służy przymiot strony w postępowaniu. Drugi natomiast, gdy sprawa nie ma charakteru administracyjnego, należy więc do drogi sądowej, albo gdy następuje przedawnienie żądania, lub gdy brak jest przedmiotu żądania.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. uznało że w sprawie brak jest przedmiotu żądania. E.Z. żądając rozgraniczenia na podstawie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie kwestionuje, jako wieczysty współużytkownik nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę numer [...] AM-[...], obręb [...]-C. [...], położonej w J. G. przy ul. C. [...], przebiegu granic tej nieruchomości z sąsiednimi nieruchomościami. E. Z. domagając się bowiem wydzielenia z działki nr [...] gruntu obejmującego budynek oznaczony numerem porządkowym [...], domaga się podziału działki nr[...]. Podziały nieruchomości dokonywane są jednak na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zmianami) a nie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. stwierdziło, że zaskarżona decyzja umarzająca postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości położonej w J. G. przy ul. C. [...], w granicach działki nr[...], AM-[...], obręb [...] – C. IV nie narusza obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.
W zakończeniu uzasadnienia Kolegium wyjaśniło dodatkowo, że do żądań E. Z. zawartych w punktach 3 i 4 odwołania winien odnieść się Prezydent Miasta J.G. w odrębnych postępowaniach.
Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował E. Z. i J. Z. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Zaskarżając decyzję organu drugiej instancji w całości skarżący wnieśli o jej zmianę oraz o zmianę poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta J. G. z dnia [...] r. przez nakazanie Prezydentowi Miasta J. G. rozgraniczenia nieruchomości położonej w J. G. przy ul. C.[...], w granicach działki nr [...], AM-[...], obręb [...]-C. IV.
W uzasadnieniu skargi E. Z. i J.Z. oświadczyli, że wbrew twierdzeniom organów orzekających w postępowaniu instancyjnym,,rozgraniczenie działki nr [...] jest możliwe, a spór pomiędzy nimi, a Prezydentem Miasta J. G. sprowadza się do tego, że w ocenie Prezydenta wybudowany na tej działce budynek, oznaczony numerem[...], stanowiący własność skarżących wraz z działką gruntu nr [...]o powierzchni 1421 m² przypisaną do tego budynku został sprzecznie z obowiązującymi w chwili ich scalania, scalony, a następnie sprzecznie z prawem tak scalona działka została ponownie podzielona w celu sprzedaży jednej z jej części.
Skarżący wskazali przy tym, że na skutek ich odwołań podzielony w ten sposób grunt został ponownie scalony". Wyjaśnili ponadto w uzasadnieniu, że w wyniku dokonanych podziałów i scaleń budynek wybudowany przez skarżącego stał się własnością Gminy, a skarżący posiadają tylko rozdział w prawie użytkowania wieczystego działki nr[...], a ponadto w ocenie Prezydenta Miasta J. G. skarżący zanim stał się właścicielem budynku nr [...] wynajmował bez tytułu prawnego budynek przez siebie wybudowany. Tymczasem jak wskazali skarżący w uzasadnieniu skargi – budynek ten posiada własny fundament niezależny od fundamentu budynku oznaczonego w ewidencji nr [...] i ta okoliczność pozwala na podział gruntu działki numer [...] w taki sposób, aby budynek oznaczony numerem[...] stanowił samodzielną nieruchomość wraz z gruntem o powierzchni około 600 m².
W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 21 września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o oddalenie skargi, odniosło się do zarzutów w niej zawartych i podtrzymało stanowisko przyjęte w sprawie.
Dodatkowo w uzasadnieniu wniosku Kolegium podało, że kwestie podziału działki nr [...] były przedmiotem odrębnych postępowań administracyjnych prowadzonych przez Prezydenta Miasta J.G. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych:
Należy przecie wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.
Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Istotne również jest, że w ustawowo określonych ramach kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ustawodawca nie uwzględnił uprawnienia tych sądów do merytorycznego orzekania w sprawie będącej przedmiotem instancyjnego postępowania administracyjnego, co powoduje, że zasadność skargi skutkuje jedynie wydaniem orzeczenia kasacyjnego lub o innej szczególnej treści wynikającej z przepisów art. 145 – 150 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec takich warunków prawnych Sąd nie mógł uwzględnić zawartego w skardze wniosku a nakazanie Prezydentowi Miasta J. G. dokonania rozgraniczenia nieruchomości położonej w J. G. przy ul. C. [...] w granicach działki nr[..., Am-[...] obręb[...]-C.[...].
W toku postępowania orzekającego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy powołanej wcześniej ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzecznicze podejmowane w sprawie o przedmiocie regulowanym tą ustawą przepisom kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej właściwy w sprawie tzn. działający zgodnie z przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i procesowymi kompetencję jest zobligowany do załatwienia sprawy w sposób w tym przepisie określony tzn. decyzją rozstrzygającą sprawę, co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji.
Jednym z dopuszczonych przez ustawodawcę w przywołanej ustawie procesowej sposobów innego niż rozstrzygnięcie merytoryczne zakończenia sprawy w danej instancji jest umorzenie postępowania, dla którego warunki określone zostały w art. 105 kpa.
