Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braku skargi poprzez uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, skarżąca złożyła pismo zatytułowane "zażalenie" w którym wniosła o zwolnienie jej z "wpłaty ww. kwoty" podnosząc, że ma 85 lat, od 30 lat jest wdową. Nadto- jest osobą schorowaną, poruszającą się o kulach i wymagającą całodobowej opieki. Dodała, iż mieszka z córką (pracującą na 1/2 etatu w supermarkecie).
W dniu 7 kwietnia 2010 r. doręczono skarżącej - w trybie art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -wezwanie do wypełnienia i przesłania do tutejszego Sądu w terminie 7 dni formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej "PPF" pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Wyznaczony termin upływał w dniu 14 kwietnia 2010 r.
Skarżąca w piśmie z dnia 12 kwietnia 2010 r. oświadczyła, że z uwagi na swój wiek i stan zdrowia nie jest w stanie wypełnić oraz dostarczyć formularza wniosku i wymaganych dokumentów, jest to bowiem czasochłonne i pracochłonne. Dodała, że byłaby w stanie uiścić opłatę sądową w wysokości 100 zł. Skarżąca nie przesłała do Sądu na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie jej prawa pomocy.
Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2010 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej.
Pismem nadanym pocztą w dniu 5 maja 2010 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia, w którym powtórzyła dotychczasowe stanowisko dotyczące przyczyn dla których nie jest w stanie wypełnić oraz dostarczyć formularza. Ponadto, skarżąca zasugerowała, że według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) Sad powinien na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 zażądać kwoty wpisu sądowego w wysokości 100 zł, a nie 500 zł w celu rozpatrzenia zażalenia skarżącej na decyzję wydaną przez Wojewodę D..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi warunkiem skuteczności wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w formie innej niż przewidziana przepisami nie wywołuje skutków prawnych i stosownie do treści art. 257 u.p.s.a. należy pozostawić taki wniosek bez rozpoznania.
Podkreślić należy, że niezrozumiałe jest zachowanie wnioskodawczyni, która w kolejnym już postępowaniu w jakim uczestniczy przed tut. Sądem uparcie i bezzasadnie odmawia złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu. Na przykład w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 343/06 wnioskodawczyni kilka razy precyzyjnie i dogłębnie wyjaśniano, że Sąd nawet jakby chciał, to nie może nikogo zwolnić z obowiązku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, bowiem taki obowiązek na wnioskodawczynię nakładają przepisy prawa. Wnioskodawczyni mimo negatywnych konsekwencji jakie ją dotknęły ww. postępowaniu, znów nie złożyła od razu swojego wniosku na urzędowym formularzu i nie uczyniła tego także po przesłaniu jej takiego formularza. Jej argumentacja sugerująca, że nie może tego uczynić jest nie logiczna i nie trafna, bowiem do akt sprawy wciąż wpływają kolejne pisma podpisane przez skarżącą.
Nawet jeśli pism te nie sporządza osobiście skarżąca i to nie ona je wysyła do Sądu, to mimo wszystko skarżąca jest w stanie jej podpisać i znajduje tez kogoś kto jej te pisma wysyła. Uznać zatem należy, że nie istnieją przeszkody, które uniemożliwiałyby skarżącej przynajmniej podpisanie się pod formularzem wniosku, o którego wypełnienie mogłaby poprosić np. swoją córkę czy wnuka. Sąd wyjaśnił skarżącej w wezwaniu, że rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania dotyczy tylko nie złożenia w terminie 7 dni formularza. Żądanie złożenie wymienionych w wezwaniu dokumentów miało na celu ułatwienie wnioskodawczyni wykazanie zasadności wniosku, a ich brak- zgodnie z wezwaniem- skutkować mógł odmową uwzględnienia wniosku. To w interesie skarżącej winno leżeć aby jej wniosek o przyznanie prawa pomocy był jak najszybciej rozpoznany. Dotychczasowe postępowanie skarżącej wskazuje, iż widać nie zależy jej na tym by złożona przez nią skarga była szybko rozpoznana, gdyż blokując postępowanie w kwestii wpisu sądowego (skarżąca nie uiszcza i nie chce uiścić wpisu sądowego w całości, a jednocześnie odmawia złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w wymaganej formie) uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.
Odnosząc się do zawartego w sprzeciwie stanowiska dotyczącego przyjęcia przez sądu błędnej podstawy na jakiej należy ustalić wysokość wpisu sądowego w sprawie, wskazać należ, że podany przez skarżącą § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sadami administracyjnymi odnosi się do zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, a nie do skarg na decyzje administracyjne.
Z tych względów, na podstawie art. 257 u.p.s.a., zarządzono pozostawić wniosek bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji.