Uzasadnienie
Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z dnia [...] r. znak: [...] odmówiono stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z dnia [...] r. znak [...] nakazującej rozbiórkę budynku nr 2 przy ul. [...] (obecnie [...]) w K. G., na działce nr [...] obręb 6.
Od decyzji odwołali się Gmina Miejska K. G. i A. B..
Decyzją nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017r. poz. 1257) po rozpatrzeniu odwołania Gminy Miejskiej K. G. oraz A. B., reprezentowanej przez K. Z. od opisanej decyzji D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. nakazał Gminie Miejskiej K. G. - właścicielowi budynku mieszkalnego nr 2 położonego przy ul. [...] w K. G. na działce nr [...] obręb 6 rozbiórkę tego obiektu na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Pismem z dnia 20 stycznia 2017 r. A. B. zastępowana przez K. Z. wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji w całości.
W wyniku rozpoznania wniosku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. decyzją z dnia [...] r. znak: [...] odmówił stwierdzenia wygaśnięcia w całości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z dnia [...] r. znak [...] nakazującej rozbiórkę budynku nr 2 przy ul. [...] w K. G., na działce nr [...] obręb 6.
D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołań stwierdził, że zgodnie z art. 162 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017r. poz. 1257) organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1. stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony;
- 2. została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku.
Z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 Kpa wynika, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Nie ulega jednak wątpliwości, że jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany do zbadania, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie. Przesłanką wygaśnięcia decyzji przewidzianą w przepisach szczególnych nie jest sama bezprzedmiotowość decyzji, lecz powstanie określonych w tych przepisach okoliczności faktycznych, np. zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem trzech lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż trzy lata (...). Bezprzedmiotowość decyzji o pozwoleniu na budowę wynika tutaj zatem z wystąpienia okoliczności opisanych w tym przepisie.
Drugą okolicznością jest interes społeczny lub interes strony w wygaszeniu decyzji. We wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji strona A. B. podniosła, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z dnia [...] r. znak [...] jest bezprzedmiotowa bowiem powołana w decyzji działka nr [...] ulegała podziałowi oraz zmienił się stan właścicielski nieruchomości. Natomiast interes społeczny wynika z faktu, iż organy administracji publicznej stojące na straży praworządności zobowiązane są eliminować z obrotu prawnego decyzje niewykonalne. Wnioskodawczyni wywodzi niewykonalność decyzji z faktu, że budynek obecnie objęty jest współwłasnością, podczas gdy w decyzji wskazany jest jeden adresat obowiązku. Wskazuje tutaj na swój interes w wygaszeniu decyzji jako współwłaściciel budynku.
W ocenie organu odwoławczego zmiana stanu właścicielskiego budynku nie powoduje bezprzedmiotowości nakazu jego rozbiórki. Nakaz został wydany ze względu na zaistnienie określonych okoliczności faktycznych wymienionych w hipotezie normy prawnej. Przedmiotem postępowania, w ramach którego została wydana decyzja objęta wnioskiem, był zły stan techniczny budynku przy ul. [...] w K. G.. Celem tego postępowania było usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Stwierdzono, że należy dokonać rozbiórki budynku ze względu na jego zły stan techniczny potwierdzony materiałem dowodowym i nieopłacalność remontu, co było zgodne z wolą jedynej wówczas strony postępowania - Gminy Miejskiej K. G.. Strony nie wskazują, aby stan naruszenia prawa jakim jest zły stan techniczny budynku nienadającego się do remontu został usunięty.
Nie można zatem mówić o bezprzedmiotowości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z dnia [...] r. znak [...]. Niewykonalność decyzji nie stanowi o jej bezprzedmiotowości. Niewykonalność jest pojęciem prawnym związanym z instytucja stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 5 Kpa). Stwierdzenie niewykonalności decyzji w chwili jej wydania może powodować stwierdzenie jej nieważności natomiast nie może być podstawą do stwierdzenia jej wygaśnięcia poprzez zastosowanie art. 162 § 1 Kpa. Na marginesie warto wskazać, że zmiana stanu właścicielskiego nieruchomości nie czyni decyzji nakazującej właścicielowi tej nieruchomości wykonanie w stosunku do niej określonych obowiązków niewykonalną. Za wykonanie zobowiązania odpowiedzialni są aktualni właściciele nieruchomości, na których prawa i obowiązki związane z tą nieruchomością przechodzą. Podział działki, na której zlokalizowany jest budynek również nie stanowi o niewykonalności decyzji.