Przepis ten ustanawia dwa tryby umorzenia postępowania - obligatoryjny w § 1 i fakultatywny w § 2.
Z zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta J.G. wynika - pośrednio i wprost, że w rozpoznawanej sprawie organy właściwe instancyjnie zastosowały przepis art. 105 § 1 kpa, stanowiący że: "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania".
Zgodnie z przyjętą w doktrynie i zaakceptowaną przez praktykę orzeczniczą organów i sądów administracyjnych koncepcją bezprzedmiotowości sytuacja ta oznacza, że brak jest jednego z elementów materialnego stosunku prawnego, co uniemożliwia wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty.
W nauce i judykaturze rozróżnia się aspekt podmiotowy bezprzedmiotowości, dotyczący sfery podmiotowej danej sprawy administracyjnej (np. strony, organu) i aspekt przedmiotowy, dotyczący szeroko rozumianego przedmiotu sprawy. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania o charakterze przedmiotowym będzie sytuacja polegająca na tym, że właściwy organ w okolicznościach faktycznych istniejących w konkretnej indywidualnej sprawie administracyjnej nie może rozstrzygać o istocie sprawy, bowiem okoliczności te nie odpowiadają hipotezie żadnej z norm tworzących obowiązujący porządek prawny. Oznacza to zatem, że ustawodawca takiego stanu faktycznego, jaki ustalono w konkretnej sprawie administracyjnej nie poddał regulacji prawa administracyjnego i nie upoważnił w takich konkretnych okolicznościach faktycznych organu administracji publicznej do ingerencji w sferę prawną podmiotu, którego dany stan faktyczny dotyczy.
Zważyć przy tym należy, że w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej podporządkowane są ustrojowej zasadzie praworządności zawartej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego, która w sposób bezwzględny wymaga od nich działania na podstawie przepisów prawa.
Jednym z aspektów zasady praworządności jest stosowanie prawa materialnego i procesowego, które obejmuje rn.in. subsumpcje faktu uznanego za udowodniony pod stosowną normą prawną.
Wymaga to uprzedniego stwierdzenia, że dany fakt ustalony przez organ prowadzący postępowanie w sprawie zawiera się w zakresie uregulowanym stosowaną normą prawną. Inaczej mówiąc sytuacja ustalona przez organ jako zaistniała czyli rzeczywista - odpowiadająca sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej - uzasadnia wykorzystanie dyspozycji zawartej w tej samej normie (por. J. Wróblewski: Stosowanie prawa przez organy administracji, OMT 1972, Nr 12).
Czynności podjęte przez organ właściwy w rozpoznawanej sprawie, których prawidłowości Sąd nie kwestionuje, nie doprowadziły do dokonania takich ustaleń faktycznych, które umożliwiłyby organowi administracji publicznej zastosowanie - w sposób legalny - dyspozycji uwzględnionej w normie prawa materialnego, istniejącej w obowiązującym porządku prawnym.
Z materiału sprawy, na podstawie którego – zgodnie z przepisem art. 133 § 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeka sąd administracyjny, wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że E. Z. domagał się rozgraniczenia nieruchomości, którą oznaczał pierwotnie jako,,[...] w C.", a po sprecyzowaniu żądania oświadczył, że dotyczy ono nieistniejącej działki nr[...], której był dzierżawcą od roku 1986 do roku 2001 i na której nadbudował budynek oznaczony uprzednio numerem[...]. Wnioskodawca żądał również wyodrębnienia z działki nr [...] (powstałej po podziale i scaleniu) nieruchomości oznaczonej poprzednio numerem [...].
Akta sprawy wskazują również w sposób jednoznaczny, że w dacie złożenia wniosku przez E. Z. nie istniał opisany w tym wniosku przedmiot rozgraniczenia objęty żądaniem wnioskodawcy.
Jak zasadnie wskazały organy orzekające w tej sprawie w postępowaniu jurysdykcyjnym – odwołując się przepisów art. 29 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 30 wskazywanej poprzednio ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, rozgraniczenie nieruchomości jest urzędowym ustaleniem przebiegu granic pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami, a jego istotą jest ustalenie, do jakich granic sięga prawo własności.
Istotne przy tym jest, że wnioskodawca nie kwestionuje przebiegu granic działki oznaczonej numerem [...], której jest współużytkownikiem wieczystym, ale domaga się wydzielenia z tej działki poprzednio istniejącej działki obejmującej miejsce posadowienia budynku oznaczonego numerem [...] i wytyczenia jej granic.
Uznać zatem należy, że w istniejącym w sprawie stanie faktycznym zadośćuczynienie żądania wnioskodawcy – jak prawidłowo zwróciły uwagę organy właściwe instancyjnie – może nastąpić przy wykorzystaniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, wcześniej powoływanej, a nie przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, które nie regulują sytuacji opisanej przez wnioskodawcę.
Konsekwencją braku możliwości merytorycznego orzekania w sprawie przez organ geodezyjny była konieczność zakończenia postępowania w inny sposób tzn. poprzez orzeczenie niemerytoryczne, czyli umarzające postępowanie.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa – stosownie do przepisu art. 151 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.