Uzasadnienie
Skarżący wraz ze skargą wniósł jednocześnie o zwolnienie go od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku zwrócił uwagę na swój wiek (85 lat), wskazał, że jest chory i wymaga opieki, którą po śmierci żony sprawuje jego syn – bezrobotny, inwalida.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z synem, posiada udział w ½ domu i inną nieruchomość w O. o powierzchni 1.093 m2. Prowadzą z synem hodowlę kur i królików na własne potrzeby. Dochody uzyskują z tytułu emerytury wnioskodawcy 1.300 zł i renty syna 1.112 zł.
Z dodatkowych dokumentów i oświadczeń wynika, że skarżący nie korzysta z pomocy finansowej osób trzecich, nie posiada zdolności kredytowej, żyją z synem na granicy ubóstwa. Nie może zbyć posiadanej działki z przyczyn formalnych, ale również ze względu na to, ze uprawiany jest na niej ogród warzywny oraz hodowla królików i drobiu na własne utrzymanie. Ponadto potwierdzona została wysokość pobieranej emerytury, niepełnosprawność skarżącego orzeczona w stopniu znacznym oraz okoliczność nałożenia na skarżącego grzywny za samowolę budowlaną w wysokości 32.023,80 zł postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 września 2015 r. Załączono kopię sentencji postanowienia z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 759/10, którym przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Powyższe dane, w ocenie referendarza sądowego, dają podstawę do uwzględnienia żądania wniosku. Podstawą jego rozpoznania są przepisy art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Stosownie do ich treści, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie istotne jest to, że wnioskodawca wraz z synem mają dochód w łącznej kwocie niewiele ponad 2.400 zł. Skarżący jest w podeszłym wieku, co zwykle związane jest z dodatkowymi stałymi kosztami na leczenie. Syn jest inwalidą. Powyższa kwota wobec tego być może wystarcza na pokrycie podstawowych potrzeb, jednak z pewnością nie daje możliwości na poczynienie dodatkowych rezerw na opłacenie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Nadto należy mieć na uwadze prawdopodobną egzekucję grzywny nałożonej na wnioskodawcę w wysokości ponad 32.000 zł, co również kształtuje jego sytuację majątkową i dodatkowo przemawia za uwzględnieniem żądania wniosku.
Mając zatem na uwadze powyższe stwierdzić należało, iż wnioskodawca wykazał przesłanki przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanej wyżej regulacji oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.