Należy zauważyć, że w przypadku braku porozumienia współwłaścicieli co do wykonania obowiązku rozbiórki mogą oni uzyskać zgodę na wykonanie niezbędnych działań w drodze postępowania przed sądem powszechnym. Zgoda taka zastępuje zgodę drugiego współwłaściciela.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na koniec organ wskazał, że argumentacja przedstawiona w odwołaniach nie podważą przedstawionych wyżej motywów wydania takiego rozstrzygnięcia.
Skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. nr [...] z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z dnia [...] r., odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z dnia [...] r. znak: [...] nakazującej rozbiórkę budynku nr 2 przy ul. [...] (obecnie [...]) w K. G., na działce nr [...] obręb 6 złożyła A. B., reprezentowana przez r. pr. A. S.. Skargę złożono na podstawie art. 3 § 2 pkt 1) w zw. z art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 Z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. - nr 153, poz. 1271, z późn. zm.). Zaskarżyła decyzję w całości, zarzucając jej 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i wydanie wadliwej decyzji przez Organ II instancji;
- 2) naruszenie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne niezastosowanie tego przepisu i nie stwierdzenie wygaśnięć całości decyzji organu I instancji, mimo zaistnienia przesłanek określonych przepisem;
- 3) naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, podczas gdy w sprawie wymagane były wiadomości specjalne, a nadto dowód z opinii biegłego był konieczny dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Wskazując na podniesione zarzuty pełnomocnik skarżącej wnosi 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;
- 2) na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości decyzji Organu I instancji;
- 3) zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kos zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na uzasadnienie strona skarżąca podnosi, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z dnia [...] r., [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. nakazującej rozbiórkę budynku nr 2 przy ul. [...] (ob. [...]) w K. G., na działce nr [...], obręb 6. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż skarżąca wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w całości. Organ I instancji decyzją z [...] r. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia w całości tej decyzji. Organ wskazał, iż z wykładni gramatycznej przepisu 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Drugą okolicznością jest interes społeczny lub interes strony w wygaszeniu decyzji.
Organ wskazał, iż skarżąca powołała się na podział działki nr [...] i zmianę stanu właścicielskiego nieruchomości. Nadto skarżąca wskazała na interes społeczny i swój interes w wygaszeniu decyzji jako współwłaściciela budynku. Zdaniem organu zmiana stanu właścicielskiego budynku nie powoduje bezprzedmiotowości nakazu jego rozbiórki, bowiem przedmiotem postępowania był zły stan techniczny budynku i uwagi na ten stan budynku stwierdzono, iż koniecznym jest jego rozbiórka. W ocenie organu zmiana okoliczności faktycznych i wykazanie, iż został usunięty stan naruszenia prawa jakim jest zły stan techniczny budynku mogłaby uzasadniać zastosowanie instytucji wygaśnięcia decyzji. Organ wskazał, iż nie można mówić o bezprzedmiotowości decyzji bazującej rozbiórkę budynku, a niewykonalność decyzji związana jest z instytucją stwierdzenia nieważności decyzji.
Wskazać jednak należy, iż stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. można się domagać wówczas, gdy decyzja była niewykonalna już w chwili wydania. W niniejszej sprawie do zmiany stanu właścicielskiego i podziału działki doszło już po wydaniu decyzji. Wskutek podziału z dnia 30.12.2013 r. nie istnieje działka nr [...] na której miał znajdować się budynek przeznaczony do rozbiórki. Skarżąca wskazała, iż wskutek powyższego wykonanie decyzji nie jest możliwe. We wniosku z a 20.01.2017 r. skarżąca powołała się na wyrok NSA z dnia 06.09.2007 r. sygn. akt II OSK '. 9/06 którego żaden z organów, przy rozstrzygnięciu sprawy, nie wziął pod uwagę, podobnie jak wyroku NSA w Warszawie z dnia 03.09.2014 r. sygn. akt II OSK 519/13. Podobnie organ nie odniósł się do argumentacji zaprezentowanej przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżąca wskazała, iż nie zgadza się z twierdzeniem, że poprzedni wyłączny właściciel obiektu Gmina Miejska w K. G. wyraziła wolę i chęć rozbiórki obiektu.
