Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy S., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 149 § 3 kpa i art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej sieci E. na terenie działki nr[...], obręb P., zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy S. z dnia [...] r. nr[...].
W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu 16 listopada 2009 r. A.R., zam. P. [...] i D. F., zam. P.[...], złożyli wniosek w sprawie wznowienia postępowania i uznania ich za stronę w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej sieci E. na terenie działki nr[...], obręb P., zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy S. z dnia [...] r. nr[...]. Organ I instancji stwierdził, że Wójt Gminy S. dopełnił obowiązku określonego w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, informując o wszczęciu postępowania i decyzji kończącej w drodze obwieszczenia strony postępowania oraz pisemnie właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których lokalizowana jest inwestycja celu publicznego. Organ wskazał przy tym, że niniejsza inwestycja nie jest zlokalizowana na nieruchomości oraz nie graniczy z nieruchomością, której właścicielem lub użytkownikiem wieczystym jest A. R. lub D.F.
W związku z powyższym Wójt Gminy S. nie miał podstaw do uznania wnioskodawców jako strony i powiadamiania ich pisemnie o toczącym się postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Ponadto organ I instancji podkreślił, że również na etapie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej sieci E. na terenie działki nr [...] obręb P. A. R. i D.F., nie złożyli wniosków o uznanie ich za strony, a nadto nie wnieśli odwołania od wydanej decyzji.
Odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od powyższej decyzji złożyli A.R. oraz D. F. wnosząc o jej uchylenie i wydanie przez Kolegium w myśl art. 150 § 2 kpa postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji stacji bazowej nr [...] na działce nr [...], AM – [...] w P. oraz podjęcie przez ten organ decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 kpa.
Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie:
- - art. 10 § 1, art. 28, art. 145 § 1 pkt 4, art. 150 § 2, art. 151 § 1 pkt 2 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa;
- - art. 58 § 2, art. 143, art. 144 i art. 245 kc;
- - art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 52 ust. 2 pkt 2, art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
- - art. 144 ust. 2 Prawa ochrony środowiska.
W uzasadnieniu odwołujący się wskazali, że na należące do nich działki gruntowe nr [...] i [...] "wtargną" podczas eksploatacji stacji bazowej P. – E. nr [...] pola elektromagnetyczne, przekraczające kilkakrotnie dopuszczalną gęstość mocy S = 0,1 [W/m²], co też spowoduje degradację środowiska i negatywne skutki zdrowotne oraz ekonomiczne, obszernie udokumentowane w uprzednio złożonych do Kolegium wnioskach nr [...] i [...]. W ocenie skarżących ponadnormatywne pola elektromagnetyczne spowodują naruszenie art. 143 w zw. z art. 144, 244, 245 kc poprzez nieuprawnioną degradację wartości użytkowej i rynkowej ich nieruchomości, naruszenie art. 6 ust. 2 oraz art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ograniczenie wysokości zabudowy na należących do nich działkach, a nadto rażące naruszenie art. 144 ust. 2 Prawa ochrony środowiska.
W dalszej części A. R. oraz D.F. podnieśli, że w bogatym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że oprócz właścicieli i wieczystych użytkowników nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie przymiot strony przyznaje się też tym, których nieruchomości mieszczą się w zasięgu szkodliwego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Z tego też względu uznali, że przysługuje im przymiot strony w postępowaniu administracyjnym związanym z lokalizacją, budową i oceną środowiskową (eksploatacyjną) stacji bazowej nr[...], który to nadto został potwierdzony we wskazanych w skardze decyzjach.
Zarzucili również, że Wójt Gminy S. "nie załatwił do chwili obecnej" ich podania z dnia [...]r., utrudniał dostęp do akt postępowania, a nadto nie powiadomił stron o zamierzeniu zamknięcia postępowania zakończonego podjęciem zaskarżonej decyzji, czym naruszył art. 10 § 2 kpa. Podkreślili nadto, że obowiązkiem Wójta było pisemne ich powiadomienie jako stron o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego zakończonego decyzją z dnia [...]r.
Reasumując, odwołujący się wywiedli, że wskazana powyżej decyzja lokalizacyjna drastycznie narusza ich prawa własności oraz konstytucyjne prawo do ochrony zdrowia i środowiska, o których mowa w art. 67 i 74 Konstytucji RP, a tym samym z mocy art. 6 ust. 2 i art. 63 ust. 2 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest nieważna. Podejmowane z kolei przez Wójta i inwestora działania ukierunkowane są na pozbawienie ich przywileju strony i zalegalizowanie naruszeń przepisów prawa, a zatem stanowią rażące naruszenie przepisów art. 7-9 kpa.
