Uzasadnienie
Skarżący wraz ze skargą złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego wskazując w uzasadnieniu, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i utrzymuje się z zasiłku wypłacanego przez MOPS w wysokości 331 zł oraz korzysta z pomocy uzyskanej od osób bliskich i przyjaciół. Poinformował, że jego wydatki kształtują się następująco: koszt wyżywienia- 300 zł; opłata za energię elektryczną- 27 zł; koszt lekarstw - 30 zł; koszty opału- 70 zł; koszty prowadzenia różnych postępowań- ok. 1000 zł. Wnioskodawca podkreślił, że ma orzeczony sądowy zakaz prowadzenia działalności gospodarczej.
Postanowieniem z dnia 10 października 2013 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych, jednocześnie odmawiając przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Na powyższe postanowienie "w części dotyczącej odmowy ustanowienia pełnomocnika z urzędu" wnioskodawca w dniu 30 października 2013 r. wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze powyższe regulacje Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek strony o przyznanie prawa pomocy i uznał, że sytuacja materialna skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 p.p.s.a., orzec jak w sentencji.