Burmistrz Miasta K.G. wskazał, iż decyzja nakazująca rozbiórkę tego budynku stała się niewykonalna z uwagi na zmianę właścicieli, a także budynek został zabezpieczony i zabezpieczony przed dostępem osób nieupoważnionych. Podkreślić należy, iż A. B. nabyła ten budynek celem jego przebudowy i renowacji, nadto uzyskała opinię od architekta i konstruktora, iż stan budynku wskazuje na zasadność przeprowadzenia remontu, Burmistrz K. G. wskazał, że przed zbyciem nieruchomości remont obiektu dla gminy nie był opłacalny, nie wskazał natomiast, iż gmina miała "chęć i wolę" rozbiórki obiektu.
Co więcej - Burmistrz Miasta K. G. wniósł o zmianę decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] r. nakazującej rozbiórkę budynku nr 2 przy ul. [...] w K. G.. Burmistrz Miasta K. G. wskazał również, nie istnieje obecnie działka nr [...], ponieważ działka ta decyzją Burmistrza Miasta K. G. nr [...] z dnia [...] r. uległa podziałowi, w wyniku czego powstały działki nr [...] i [...], zaś ten budynek stanowi obecnie przedmiot współwłasności, a nie wyłączną własność Gminy K. G.. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt: II SA/Go 403/14, do którego organ także nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji: bezprzedmiotowość może mieć przyczyny podmiotowe lub przedmiotowe. Bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym polega na tym, że przestaje istnieć podmiot stosunku prawnego. Sytuacja taka ma miejsce następuje np. śmierć podmiotu uprawnionego, zmiana (przekształcenie) uprawnionego lub likwidacja uprawnionej jednostki organizacyjnej.
Bezprzedmiotowość o charakterze przedmiotowym oznacza z kolei, że przestaje istnieć przedmiot stosunku prawnego. Ta postać bezprzedmiotowości może zaistnieć w razie zniszczenia rzeczy, przekształcenia jej, rezygnacji uprawnionego z realizacji uprawnienia - (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 10
- - 2: Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, LEX, 2010, wyd. III). Zatem, bezprzedmiotowość zaistnieje wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia, bądź... którego to rozstrzygnięcie dotyczyło. Zgodnie z poglądem doktryny, konieczną przesłanką obowiązywania w czasie decyzji być istnienie takiego samego stosunku prawnego, jaki został w niej skonkretyzowany, w rezultacie więc decyzja administracyjna wiąże tak długo, jak długo mamy do czynienia elementami decydującymi o istnieniu danego, skonkretyzowanego w niej stosunku prawnego. Powstanie po wydaniu decyzji sytuacji czy układu stosunków społecznych odbiegających od czynników indywidualizujących dany stosunek prawny, ukształtowany i ustalony w decyzji, kładzie kres istnieniu tego stosunku albo zmienia go w sposób istotny, to zaś uzasadnia weryfikację tego aktu. (T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia..., s. 49-52; t Termin, warunek i zlecenie w prawie administracyjnym, PiP 1994, z. 6, s. 32 i n.). Organ wskazał, iż zmiana okoliczności faktycznych mogłaby nastąpić poprzez wykazanie, że został usunięty stan naruszenia prawa jakim jest zły stan techniczny budynku. Wskazać jednak należy, iż żaden z organów nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego, który ma wykazać czy stan techniczny budynku świadczy o tym, iż nadaje się on do remontu. Skarżąca podnosi, iż podjęła działania mające na celu przeprowadzenie remontu budynku, porozumiała się w tej sprawie ze współwłaścicielem nieruchomości. W odwołaniu Burmistrza Miasta K. G. z dnia 23.05.2017 r. wskazano, iż skarżąca wystąpiła o umożliwienie nabycia części działki nr [...] obręb 6 zabudowanej częścią budynku przeznaczonego do rozbiórki, będącej własnością Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. G. na poprawę zagospodarowania jej nieruchomości, czyli działki [...] c 6, dla zachowania ciągłości struktury zabudowy zlokalizowanej na działce [...] podziale) nr [...]. Współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...] wyrazili zgodę na sprzedaż części swojej działki, Burmistrz Miasta K. G. zaopiniował wstępnie projekt podziału działki nr [...] obręb 6 w celu wydzielenia m. in. działki nr [...] z przeznaczeniem na poprawę zagospodarowania nieruchomości przy ul. [...], pod warunkiem ustanowienia na niej służebności przechodu dla obsługi zaplecza budynku nr 17 przy ul. [...]