Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi L.S. i W.S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną uchylił zaskarżoną decyzję w całości (pkt I sentencji) i zasądził od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II sentencji). Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony uczestnikowi postępowania K.Ch. w dniu 5 stycznia 2016 r.
Pismem z dnia 18 stycznia 2016 r. uczestnik postępowania K.Ch. wniósł - na podstawie art. 157 § 1 i art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) – o uzupełnienie w/w wyroku poprzez uchylenie także decyzji z dnia [...] r. Nr [...], mocą której Starosta Powiatu W. po rozpoznaniu wniosku L.S. i W.S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Swój wniosek uczestnik uzasadnił tym, że w wyroku Sąd szeroko odniósł się do stanu faktycznego, w warunkach którego wydano decyzję Nr [...], uznając w szczególności, że decyzja ta została wydana z naruszeniem szeregu przepisów prawa, w szczególności art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego, tj. w warunkach sprzeczności projektu budowlanego z zapisami właściwego dla miejsca prowadzenia inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Mimo tak ustalonego stanu faktycznego sprawy oraz takiej jego oceny prawnej Sąd z naruszeniem art. 135 P.p.s.a. nie uchylił - mimo swojej niewątpliwej kompetencji w tym zakresie - także decyzji Nr [...]. Jak wskazał uczestnik, przepis art. 135 P.p.s.a. daje podstawę sądowi administracyjnemu do objęcia kontrolą wszystkich aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, pod warunkiem że jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie istnieją i spełnione są wszelkie przesłanki determinujące obowiązek zastosowania przepisu art. 135 P.p.s.a., bowiem wedle ceny Sądu decyzja Nr [...] była aktem niezgodnym z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie żaden z przypadków określonych w powyższym przepisie nie wystąpił. Ani nie zaistniał przypadek, w którym sąd nie orzekł o całości skargi, ani przypadek, w którym sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W tym pierwszym bowiem przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. Przykładowo, jeżeli skarga zawierała żądanie objęcia zaskarżeniem również decyzji organu pierwszej instancji, pominięcie tego żądania w wyroku uzasadnia wniosek o jego uzupełnienie. Gdyby natomiast strona takiego żądania w skardze nie zawarła, brak rozstrzygnięcia w tym zakresie może być kwestionowany wyłącznie w drodze odpowiedniego środka odwoławczego. W niniejszej sprawie skarżący zakwestionowali jedynie decyzję organu odwoławczego. Decyzja podjęta w pierwszej instancji, tj. decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. Nr [...], której uchylenia domaga się wnioskodawca, była dla skarżących decyzją pozytywną, a zatem trudno wymagać, aby swoją skargą objęli również to rozstrzygnięcie.
W drugim zaś przypadku sytuacja jest nieco inna. Strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Przepis art. 135 P.p.s.a. znajdzie zastosowanie, np. poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. "Niezbędność dla końcowego załatwienia sprawy" nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie. Ponadto, wbrew twierdzeniu wnioskodawcy Sąd w żadnym miejscu wyroku nie wskazał, że decyzja Nr [...] jest aktem niezgodnym z prawem. A tylko naruszenie przepisów prawa procesowego bądź materialnego, o jakim mowa w art. 145 P.p.s.a., daje podstawę do zastosowania art. 135 P.p.s.a..
Należy również zwrócić uwagę, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 135 P.p.s.a. nie jest orzeczeniem, które według przepisów ustawy sąd powinien zamieszczać z urzędu. Wspomniany przepis jest uprawnieniem sądu administracyjnego i znajdzie zastosowanie tylko w razie spełnienia powyżej wskazanych przesłanek.
Ponadto, słusznie wnioskodawca wskazuje na art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Jednakże zgodnie z § 2 tego artykułu sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Takie naruszenie prawa wobec decyzji Nr [...] nie zostało stwierdzone w niniejszej sprawie.
Na marginesie należy jeszcze dodać, że Sąd uchylając wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r. tylko zaskarżoną decyzję, z uwagi na jej kasacyjny charakter oceniał kwestię procesową, tj. zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Otwarta w ten sposób została droga do merytorycznego rozpatrzenia przez organ drugiej instancji sprawy w jej całokształcie w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania zawartej w art. 15 k.p.a..
Z tych powodów - na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. – orzeczono jak w punkcie I sentencji.
Orzeczenie w punkcie II znajduje natomiast oparcie w art. 200 w związku z art. 199 i art. 209 P.p.s.a.. Zgodnie z art. 199 P.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Należy tutaj podkreślić, że chodzi tutaj o postępowanie sądowego traktowane jako całość a nie postępowanie wywołane wnioskiem dotyczącym kwestii wpadkowych, a za taki należy uznać wniosek o uzupełnienie wyroku. Ponadto, zgodnie z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. W niniejszej sprawie takie koszty zostały pełnomocnikowi skarżących już zasądzone punktem II wyroku z dnia 2 grudnia 2015 r.. Nie ma zatem podstawy do ponownego ich zasądzenia.
k.g.