Uzasadnienie
Pismem z 24 lutego 1997 r. skierowanym do przewodniczącego Rady Miasta i Gminy S. skarżący zarzucili, że na skutek nabycia lokali w 1994 r. ponieśli stratę, która jest wynikiem wadliwych unormowań w uchwale rady miejskiej i zażądali zrekompensowania poniesionej szkody.
Pismem z 5 maja 1997 r. Zarząd Gminy i Miasta S. przyznał, że określone w uchwale warunki stosowania bonifikat w cenie sprzedaży lokali mieszkalnych faworyzują nabywców, którzy dopiero w drugiej fazie sprzedaży nabyli lokale. Określenie tych warunków nie narusza jednakże prawa, a w szczególności art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Eugeniusz R., Antoni D., Henryka M. i Maria B. zarzucili, że ustalone w uchwale Rady Gminy i Miasta S. warunki stosowania bonifikat w cenie sprzedaży lokali mieszkalnych są krzywdzące, gdyż najemcy, którzy nie wyrazili wcześniej woli nabycia lokalu i dokonali wykupu mieszkania dopiero w ostatnim etapie sprzedaży, korzystają z większej bonifikaty ceny niż najemcy, którzy wykupili mieszkania po pierwszym wyznaczeniu lokali do sprzedaży. Szkodę, jaką z tego tytułu skarżący ponieśli, winna im gmina wyrównać.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Gminy i Miasta S. wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając, że wprowadzając bonifikatę ceny w razie jednoczesnej sprzedaży wszystkich lokali mieszkalnych rada gminy zmierzała do zintensyfikowania sprzedaży mieszkań komunalnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ przedmiotem wniesionej w trybie tego przepisu skargi, a więc także przedmiotem kontroli sądu administracyjnego może być uchwała organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a nie treść zawartych na podstawie takiej uchwały umów cywilnoprawnych, które z istoty swej nie należą do czynności z dziedziny administracji publicznej.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny nie może ani uwzględniać, ani oceniać żądania skarżących zmierzającego do ustalenia zobowiązania gminy S. do wyrównania określonej przez nich szkody i z tego względu dalsze wywody niniejszego wyroku ograniczone będą tylko do oceny legalności par. 5 pkt 3 uchwały Rady Gminy i Miasta S. z 30 marca 1992 r. w brzmieniu ustalonym uchwałą nr 60/93 z 21 grudnia 1993 r.
Zgodnie z art. 21 ust. 7 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./ rada gminy może ustalić w drodze uchwały ulgi przy sprzedaży lokali mieszkalnych.
Przepis ten nie określa ani ogólnych, ani szczegółowych warunków lub kryteriów ustalania przez rady gmin ulg w cenie sprzedawanych lokali mieszkalnych, nie ustanawia też w tym przedmiocie jakichkolwiek zakazów, lub ograniczeń.
Oznacza to, że wprowadzenie i ustalenie rodzajów ulg w cenie sprzedaży lokali mieszkalnych oraz określenie ich wysokości pozostawione zostało uznaniu radom gmin, w granicach którego organy te winny uwzględniać zarówno interesy poszczególnego mieszkańca, jak również interes ogólny całej wspólnoty. Działanie organów gminy w granicach uznania nie oznacza więc dowolności. Podejmując uchwały w sferze interesów obywateli, rada gminy winna w szczególności przestrzegać konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa. Wniesiona skarga jest zasadniczo oparta na naruszeniu tej zasady. Skarżący podnoszą bowiem, że inni najemcy nabyli własność lokali na korzystniejszych warunkach.
Z zarzutem tym nie można się zgodzić.
Wprowadzając ulgi w cenie sprzedaży lokali mieszkalnych, Rada Gminy i Miasta S. ustaliła trzy rodzaje bonifikat.
Pierwsza, zasadnicza ulga w wysokości 50 proc. ceny przyznana została wszystkim najemcom, co w pełni odpowiada zasadzie równości wobec prawa.
Pozostałe dwie ulgi uwzględniają natomiast uzasadnione interesy gminy jako wspólnoty samorządowej. Ulga z tytułu jednorazowego uiszczenia ceny uwzględnia słuszny interes gminy jako sprzedawcy, który zainteresowany jest w szybkim uzyskaniu świadczenia wzajemnego z tytułu sprzedaży, natomiast ulga z tytułu wykupienia lokali mieszkalnych przez wszystkich najemców budynku mieszkalnego, podyktowana jest uzasadnionymi zasadami gospodarowania. Zarządzanie mieniem stanowiącym współwłasność, co ma miejsce w wypadku sprzedaży przez gminę tylko części lokali mieszkalnych w budynku, stanowiącym jedną nieruchomość, powoduje niewątpliwie utrudnienia w jego administrowaniu. Po sprzedaży zaś wszystkich mieszkań gmina zostaje zwolniona od obowiązku dalszego sprawowania zarządu nieruchomością.
Warunki zastosowania tak ulgi z tytułu uiszczenia jednorazowo całej ceny lokalu, jak również z tytułu wykupu wszystkich lokali mieszkalnych w budynku zostały w uchwale o zasadach sprzedaży mieszkań komunalnych wyraźnie określone, a ich treść podana została wszystkim najemcom do wiadomości i skarżący nie przeczą, by warunki te nie były im znane.
Skorzystanie z powyższych preferencji uzależnione było zatem wyłącznie od woli ogółu najemców, a nie od działania organów gminy, które nie może być uznane jako niezgodne z zasadą równości obywateli wobec prawa.
Na zasadzie art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./ rada gminy, ustalając ulgi w cenie sprzedaży lokali mieszkalnych z zasobu mieszkaniowego gminy, może uzależniać stosowanie tych ulg od spełnienia przez nabywców określonych warunków. W szczególności rada gminy może prawo do określonej ulgi uzależnić od jednoczesnego wykupu przez najemców wszystkich lokali mieszkalnych w budynku wielomieszkaniowym.
Zaskarżona uchwała nie narusza zatem prawa.