. Burmistrz Miasta K. G. wskazał, iż przed zbyciem nieruchomości remont dla Gminy nie był opłacalny, nie mniej jednak po zmianach własnościowych budynku, jak i dalszej woli odkupienia części działek przez Skarżącą celem przeprowadzenia przebudowy przedmiotowego budynku, Gmina Miasta K. G. wyraża wolę porozumienia w tym zakresie ze Skarżącą celem zachowania przedmiotowego budynku. Z kolei nakaz rozbiórki dotyczy całości budynku, a rozpoczęcie prac rozbiórkowych może spowodować naruszenie konstrukcji budynku którego współwłaścicielem jest skarżąca. Także z tych powodów decyzja stała się niewykonalna, a przedmiotowej argumentacji nie rozpoznał organ. Organ zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, tj. sporządzenia nowej ekspertyzy na okoliczność aktualnego stanu budynku, która miałaby na uwadze zmiany stanu faktycznego niniejszej sprawy. Skarżąca wskazuje, iż zaistniały przesłanki określone przepisem art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. do stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowej decyzji, co leży w interesie społecznym, gdyż organy administracji publicznej, stojące na straży praworządności, winny dążyć do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji które są niewykonalne. Decyzja bezprzedmiotowa nie może służyć realizacji zadań stojących przed organami administracji. Powyższe stoi również w interesie odwołującej - współwłaścicielki tej nieruchomości, bowiem nie jest możliwe wykonanie tego obowiązku bez współudziału drugiego współwłaściciela - Gminy Miejskiej K. G., bez naruszenia substancji przedmiotu współwłasności, zaś decyzja zaadresowana została tylko do jednego z nich, nadto Organ nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego na okoliczność aktualnego stanu technicznego budynku. Organ jedynie ogólnikowo wskazał, iż argumentacja przedstawiona w odwołaniu nie podważa przedstawionych przez organ motywów jego rozstrzygnięcia, lecz w sposób wyczerpujący nie wziął pod uwagę tych argumentów skarżącej wskazujących na niewykonalność decyzji i zmianę stanu faktycznego jak i prawnego, które leżało u podstaw wydania decyzji z dnia [...] r., jak i argumentów wskazanych w odwołaniu Burmistrza Miasta K. G..
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. nakazującej rozbiórkę budynku nr 2 przy ul. [...] (obecnie [...]) w K. G., na działce nr [...] obręb 6.
Postępowanie w sprawie zainicjowane zostało pismem skarżącej, w którym wnioskodawczyni wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia orzeczenia, nakazującego Gminie K. G. (ówczesnemu właścicielowi działki, na której jest posadowiony budynek w złym stanie technicznym) rozbiórkę tego obiektu budowlanego. Stąd też, z uwagi na treść tego żądania, zastosowanie w sprawie znajdował art. 162 k.p.a. regulujący wygaśnięcie lub uchylenie decyzji. Niemniej, z uwagi na podniesione we wniosku okoliczności jak i kwestionowane rozstrzygnięcie, wskazany wniosek należało rozważyć w kontekście art. 162 § 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z przytoczonym unormowaniem art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.
Z powołanego przepisu wynikają dwie normy. Pierwsza wskazuje, że organ jest zobligowany do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się bezprzedmiotowa, a wygaszenie jej nakazuje przepis prawa. Druga z kolei uprawnia organ do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się bezprzedmiotowa i leży to bądź w interesie społecznym bądź w interesie strony. Dalej należy także pamiętać, że w obu przypadkach muszą być spełnione łącznie obie przesłanki, tj. bezprzedmiotowości i istnienia przepisu prawa nakazującego wygaszenie decyzji lub bezprzedmiotowości i istnienia interesu społecznego lub interesu strony. Bezprzedmiotowość decyzji musi wynikać z okoliczności, które wystąpiły po jej wydaniu, a mogą wynikać z ustania bytu prawnego podmiotu (np. zobowiązanego), zniszczenia albo przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, może to być także zmiana stanu faktycznego uniemożliwiająca wykonanie decyzji albo zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek.
