Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia [...]z dnia [...]wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) Burmistrz przekazał [...]Spółka z o.o. w Z środek trwały w postaci lokalu mieszkalnego, określając m.in. wartość tego lokalu i spis praw związanych z jego własnością. Lokal ten został nabyty za uprzednią zgodą Rady, jak wynika z protokołu z sesji Rady w celu zaspokojenia roszczenia skarżącej o uzyskanie najmu lokalu zamiennego. Umową z dnia 14 marca 2008r. Spółka oddała lokal skarżącej w najem na czas nieokreślony.
Jak wynika z odpisu z KRS jedynym wspólnikiem Spółki jest Gmina. Sąd rejestrowy wpisał podwyższenie kapitału zakładowego Spółki pokryte aportem w postaci w/w lokalu.
Jak wynika z akt spraw sygn. II SA/ Wr 272/09 i 404/09 tut. Sądu, na co zwrócono stronom uwagę na rozprawie, skarżąca pismem z dnia 9 marca 2009r. wezwała Burmistrza na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego zarządzeniem nr 24/2008 z dnia 14 marca 2008r.. Pismem z dnia 20 marca 2009r. organ udzielił odpowiedzi na to wezwanie. W sprawie sygn. akt II SA/ Wr 272/09 Sąd odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia wpisu stałego przez adwokata będącego pełnomocnikiem skarżącej. Skarżąca działająca przez tego samego pełnomocnika ponowiła skargę na to zarządzenie. W skardze przyznała doręczenie jej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 24 marca 2009r. W sprawie tej, sygn. akt II SA/ Wr 404/09 Sąd na podstawie art. 58§1 pkt 2 w związku z §3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako spóźnioną, bowiem złożona została przez pocztę w dniu 22 lipca 2009r., podczas gdy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 23 kwietnia 2009r. (art. 53§2 p.p.s.a. i uchwała NSA z 2.04.2007r. II OPS 2/07 ONSA i WSA 2007/3/60).
W obecnie rozpoznawanej sprawie skarga na to samo zarządzenie złożona została w dniu 10 listopada 2009r. (k. 41 akt sądowych). Przed wniesieniem tej skargi skarżąca pismem z dnia 11 września 2009r. ponownie wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 7 października 2009r., doręczonym skarżącej według treści skargi w dniu 13 października 2009r., organ udzielił odpowiedzi na to kolejne wezwanie.
W skardze na zarządzenie nr [...] skarżąca zarzucił naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g i h u.s.g., naruszenie art. 34 ust. 1 pkt 3, art. 37 ust. 2 pkt 1 i art. 70 ust. 2 i 4 u.g.n., naruszenie art. 158 k.s.h. oraz § 50 statutu Zawidowa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, gdyż skarżąca nie wykazała posiadania interesu prawnego w zaskarżeniu zarządzenia, a tym bardziej jego naruszenia jak tego wymaga art. 101 ust. 1 u.s.g., skoro obawy skarżącej odnośnie pozbawienia jej uprawnienia do nabycia prawa własności lokalu z bonifikatą bądź dotyczące trwałości stosunku najmu są nierealne lub nieaktualne. Własność lokalu nie została przeniesiona na spółkę komunalną, wchodzi on nadal w skład zasobu mieszkalnego Gminy. Rada nie uchwaliła zasad wnoszenia wkładów do spółek handlowych oraz nie miało miejsca wyposażenie przedsiębiorstwa komunalnego w majątek.
W ocenie Sądu skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
W tej sytuacji nie było miejsca na rozpatrywanie merytorycznej argumentacji stron (por. wyrok I OSK 856/08 wydany jednak w nieco innym stanie faktycznym).
Jak wyjaśniono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z 24.06.2002r. OSA 2/02 ONSA 2003/1/2, postanowienia WSA z 14.10.2008r. II SA/Łd 678/08 Lex Nr 504538 lub z 3.09.2008r. IV SA/Wa 887/08 Lex nr 515 300), wnoszącemu skargę na uchwałę lub zarządzenie przysługuje uprawnienie do jednorazowego wezwania na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.. Ponowienie takiego wezwania nie oznacza, że stanowi ono wezwanie wymagane zgodnie z art. 101 u.s.g.. W nieco innym ujęciu i w innym stanie sprawy może to uzasadniać ocenę, że złożenie skargi nastąpiło po upływie terminu, o ile nie została wniesiona w terminie biegnącym jednorazowo wyłącznie po dokonaniu pierwszego wezwania.
Rozważając tę kwestię Sąd doszedł do przekonania, że w nin. sprawie pierwotną przyczyną niedopuszczalności skargi był brak wezwania, bowiem skarżąca powoływała się na pismo z dnia 11.09.2009r. nie stanowiące wezwania z art. 101 u.s.g.. Dlatego o odrzuceniu skargi orzeczono na podstawie art. 58§1 pkt 6 p.p.s.a.
Z treści skargi nie wynikało, że podlega odrzuceniu (art. 222 p.p.s.a.), zaś wobec orzekania na rozprawie nie wchodziło w rachubę stosowanie art. 232 p.p.s.a.
Oczywiście bezzasadny był natomiast wniosek organu o przyznanie zwrotu kosztów (art. 199 p.p.s.a.).
Na marginesie można zauważyć, że w nin. sprawie nie znajduje również zastosowania dziwny i niepokojący przepis art. 18§1 pkt 6 a p.p.s.a., o ile jeden z członków składu orzekającego na rozprawie uprzednio odrzucił skargę, gdyż przepis ten według jego niestety jasnego brzmienia odnosi się do spraw ze skarg na decyzje lub postanowienia, czyli nie na zarządzenia.
Z tych względów i na podstawie art. 58§1 pkt 6 p.p.s.a., wobec niedopuszczalności skargi, orzeczono jak w sentencji.
J.T. 8.03.10r.