Uzasadnienie
Komendant Komisariatu Policji w D. pismem z dnia 20 września 2017 r. przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu pismo S. B. z dnia 26 lipca 2017 r., zawierające zarzuty przeciwko Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w powiecie w. w związku z samowolą budowlaną na działce nr [...].
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2017 r. wezwano S. B. do sprecyzowania, czy jej pismo z dnia 26 lipca 2017 r. jest skargą do sądu administracyjnego, a jeśli tak, o wskazanie, co jest jej przedmiotem. Pouczono jednocześnie o treści art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na to wezwanie S. B. w piśmie z dnia 23 października 2017 r. oświadczyła, że jej pismo z dnia 26 lipca 2017 r. jest skargą do sądu administracyjnego, której przedmiotem jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...] r. nr [...]. W dalszej części pisma skarżąca wskazała na szereg błędów i naruszeń prawa, do których doszło w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Zauważyć wypada, że powyższe przepisy prawa określają związek między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym. Zasadą jest zatem, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy. W konsekwencji również zasadą jest, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały w postępowaniu administracyjnym wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne.
Wobec tego Sąd wskazuje, że skarżąca w niniejszej sprawie wniosła skargę na decyzję administracyjną wydaną na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.). Od decyzji tej służyło skarżącej odwołanie, co wynika z art. 127 § 1 k.p.a., który stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Nadto dołączona do pisma skarżącej z dnia 26 lipca 2017 r. kserokopia zaskarżonej decyzji wskazuje, że w decyzji tej zawarto pouczenie, że od decyzji tej służy odwołanie.
Ze skargi i pisma skarżącej nie wynika, czy wniosła odwołanie od ww. decyzji PINB. Niemniej dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wówczas przedmiotem skargi do sądu jest decyzja administracyjna wydana po rozpatrzeniu odwołania albo postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W świetle poczynionych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca w niniejszej sprawie objęła skargą akt administracyjny, którego zaskarżenie jest niedopuszczalne. Chcąc kwestionować ww. decyzję PINB strona winna była wnieść od tej decyzji odwołanie w terminie 14 dni od doręczenia tej decyzji, a następnie ewentualnie skargę do tut. Sądu na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. wydaną na skutek wniesionego odwołania. Niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym czyni skargę niedopuszczalną.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.