Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], którym postanowiono w przedmiocie:
- 1) uchylenia w całości postanowienia Burmistrza B. z dnia [...], odmawiającego podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Eksploatacja i przeróbka kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych "[...]",
- 2) podjęcia przez Burmistrza B. postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Eksploatacja i przeróbka kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych "[...]".
Skarżący zarzucili, że Kolegium błędnie uznało, że ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego. Wnieśli więc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wstrzymanie jego wykonania i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Jak wynika z akt sprawy przedmiotem skargi jest postanowienie uchylające postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania i orzekające o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Zauważyć wobec tego należy, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje złożenia zażalenia na każde postanowienie. Zażalenie przysługuje tylko na postanowienia wskazane w ustawie (art. 141 § 1 k.p.a.). Zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 101 § 3 k.p.a. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. był przedmiotem nowelizacji z grudnia 2010 r. Przed nowelizacją powyższy przepis stanowił: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie". Na tle powyższej regulacji w doktrynie i w orzecznictwie w zasadzie zgodnie przyjmowano, że zwrot "postanowienie o zawieszeniu postępowania" obejmuje: postanowienie o zawieszeniu postępowania, o odmowie jego zawieszenia, postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania oraz o odmowie jego podjęcia (zob. np. uchwała NSA w składzie 7 sędziów z 22.05.2000 r., OPS 4/00, ONSA 2000/4, poz. 137).
Wspomniana nowelizacja nadała art. 101 § 3 k.p.a. następujące brzmienie: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy zażalenie". Z powyższego wynika, że poczynając od 11.04.2011 r., w myśl art. 101 § 3 k.p.a., zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienia o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Zatem istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia (zażalenia) na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżenia postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego.
W świetle powyższych uwag należy zważyć, że skutkiem wydania zaskarżonego postanowienia SKO w L. jest podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu postanowienie w takim przedmiocie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ nie mieści się katalogu postanowień zawartych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie (co wynika z analizy art. 101 § 3 k.p.a., o czym już była mowa). Nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, bowiem nie zamyka sprawy administracyjnej. Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Zatem trzeba dojść do przekonania, że objęte skargą w niniejszej sprawie postanowienie SKO w L. w istocie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Jednocześnie podkreślenia wymaga, że powyższe wnioski nie prowadzą do pozbawienia skarżących, wynikającego z art. 45 Konstytucji RP, prawa do sądu. Jest tak, ponieważ po pierwsze na gruncie postępowania administracyjnego postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Zatem podważenie legalności postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania jest możliwe w drodze wniesienia odwołania od decyzji, którą w niniejszej sprawie wyda Burmistrz B.. Organ rozpatrujący odwołanie będzie zobligowany rozpatrzyć ewentualne zarzuty podniesione w odwołaniu, a dotyczące tego, czy faktycznie ustały powody zawieszenia postępowania.
Następnie organ odwoławczy wyda decyzję kończącą postępowanie w sprawie co do istoty i wówczas stronom niezadowolonym z tej decyzji będzie służyć skarga do sądu administracyjnego, w której również podniesione mogą być zarzuty dotyczące tego, czy faktycznie ustały powody zawieszenia postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję kończącą postępowanie może, korzystając z kompetencji wynikającej z art. 135 p.p.s.a., poddać kontroli wszystkie akty wydane w toku danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, w tym zbadać zasadność podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego.
Reasumując Sąd stwierdził, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem postanowienie o podjęciu zawieszonego postanowienia administracyjnego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w drodze samodzielnej skargi, lecz może być kwestionowane w ewentualnej skardze na decyzję ostateczną kończącą postępowanie administracyjne.
W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Na tej podstawie postanowiono jak w pkt I sentencji. Natomiast pkt II sentencji ma podstawę w art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., który obliguje Sąd do zwrotu całego uiszczonego wpisu sądowego w razie odrzucenia skargi. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia nie orzekano z racji odrzucenia skargi.
Z tych względów postanowiono jak w sentencji.