Decyzją z dnia [...] r. nr[...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzja zapadła, było dotknięte wadą procesową przewidzianą w art. 145 § 1 kpa. Zgodnie z art. 149 § 1 i § 2 kpa, wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1), które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji i ma miejsce wówczas, gdy wznowienie z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy żądanie zostało wniesione po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 kodeksu, i gdy termin ten nie został przywrócony (art. 149 § 3 kpa).
W ocenie organu odwoławczego, pomimo błędnego uzasadnienia decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Kolegium stwierdziło, że uzasadnienie kwestionowanego rozstrzygnięcia nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 kpa, który to przepis do części składowych decyzji administracyjnej zalicza m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne, jednakże uchybienie to - w ocenie składu orzekającego - nie miało wpływu na wynik sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że w początkowej fazie niniejszego postępowania obowiązkiem organów administracji publicznej jest zbadanie, czy podanie o wznowienie postępowania spełnia wymogi formalne, w tym czy zostało złożone w terminie określonym w art. 148 kpa, bowiem jego uchybienie stanowi postawę do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Wskazano przy tym, że zgodnie z powyższym przepisem podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Termin zaś do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż wnioskodawcy o decyzji nr [...]z dnia [...] r. Wójta Gminy S. wiedzieli co najmniej od dnia [...]r., to jest od dnia, w którym wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., za pośrednictwem Wójta Gminy S., z wnioskiem o wstrzymanie wykonania i stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Powyższe oznacza z kolei, że złożenie w niniejszej sprawie wniosku o wznowienie postępowania w dniu [...]r. nastąpiło z uchybieniem miesięcznego terminu do jego wniesienia, co też uzasadnia odmowę wznowienia postępowania.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył D. F. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zobligowanie Kolegium w myśl art. 150 § 2 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa do wydania postanowienia wznawiającego postępowanie, "dla podjęcia nowej decyzji, rozstrzygającej praworządnie o istocie sprawy".
W uzasadnieniu złożonej skargi D.F. podtrzymał co do zasady argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu, zarzucając naruszenie:
- - art. 10 § 1, art. 28, art. 145 § 1 pkt 4, art. 150 § 2, art. 151 § 1 pkt 2, art. 156 § 1 pkt 2 kpa;
- - art. 58 § 2, art. 143, art. 144 i art. 245 kc;
- - art. 6 ust. 2 pkt 2 oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
- - art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego;
- - art. 144 ust. 2 Prawa ochrony środowiska.
Skarżący podniósł nadto, że podejmując działania zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji lokalizacyjnej nr[...], wystąpił z wnioskiem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności tejże decyzji. Kolegium mimo jednak rażących wad prawnych nie stwierdziło nieważności powyższej decyzji. Na ponowny zaś wniosek z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] r. decyzję nr[...], w której pouczono skarżącego, że w myśl art. 9 kpa przysługuje mu prawo wniesienia żądania o wznowienie postępowania jako stronie, która nie uczestniczyła bez własnej winy w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji lokalizacyjnej. Jak dalej wyjaśnił D. F.- wyżej opisaną decyzję Kolegium nr [...]otrzymał "po 31.07.2009 r. i od tej daty" dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do ubiegania się o wznowienie postępowania. Kierując się więc pouczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zachowując termin, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa oraz zabiegając o zapewnienie bezstronności w postępowaniu, złożył na podstawie art. 150 § 2 i art. 151 kpa w dniu 28 sierpnia 2009 r. podanie o wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia wszczynającego postępowanie dla ponownego ustalenia warunków lokalizacji stacji bazowej nr [...].
Jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pomijając jego prawo do zachowania zdrowia i użytkowej wartości działki nr[...], a także ochronę analogicznego interesu społeczności wsi P[...] (art. 7 kpa), uchyliło się od wszczęcia postępowania i wydało postanowienie nr [...]przekazujące Wójtowi Gminy S. powyższy wniosek do rozpatrzenia.
Skarżący podał, że pismem z dnia [...] r. "podporządkowując się nieustępliwym rozstrzygnięciom SKO zawartym w Postanowieniach nr [...] i nr[...]", wystąpił do Wójta Gminy S. z żądaniem wznowienia postępowania zakończonego decyzją lokalizacyjną z dnia [...] r. Uniemożliwiając jednak skarżącemu branie czynnego udziału w postępowaniu poprzez nieudostępnienie zgromadzonych w sprawie dowodów oraz niepowiadamienie o zamknięciu postępowania, Wójt Gminy S. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] r.
