Uzasadnienie
A. S.A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Wojewody z dnia 23 października 2009 r., nr [...], którym organ uchylił własne postanowienie z dnia 20 sierpnia 2009 r. nr [...] oraz utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta J. G. z dnia 14 maja 2008 r. nr [...] wstrzymujące wykonanie w związku ze wznowieniem postępowania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta J. G. z dnia 9 maja 2007 r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W skardze, obok zarzutów kwestionujących ww. postanowienie, strona skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wykonania skarżonego postanowienia Wojewody. Powyższy wniosek skarżąca uzasadniła w ten sposób, że wobec zaawansowania robót budowlanych i aktualnego stanu prawnego sprawy wstrzymanie robót budowlanych pociągnie za sobą wyrządzenie znacznej szkody.
Wojewoda postanowieniem z dnia 11 grudnia 2009 r. nr II – 572/09 na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a., po przekazaniu skargi przez organ, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktów, o których mowa w art. 61 § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przedstawionej regulacji wynika zatem, że instytucja ochrony tymczasowej może mieć zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, ale także do wszystkich innych podjętych w granicach tej samej sprawy. Opierając się na poglądach dotychczas wyrażanych w doktrynie i judykaturze można przyjąć, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" oznacza, że omawiany przepis będzie miał zastosowanie do aktów wydawanych w postępowaniach zaliczanych do trybu głównego /toczących się przed organem pierwszej i drugiej instancji/, jak też do aktów wydanych w postępowaniach prowadzonych w trybach nadzwyczajnych /wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej/ oraz w tzw. postępowaniach wpadkowych do postępowania głównego /np. art. 106 k.p.a./.
W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy wydanego na podstawie art. 152 k.p.a. postanowienia wstrzymującego wykonanie w związku ze wznowieniem postępowania ostatecznej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Na podstawie tego przepisu organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Jak wynika z przedstawionej regulacji prawnej uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu art. 61 § 3 u.p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co oznacza, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczy w tym zakresie żadnych okoliczności.
W niniejszej sprawie nie można przyjąć aby zachodziły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania przedmiotowego postanowienia określone w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., czyli niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby postanowienie wstrzymujące wykonanie pozwolenia na budowę miało nie zostać wstrzymane. Podkreślić należy, że obie przesłanki uzasadniające udzielnie ochrony tymczasowej oparte zostały na tzw. pojęciach nieostrych, wymagających wyjaśnienia i skonkretyzowania w okolicznościach danej sprawy. To zaś powoduje, że to strona wnioskująca o ochronę tymczasową, obciążona jest obowiązkiem wykazania, że w sytuacji faktycznej w jakiej się znajduje, wykonanie postanowienia spowodowałby niemożliwie do odwrócenia skutki. W rozpoznawanej sprawie skarżący tylko w sposób ogólnikowy wskazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia z dnia 20 sierpnia 2009 r., skutkującego wstrzymaniem wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę, mogłoby wobec zaawansowania robót budowlanych wyrządzić znaczne szkody.
Tymczasem jak podkreślono wyżej konstrukcja art. 61 u.p.p.s.a wskazuje, że ciężar wykazania okoliczności, że takie niebezpieczeństwo istnieje spoczywa na osobie wnioskującej. Zgodnie z poglądami doktryny uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń, świadczących o istnieniu poważnych zagrożeń, które uzasadniać mogą udzielenie ochrony tymczasowej (por. B. Dauter w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Zakamycze 2005, s. 168). Argumentacja strony musi być odpowiednia - tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. (tak NSA w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06 nie publik). Twierdzenia zawarte we wniosku powinny być zaś poparte dokumentami źródłowymi.
W rozpoznawanej sprawie, jak już to zaznaczono, całe uzasadnienie wniosku sprowadza się do powtórzenia przesłanki określonej w art. 61 § 3 u.p.p.s.a – spowodowania znacznej szkody. Skarżący nawet nie podjął próby uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonego aktu, mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę. Zauważyć należy, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy
Wobec lakoniczności wniosku nie była więc możliwa jego merytoryczna ocena (por też. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r, GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publik).
Godzi się również zauważyć, że powołanie się przez Spółkę w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie na aktualny stan prawny sprawy nie spełnia wymogów uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu, ponieważ kwestie te odnoszą się do tych okoliczności, które są brane pod uwagę przy ocenie legalności wznowieniowego postępowania i podejmowanych w jego toku wpadkowych rozstrzygnięć. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. należy natomiast wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z tych względów działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.