Uzasadnienie
Rada Miejska L. uchwałą z dnia [...] nr [...] przywołując w podstawie prawnej art. 229 ust.3 k.p.a. uznała niezasadność skargi M. K. z dnia 29 lutego 2007 r. otrzymanej za pośrednictwem Wojewody D. na działalność Prezydenta Miasta L. i Dyrektora Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej w L. w zakresie braku opracowanego planu remontu budynku zlokalizowanego w L. przy ul. [...] nr [...] oraz utrudniania możliwości wykupu zajmowanego obecnie przez skarżącego mieszkania lokatorskiego.
Na opisaną uchwałę Rady Miejskiej L. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 8 października 2007 r. wniósł M. K..
Po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym powyższej sprawy w dniu 24 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał postanowienie (sygn. akt. II SA/Wr 655/07), którym odrzucił skargę M. K..
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia doręczono skarżącemu na wskazany w skardze adres, w dniu 14 lutego 2008 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że odebrał ją osobiście skarżący.
Pismem z dnia 10 marca 2008 r. M. K. wniósł od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2008 r. skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna może być skutecznie wniesiona, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części u.p.p.s.a. oraz jest sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego stosownie do treści art. 175 § 1 wskazanej ustawy.
Tymczasem jak wynika to z akt sprawy skarga kasacyjna została sporządzona przez skarżącego osobiście a zatem nie spełnia ona nałożonego art. 175 § 1 u.p.p.s.a. wymogu niezbędnego do skutecznego wniesienia tej skargi, a mianowicie sporządzenia jej przez uprawniony podmiot tj. adwokata lub radcę prawnego.
Stąd też Sąd uznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną za niedopuszczalną, wobec czego należało ją odrzucić po myśli art. 178 w związku z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Z tych też względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.