O bezprzedmiotowości możemy mówić zatem jedynie gdy nastąpiły zmiany po stronie podmiotowej lub przedmiotowej. Przy tym do zmian przedmiotowych, które skutkują bezprzedmiotowością nie można, co oczywiste, zaliczyć niewykonania obowiązku, a jedynie brak przedmiotu, Przy nakazie rozbiórki, tak jak w decyzji, której eliminacji strona dochodzi, będzie to przykładowo sytuacja, gdy z powodu pożaru obiektu budowlanego, lub zalania go np. wobec zaistnienia na terenie, na którym został posadowiony powodzi. Taka wykładnia przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. jest przyjmowana zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie prawa administracyjnego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 września 2014 r., II OSK 519/13; z dnia 17 września 2013 r., II OSK 956/12; z dnia 11 grudnia 2008 r., II OSK 1460/07). W kontekście dotychczasowych uwag, w stanie faktycznym tej sprawy - jak słusznie uznały organy obu instancji - brak jest podstaw do stwierdzenia, iż decyzja nakładająca obowiązek wykonania rozbiórki stała się bezprzedmiotowa.
Decyzja ta bowiem nadal podlega wykonaniu. Istnieje podmiot zobowiązany do jej wykonania, istnieje obiekt budowlany, którego dotyczą nakazane w decyzji roboty. Wynikający z decyzji rozbiórki nakaz w dalszym ciągu nie został zrealizowany, co jest między stronami niesporne. W sprawie nie uległ także zmianie stan faktyczny w sposób uniemożliwiający wykonanie decyzji, ani też stan prawny w sposób nakazujący stwierdzenie wygaśnięcia orzeczenia rozbiórkowego.
Na koniec Sąd wyjaśnia, iż organy wnikliwie zbadały stan faktyczny i prawny sprawy. Rzeczą organów nadzoru budowlanego było tylko i wyłącznie zbadanie czy decyzja nakładająca obowiązek rozbiórki części budynku stała się bezprzedmiotowa. W rozpoznawanej sprawie istotne i niesporne jest, że ostateczna decyzja, nakazująca rozbiórkę budynku, położonego przy ul. [...] w K. G. był jego zły stan techniczny i nieopłacalność remontu. Ten zły stan techniczny potwierdzono zgromadzonym w tamtym postępowaniu materiałem dowodowym. W konkluzji uznano, że rozbiórka budynku ze względu na jego zły stan techniczny i nieopłacalność remontu jest konieczna. Obecnie żadna ze stron postępowania nie wskazuje aby stan niezgodności z prawem, polegający na utrzymywaniu obiektu budowlanego w złym stanie technicznym został usunięty.
Odnosząc się do zarzutów skargi dodać jeszcze można, że wprawdzie organ odwoławczy wprost nie odniósł się wprost do zarzutów odwołania w zakresie przywołanych tam orzeczeń, ale omówił szeroko argumentację, która legła u podstaw tamtych wyroków NSA i wyjaśnił swoje stanowisko w sprawie, także w kontekście motywów tamtych orzeczeń. Podobnie sąd w tym wyroku powołał się na wskazane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W nawiązaniu do zarzutów skargi należy jeszcze podnieść, że przedłożona przez stronę ekspertyza budowlana budynku, aczkolwiek spóźniona (co do zasady winna być złożona ewentualnie w postępowaniu administracyjnym) w najmniejszym stopniu nie podważa oceny, jakoby stan budynku nie był do rozbiórki i pozwalał na jego remont. Rzeczoznawca wskazuje, w zakresie szeregu elementów budynku, że jest on zły lub b. zły. W zasadzie jedyny element oceniany jako możliwy do pozostawienia stanowi ściana frontowa budynku (k. 27). We wnioskach i zaleceniach biegły pisze wprost, że "podstawowe elementy budynku znajdują się w złym i awaryjnym stanie technicznym", a odnośnie do możliwości doprowadzenia budynku do stanu dobrego i zadawalającego wskazuje na konieczność wykonania szeregu prac ujętych w p. 7.2-7.5 ekspertyzy, ale w żadnym zakresie nie polemizuje z tym, że stan techniczny budynku kwalifikuje go do rozbiórki.
Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r.,poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.