W dalszej części swoich wywodów skarżący zarzucił, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego Kolegium nie ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a dotyczących rażących błędów proceduralnych Wójta wydało zaskarżoną decyzję. W ocenie D. F., rozstrzygnięcie drugoinstancyjne zostało oparte na mylnym zarzucie, że strona skarżąca wnosząc podanie o wznowienie postępowania nie dotrzymała miesięcznego terminu licząc od daty powzięcia wiedzy o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 kpa). W tym kontekście skarżący podniósł, że z uwagi na brak wykształcenia prawniczego oraz brak wiedzy z zakresu procedury administracyjnej o przysługującej możliwości wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania dowiedział się po raz pierwszy z decyzji Kolegium z dnia [...]r. nr[...], która została mu doręczona przez pocztę po [...] r. Powyższe zaś oznacza, że wiedzę o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania powziął nie wcześniej niż [...]r., a zatem skierowane w dniu [...] r. do Kolegium podanie zostało złożone z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu [...] r. dopuszczono do udziału w postępowaniu Stowarzyszenie Ekologiczne "O.", które wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
W pierwszej kolejności kontroli sądu podlega prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów proceduralnych. Bezbłędne stosowanie przepisów procesowych wpływa bowiem na zasadność ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić trafność zastosowanych w danej sprawie norm prawa materialnego.
Po myśli zaś art. 151 powyższej ustawy w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.
Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień uprawniających do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, podjętym w rozpatrywanej sprawie decyzjom nie można zarzucić wadliwości, skutkującej koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Kontroli tutejszego Sądu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr[...], utrzymująca w mocy, podjętą na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 149 § 3 kpa, decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...]r. nr [...]odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej sieci E.na terenie działki nr[...], obręb P., zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy S. z dnia [...]r. nr[...].
Oceniając zasadność podjętej w niniejszej sprawie decyzji o odmowie wznowienia postępowania należy przede wszystkim zważyć, iż przesłanki domagania się wznowienia postępowania zostały uregulowane w przepisach art. 145 i 145a kpa. Zgodnie zaś z art. 148 § 1 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W § 2 art. 148 kpa podano natomiast, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wypada nadto wskazać, że w pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma prawo badać - oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych - tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu (art. 148 kpa).
Strona może bowiem ze skutkiem prawnym złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, bądź dowiedziała się o decyzji. Musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o powyższym, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego wynikającego z art. 148 kpa (por. wyrok NSA z 19 maja 2000 r., I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046).
Biorąc zatem pod uwagę powyższe uregulowania normatywne należy wskazać, że postępowanie wznowieniowe odbywa się niejako w dwóch etapach. W pierwszym etapie właściwy organ rozstrzyga, czy w ogóle postępowanie wznowieniowe może być skutecznie zainicjowane. Jeśli bowiem zaistnieją przeszkody do wznowienia postępowania wydaje się decyzję odmowną. Wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 149 § 3 Kpa, może nastąpić tylko z trzech następujących przyczyn: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną; podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 lub 2 kpa; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 kpa.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podzielił pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. prezentowany w zaskarżonej decyzji, że złożenie w dniu [...] r. przez D. F. a wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem miesięcznego terminu do jego wniesienia. Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że pismem z dnia [...] r. D. F. wniósł o "wstrzymanie wykonania i stwierdzenie nieważności" decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r. (Nr[...]). Powyższe pozwala z kolei przyjąć, że już w dacie [...] r. skarżący posiadał informację pozwalającą na zidentyfikowanie decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, w takim stopniu, który pozwalał na sformułowania żądania wszczęcia postępowania w trybie wznowieniowym, a zatem dysponował takimi danymi jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnić przy tym trzeba, że jeśli chodzi o informację co do treści podjętej decyzji, to dla prawidłowości zredagowania wniosku o wznowienie postepowania nie jest konieczne, aby strona dokładnie znała treść rozstrzygnięcia, wystarczy bowiem, że posiada informację, czego dana decyzja dotyczy (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08).
W świetle zatem powyższego złożenie przez skarżącego pismem z dnia [...]r. wniosku o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej sieci E. na terenie działki nr [...] obręb P. zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy S. z dnia [...] r. nr[...], - na który to wniosek powołuje się także D. F. w złożonej skardze – nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 Kpa. Przepis ten bowiem w sposób jasny, klarowny i nienasuwający wątpliwości interpretacyjnych nakazuje liczyć bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Wobec powyższej regulacji nie można zaaprobować twierdzeń skarżącego, że termin do złożenia niniejszego wniosku należy liczyć od dnia 31 lipca 2009 r., tj. od dnia, w którym otrzymał on decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r., w której to jedynie zaznaczono, że A. R. i D.F. przysługiwało "prawo żądania wznowienia postępowania, w sprawie, w której bez własnej winy nie uczestniczyli z powodu naruszenia przez Wójta Gminy S. przepisu art. 61 § 4 Kpa".
Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że w decyzji tej został on w myśl art. 9 kpa pouczony, że przysługuje mu prawo wniesienia żądania o wznowienie postępowania, co też winno uzasadniać liczenie terminu do złożenia podania od dnia doręczenia tegoż rozstrzygnięcia.
Podkreślić raz jeszcze trzeba, że w sytuacji, gdy podstawą wznowienia postępowania ma być przyczyna określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa (a taką właśnie przyczynę wskazywał skarżący w przedmiotowej sprawie), to zastosowanie ma art. 148 § 2 (a nie § 1) kpa. Tak więc termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Skoro zatem w niniejszej sprawie podanie w przedmiocie wznowienia postępowania zostało złożone z uchybieniem wskazanego w ustawie terminu, obowiązkiem organu było wydanie - na podstawie art. 149 § 3 kpa - decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Przystąpienie bowiem do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty dotknięte byłoby wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 kpa, przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09).
W świetle zatem zgromadzonych w sprawie materiałów, a zwłaszcza wniosku z dnia [...] r. oraz mając na względzie przywołane regulacje normatywne uznać należy, że bez wpływu na treść podjętych rozstrzygnięć pozostaje podniesiony w skardze zarzut niepowiadomienia skarżącego o zamknięciu postępowania, nieudostepnieniu zgromadzonych w sprawie dowodów, czy też nieustosunkowania się przez Kolegium w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Wyjaśnić bowiem trzeba, że aby zarzuty te mogły być skuteczne, ich naruszenie musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc musi to być takie uchybienie, które może doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż wydane z tym uchybieniem. Wskazane natomiast powyżej uchybienia – w ocenie tutejszego Sądu – nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Również w złożonej skardze D. F. nie wyjaśnił, jaki istotny wpływ na wynik sprawy miały podane uchybienia.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 150 § 2 kpa wyjaśnić przede wszystkim należy, że zgodnie z przepisem z art. 150 § 1 kpa, organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2 (art. 150 § 2 kpa). W świetle zatem wskazanej regulacji przejście kompetencji na organ wyższego stopnia następuje tylko wówczas, gdy na skutek działania lub zaniechania organu nastąpiła wadliwość postępowania stanowiąca przesłankę określoną w art. 145 § 1 kpa. Jeżeli natomiast strona żąda wznowienia postępowania z tej przyczyny, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), to organem właściwym do rozstrzygnięcia o tym żądaniu w myśl art. 150 § 2 kpa jest organ wyższego stopnia tylko wówczas, gdy było to wynikiem zamierzonego działania organu prowadzącego postępowanie w celu uniemożliwienia tej stronie wzięcia udziału w postępowaniu.
Orzekanie w postępowaniu wznowieniowym przez organ wyższej instancji dopuszczalne jest więc tylko w razie gdy zostanie wykazany związek pomiędzy działaniem organu orzekającego w ostatniej instancji z podstawą uzasadniającą wznowienie postępowania (por. B. Adamiak, J. Borkowski; Kodeksu postępowania administracyjnego. Komentarz; Warszawa 2006 r., str. 681). W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – nie zachodziły okoliczności, które dawałyby podstawę do przyjęcia, że zastosowanie winien mieć przepis art. 150 § 2 kpa. Wprawdzie jako przesłankę wznowienia wskazano to, że A.R. i D. F. bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, to jednak zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że wynikało to z zamierzonego działania Wójta Gminy S., mającego na celu pozbawienie ich przysługującego im prawa.
Ponadto również w złożonym wniosku o wznowienie postępowania skarżący nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności, które uzasadniałyby zasadność uznania, że w niniejszej sprawie miało miejsce zawinione działanie organu I instancji.
Wypada nadto podkreślić, że konstrukcja instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, nakazując odmówić jego wznowienia w sytuacji uchybienia terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa, wyklucza tym samym badanie zasadności powołanej podstawy wznowieniowej. Oznacza to, że w niniejszej sprawie organy administracyjne nie mogły rozstrzygać co do trafności podniesionej przez skarżącego podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Z tego też względu za chybiony należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 28, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa.
Nie zasługują także na uwzględnienie wskazane w skardze zarzuty naruszenia art. 58 § 2, art. 143, art. 144 i art. 245 kc oraz art. 6 ust. 2, art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto również unormowania zawarte w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i w art. 144 ust. 2 Prawa ochrony środowiska nie stanowiły podstawy podjętych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć, co też wyklucza ich naruszenie.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę.